திருநெறிய தமிழோசை

சிவ தத்துவம்

Shaiva Lahari

சிவ வழிபாட்டுக்குத்  துணை Shaivam.org mobile app for Android திருமுறைகள்; படிக்கலாம் கேட்கலாம் - திருக்கோயில் வழிகாட்டி - 24மணி நேர வானொலி இன்னும் பல  ( iOS App link here)

நேரலை :  ||    திருச்சிற்றம்பலக் கோவையார் - விளக்கவுரை    ||      விருத்தாசலப் புராணம் - விளக்கவுரை     ||     பதினொன்றாம் திருமுறை - பட்டினத்துப்பிள்ளையார் அருளிய திருக்கழுமல மும்மணிக் கோவை - விளக்கவுரை     ||     பெரியபுராணத்தில் சைவ சித்தாந்தம்      ||

நீங்களும் பங்குபெறலாம் - சுபகிருது (2022-23) வருட மார்கழி வழிபாடு

  • Shaivam.org Android App
  • Shaivam.org iOS App
  • share in Facebook
  • share in Google+
  • share in Twitter
  • share in whatsup

சிவமயம்

மொழிக்கு மொழி தித்திக்கும்

மூவர் தமிழ் மாலை 

(உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

                சீகாழி

பண் : தக்கராகம்                        1-ம் திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்

    பூவார் கொன்றைப் புரிபுன் சடையீசா 
    காவா யெனநின் றேத்துங் காழியார் 
    மேவார் புரமூன் றட்டா ரவர்போலாம் 
    பாவா ரின்சொற் பயிலும் பரமரே.        1.

    எந்தை யென்றங் கிமையோர் புகுந்தீண்டிக் 
    கந்த மாலை கொடுசேர் காழியார் 
    வெந்த நீற்றர் விமல ரவர்போலாம் 
    அந்தி நட்ட மாடும் அடிகளே.         2.

    தேனை வென்ற மொழியா ளொருபாகம் 
    கான மான்கைக் கொண்ட காழியார் 
    வான மோங்கு கோயி லவர்போலாம் 
    ஆன இன்ப மாடும் அடிகளே.        3

    மாணா வென்றிக் காலன் மடியவே 
    காணா மாணிக் களித்த காழியார் 
    நாணார் வாளி தொட்டா ரவர்போலாம் 
    பேணார் புரங்க ளட்ட பெருமானே.        4

    மாடே ஓத மெறிய வயற்செந்நெல் 
    காடே றிச்சங் கீனுங் காழியார் 
    வாடா மலராள் பங்க ரவர்போலாம் 
    ஏடார் புரமூன் றெரித்த இறைவரே.        5

    கொங்கு செருந்தி கொன்றை மலர்கூடக் 
    கங்கை புனைந்த சடையார் காழியார் 
    அங்க ணரவ மாட்டு மவர்போலாம் 
    செங்க ணரக்கர் புரத்தை எரித்தாரே.    6

    கொல்லை விடைமுன் பூதங் குனித்தாடும் 
    கல்ல வடத்தை உகப்பார் காழியார் 
    அல்ல விடத்து நடந்தா ரவர்போலாம் 
    பல்ல விடத்தும் பயிலும் பரமரே.        7

    எடுத்த அரக்கன் நெரிய விரலூன்றிக் 
    கடுத்து முரிய அடர்த்தார் காழியார் 
    எடுத்த பாடற் கிரங்கு மவர்போலாம் 
    பொடிக்கொள் நீறு பூசும் புனிதரே.        8

    ஆற்றல் உடைய அரியும் பிரமனும் 
    தோற்றங் காணா வென்றிக் காழியார் 
    ஏற்ற மேறங் கேறு மவர்போலாம் 
    கூற்ற மறுகக் குமைத்த குழகரே.        9

    பெருக்கப் பிதற்றுஞ் சமணர் சாக்கியர் 
    கரக்கு முரையை விட்டார் காழியார் 
    இருக்கின் மலிந்த இறைவர் அவர்போலாம்
    அருப்பின் முலையாள் பங்கத் தையரே.     10

    காரார் வயல்சூழ் காழிக் கோன்றனைச் 
    சீரார் ஞான சம்பந் தன்சொன்ன 
    பாரார் புகழப் பரவ வல்லவர் 
    ஏரார் வானத் தினிதா இருப்பரே.        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: பிரமபுரீசுவரர் ,தோணியப்பர்         தேவி: திருநிலைநாயகி, பெரியநாயகி

பதிக வரலாறு :

    சீகாழி பிரமதீர்த்தக்கரையில் ஞானப்பால் ஊட்டப் பெற்ற திருஞானசம்பந்தப் 
பிள்ளையார் மறுநாளே தமது திருத்தல யாத்திரையினைத் தொடங்கி திருக்கோலக்கா 
எழுந்தருளி இறைவனைப்பாடி செம்பொற்றாளமும் அதற்கு ஓசையும் அருளப் பெற்றார் .
ஓசை கொடுத்தவர் அம்மையார் என்று திருக்கோலக்கா தலவரலாறு கூறுகிறது. அங்கு 
நின்றும் இறையருள் பெற்றுத் திரும்பவும் சீகாழி வந்து சேர்ந்த திருஞான சம்பந்தர் 
திருக்கோலக்காவில் 'மடையில் வாளை பாய' என்று எடுத்துப் பாடிய அதே தக்கராகப் 
பண்ணில், அதே கட்டளையில், அதே தாள இசை அமைப்பில் பாடியருளப் பெருவிருப்பம் 
கொண்டு 'பூவார் கொன்றை' என்ற திருப்பதிகத்தினை எடுத்தருளித் திருத்தோணியப்பரைப் 
பாடி மகிழ்ந்தார்.

    திருப்பெருகு பெருங்கோயில் சூழவலங் 
        கொண்டருளித் திருமுன்னின்றே
    அருட்பெருகு திருப்பதிகம் எட்டொரு 
        கட்டளையாக்கி அவற்றுள் ஒன்று 
    விருப்புறுபொன் திருத்தோணி வீற்றிருந்தார் 
        தமைப்பாட மேவு காதல் 
    பொருத்தமுற அருள் பெற்றுப் போற்றியெடுத்து
        அருளினார் 'பூவார் கொன்றை' 

என்ற பெரியபுராணத் திருப்பாடல் இச்செய்தியினைக் கூறுதல் காண்க.

பதிகப் பொழிப்புரை :

1.    கொன்றைப் பூ நிறைந்த முறுக்கிய பொன்னிறமான சடையினை உடைய ஈசனே ! 
காப்பாயாக என்று அடியார்களால் துதிக்கப்படுகின்ற சீகாழி மேவும் இறைவனார் பகைமை 
கொண்டவர்களது மூன்று புரங்களையும் எரித்தவர். அவரே அடியார்களது பாடல்களில் 
இனிய சொல்லும் அதன் பொருளுமாய் நிறைந்து நிற்கும் பரமர் போலும்.

    பொன்சடை என்பது புன்சடை என்று மருவிற்று என்று சித்தாந்தப் பேராசிரியர் 
சித்தாந்த சிரோமணி சித்தாந்த ரத்நாகரம் மதுரகவி முதுபெரும்புலவர் வித்துவான் 
திரு. முத்து சு.மாணிக்கவாசக முதலியார் அவர்கள் தமது திருத்தருமை ஆதீன வெளியீடு 
நான்காந் திருமுறை உரையில் கூறியுள்ளார்கள். புன்மை என்பதற்கு அற்பம் எனல் 
சிவாபராதம் என்றும், ஈண்டுப்புன்மை கொள்வோர் புல்லரே என்றும் அப்பெரியார் 
ஆணித்தரமாகக் கூறியுள்ளமை கவனத்திற்குரியது.

    'பாவார் இன்சொற்பயிலும் பரமர்' என்பதின் கருத்தினையே மஹாகவி 
காளிதாஸனும் தனது ரகுவம்ஸம் என்னும் காவியத்தின் முதல் சுலோகத்தில் 
கூறியுள்ளது காண்க:

    வாகர்த்தாவிவ ஸம்ப்ருக்தௌ வாகர்த்தப் ப்ரதி பத்தயே \ 
    ஜகத: பிதரௌ வந்தே பார்வதீ பரமேச் வரௌ \\

    சொல்லும் அதன் பொருளும் போல என்றும் பிரியாது இணைந்திருக்கும் 
ஜகன்மாதாவும் ஜகத்பிதாவுமான பார்வதீ பரமேச்வரர்களை சொல்லிலும் பொருளிலும் 
நல்ல மேன்மை பெறும் பொருட்டு வணங்குகிறேன் என்பது மேற்படி சுலோகத்தின் பொருள்.

2.    எமது தந்தையே என்று தேவர்கள் அனைவரும் துதித்து மாலையும் சாந்துங்கொண்டு 
வழிபடும் சீகாழிப் பெருமான் வெந்த சாம்பலைப் பூசும் விமலர்; அவரே சந்தியா காலத்தில் 
தாண்டவம் செய்யும் பரமர் போலும்.

    சாந்து என்பது வழிபாட்டிற்குரிய இதர பொருள்களான சந்தனம், விபூதி முதலியவற்றைக் 
குறிக்கும். சந்தியாகாலம் என்பது சூரியன் மறையுங்காலத்துக்கு மூன்று நாழிகை அதாவது 
72 நிமிடங்கள் முந்திய காலம் தொடங்கி நக்ஷத்திரம் தோன்றும் காலம் உள்ளவரையில் உள்ள நேரம். 
இக்காலத்தில் சிவபெருமான் ஆடும் தாண்டவத்தை பிரம்ம விஷ்ணு உள்பட முப்பத்து முக்கோடி 
தேவர்களும் மற்றும் கணங்களும் வழிபட்டுப் பேறுபெறுகின்றனர். மற்றும் ஸரஸ்வதி வீணை
வாசிக்கிறாள். இந்திரன் புல்லாங்குழல் வாசிக்கிறான். பிரம்மதேவன் தாளம் போடுகிறான். 
லஷ்மி தேவியானவள் வாய்ப்பாட்டு பாடுகிறாள், விஷ்ணுவானவர் மிருதங்கம் வாசிக்கிறார். 
இப்படி எல்லாத்தேவர்களும் ப்ரதோஷ நடனத்தில் சேவை செய்கின்றனர்.

3.    தேனின் இனிமையையும் வென்ற இன்மொழியாளான உமாதேவியாரை 
ஒரு பாகம் வைத்து மானினைக் கரத்தில் தாங்கிய சீகாழிப் பெருமான் வானமோங்கும் 
கோயிலைக் கொண்டவர். அவரே முழுமையாய் நிறைந்த ஆனந்தத்தோடும் ஆடுகின்ற 
இறைவர் போலும்.

4.     பெருமையில்லாத வெற்றியினைக் கொண்ட இயமன் மடியுமாறு செய்து, 
பெருமானைத்தவிர வேறொன்றையும் காணாத பிரமசாரியாகிய மார்க்கண்டருக்கு 
வரமளித்து அருள் புரிந்த சீகாழிப் பெருமான் ஒரு அம்பினைத்தொட்டு பகைவரது 
புரங்களை எரித்தவர் அவரே போலும்.                        

    நாணார் வாளி என்பது அந்த அம்பும் மிகையான காரணம் பற்றி.'ஓரம்பே 
முப்புரம் உந்தீபற, ஒன்றும் பெருமிகை யென்றுந்தீ பற' என்ற திருவாசகம் இங்கு 
கவனித்தற்குரியது.

5.     கடற்கரைப் பக்கங்களில் வெள்ளத்தால் எறியப்பட்ட சங்கங்கள் வயல் செந்நெல் 
காட்டில் ஏறி முத்துக்களை ஈனும் சீகாழியில் கோயில் கொண்ட பெருமான் என்றும் வாடாத 
தெய்வமலர் சூடிய பெருமாட்டியை ஒரு பங்கில் உடையவர். அவரே புரங்கள் மூன்றையும் 
எரித்த பிரான் ஆவர். ஏடார் புரம் என்பது சிவாபராதமாகிய குற்றம் நிறைந்த முப்புரம் 
என்று பொருள் படும்.

6.    கொங்கு, செருந்தி, கொன்றை முதலிய மலர்களுடன் கூடக் கங்கையாளையும் 
வைத்த சடையினை உடைய சீகாழிப் பெருமானார் தமது அவயவங்களில் அழகிய 
கண்களையுடைய பாம்புகளை அணிந்து ஆட்டுபவர். சிவந்த கண்களையுடைய அரக்கரின் 
புரமூன்றையும் எரித்த பெருமான் அவரே போலும்.

7.     கொல்லை எனப்படுகிற முல்லை நிலத்துக் கடவுளாகிய திருமால் இடப வடிவமெடுத்து 
நிற்க அதன்முன் பூதங்கள் வளைந்து ஆடும் கல்லவடம் என்ற ஒருவகைப் பறையினை விரும்புபவர் 
சீகாழிப் பெருமானார். அவர் செல்லுதற்குரியதல்லாத இடத்தும் பலவிடங்களிலும் பயிலுபவர் 
போலும். அல்லவிடத்து என்பது பிறர் செல்லுதற்கு அல்லாத இடமாகிய சுடுகாடு போன்ற இடங்கள். 
அங்கெல்லாம் இறைவர் செல்வது அவர் எல்லாவிடத்துக்கும் இறைவர் என்பது பற்றி.

8.     திருக்கயிலாய மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க முயன்ற அரக்கனாகிய இராவணன் 
முரியும்படி விரலினை ஊன்றிக் கோபித்து அவனை நெருக்கிய பெருமானார் சீகாழிக் கோயில் 
கொண்டவர். அவரே அந்த இராவணன் தன்பிழை உணர்ந்து சாமகானம் பாடி இறைவனைத் 
துதித்த பொழுது அதற்கு இரங்கி அருள்புரிந்த நீறுபூசிய பரமர் போலும்.

9.     மிக்க ஆற்றலுடையவராகிய திருமாலும், பிரமதேவனும் காண முடியாத தோற்றத்தினை
உடைய வெற்றியாளர் சீகாழியில் மேவியிருக்கும் பெருமான் ஆவர். கூற்றினைக் குமைத்த 
குழகனாம் அவரே மிக உயர்ந்த விடையேறும் பெருமானும் போலாம். 
குழகன்-என்றும் இளமையுடையவன்.

    ஆற்றலுடைய அரி என்றது தனது ஆற்றலினால் இறைவனைக் காணப் புகுந்து 
தோல்வியுற்றமை பற்றி. எனவே ஆற்றல் பயன்படாது பின்னர் அன்பினால் துதித்து இறைவனைக் 
காணப் பெற்றார் என்பது கருத்து.

10.     மிக அதிகமாகப் பிதற்றுகின்ற (சாரமற்ற சொற்களைப் பேசுகின்ற) சமணர், புத்தர் 
ஆகியோரது வஞ்சகமான வார்த்தைகளை விட்டவர்களது சீகாழியில் வீற்றிருக்கும் பெருமானார்
அரும்பு போன்ற கொங்கைகளையுடைய உமாதேவியைப் பாகத்துடைய தலைவர். அவரே 
இருக்கு வேதம் முழுவதும் நிறைந்த பரம்பொருள் ஆவர் போலும். இருக்கு என்பது வேதப் 
பொதுமையைக் குறித்து நான்கு  வேதங்களிலும்  பரம்பொருளாய் நிறைந்தவர் என்றும் 
பொருள்படும்.

11.     வயல்கள் சூழ்ந்த சீகாழியிலே கோயில் கொண்ட சிவபிரான்தன்னைச் சிறப்பு 
மிகுந்த  திருஞானசம்பந்தன்  சொன்ன திருப்பாடல்களை உலகோர் புகழும்படி துதிக்க 
வல்லவர்கள் அழகு மிகுந்த வானுலகத்தில் இனிதாக வீற்றிருப்பார்கள். அதாவது 
திருஞானசம்பந்தர் பாடல்களைக் கொண்டு இறைவனைத் துதிக்கவல்லவர்கள் வான் உலகு 
சென்று இன்பங்களை அனுபவிப்பர் என்பது கருத்து . 

                -சிவம்-
 

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை


                திருநனிபள்ளி

பண் - பியந்தைக்காந்தாரம்.                 2-ம் திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்

    காரைகள் கூகைமுல்லை களவாகை ஈகை 
        படர்தொடரி கள்ளி கவினிச்
    சூரைகள் பம்மிவிம்மு சுடுகா டமர்ந்த
        சிவன்மேய சோலை நகர்தான்
    தேரைக ளாரைசாய மிதிகொள்ள வாளை 
        குதிகொள்ள வள்ளை துவள
    நாரைக ளாரல்வாரி வயன்மேதி வைகும் 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.         1

    சடையிடை புக்கொடுங்கி உளதங்கு வெள்ளம் 
        வளர்திங்கள் கண்ணி அயலே 
    இடையிடை வைத்ததொக்கு மலர்தொத்து மாலை 
        இறைவன் இடங்கொள் பதிதான்
    மடையிடை வாளைபாய முகிழ்வாய் நெரிந்து 
        மணநாறு நீலம் மலரும்
    நடையுடை அன்னம்வைகு புனலம் படப்பை 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        2

    பெறுமலர் கொண்டுதொண்டர் வழிபாடு செய்யல் 
        ஒழிபா டிலாத பெருமான்
    கறுமலர் கண்டமாக விடமுண்ட காளை 
        இடமாய காதல் நகர்தான்
    வெறுமலர் தொட்டுவிட்ட விசைபோன கொம்பின் 
        விடுபோ தலர்ந்த விரைசூழ் 
    நறுமல ரல்லிபுல்லி ஒலிவண் டுறங்கு 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        3

    குளிர்தரு கங்கைதங்கு சடைமா டிலங்கு
        தலைமா லையோடு குலவி 
    ஒளிர்தரு திங்கள்சூடி உமைபாக மாக
        உடையான் உகந்த நகர்தான் 
    குளிர்தரு கொம்மலோடு குயில்பாடல் கேட்ட
        பெடைவண்டு தானும் முரல
    நளிர்தரு சோலைமாலை நரைகுருகு வைகு
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        4

    தோடொரு காதனாகி ஒருகா திலங்கு 
        சுரிசங்கு நின்று புரளக்
    காடிட மாகநின்று கனலாடும் எந்தை 
        இடமாய காதல் நகர்தான் 
    வீடுடன் எய்துவார்கள் விதியென்று சென்று 
        வெறிநீர் தெளிப்ப விரலால் 
    நாடுட னாடுசெம்மை யொலிவெள்ள மாரு 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        5

    மேகமொ டோடுதிங்கள் மலரா அணிந்து 
        மலையான் மடந்தை மணிபொன் 
    ஆகமொர் பாகமாக அனலாடும் எந்தை 
        பெருமான் அமர்ந்த நகர்தான்
    ஊகமொ டாடுமந்தி உகளுஞ் சிலம்ப 
        அகிலுந்தி ஒண்பொன் இடறி
    நாகமொ டாரம்வாரு புனல்வந் தலைக்கும் 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        6

    தகைமலி தண்டுசூலம் அனலுமிழு நாகம்
        கொடுகொட்டி வீணை முரல 
    வகைமலி வன்னிகொன்றை மதமத்தம் வைத்த
        பெருமான் உகந்த நகர்தான் 
    புகைமலி கந்தமாலை புனைவார்கள் பூசல் 
        பணிவார்கள் பாடல் பெருகி 
    நகைமலி முத்திலங்கு மணல்சூழ் கிடக்கை 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        7

    வலமிகு வாளன்வேலன் வளைவா ளெயிற்று 
        மதியா அரக்கன் வலியோடு 
    உலமிகு தோள்கள் ஒல்க விரலாலடர்த்த 
        பெருமான் உகந்த நகர்தான்
     நிலமிகு கீழுமேலும் நிகராது மில்லை 
        யெனநின்ற நீதி அதனை 
    நலமிகு தொண்டர்நாளும் அடிபரவல் செய்யும் 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.         8

    நிறஉரு ஒன்றுதோன்றி யெரியொன்றி நின்ற
        தொருநீர்மை சீர்மை நினையார் 
    அறவுறு வேதநாவன் அயனோடு மாலும் 
        அறியாத அண்ணல் நகர்தான் 
    புறவிரி முல்லைமௌவல் குளிர்பிண்டி புன்னை 
        புனைகொன்றை துன்று பொதுளி
    நறவிரி போதுதாது புதுவாசம் நாறும் 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.          9

    அனமிகு செல்குசோறு கொணர்கென்று கையில் 
        இடவுண்டு பட்ட அமணும் 
    மனமிகு கஞ்சிமண்டை அதிலுண்டு தொண்டர்
        குணமின்றி நின்ற வடிவும்
    வினைமிகு வேதநான்கும் விரிவித்த நாவின் 
        விடையா னுகந்த நகர்தான் 
    நனமிகு தொண்டர்நாளும் அடிபரவல் செய்யும் 
        நனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.        10

    கடல்வரை ஓதம்மல்கு கழிகானல் பானல் 
        கமழ்காழி யென்று கருதப் 
    படுபொரு ளாறுநாலும் உளதாக வைத்த
        பதியான ஞான முனிவன் 
    இடுபறை யொன்றஅத்தர் பியன்மேல் இருந்து 
        இனிசையா லுரைத்த பனுவல் 
    நடுவிரு ளாடுமெந்தை நனிபள்ளியுள்க 
        வினைகெடுதல் ஆணை நமதே.        11

                திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: நற்றுணையப்பர்;                தேவி: மலையான்மடந்தை

பதிகவரலாறு:

    "பூவார் கொன்றை' என்ற திருப்பதிகத்தினைப் பாடி இறைவனை மிக்க ஆர்வத்துடன் 
வணங்கிச் சென்று சீகாழிப் பதியிலுள்ளோர் தமது வாழ்வின் பயனையடைய வேண்டித் தமது
இளங்குழவியாகிய அழகிய காட்சியைக் கொடுத்து சீகாழிப்பதியில் திருஞானசம்பந்தர் 
எழுந்தருளியிருந்தனர். அந்நிலையில் அவரது தாயார் பகவதியம்மையாரது பிறந்த ஊராகிய 
திருநனிபள்ளி என்னும் தலத்து அந்தணர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் மங்கல வாத்தியங்களுடன் 
வேதங்களையும் ஓதிக் கொண்டு சீகாழி வந்து திருஞானசம்பந்தரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து 
வணங்கினர். மற்றும் பக்கத்துத் தலங்களிலேயுள்ள தொண்டர்களும் கூடி வணங்கிப் பூலோக 
சிவலோகம் எனச் சீகாழிப்பதி சிறந்து விளங்கியது. அக்காலத்தில் திருநனிபள்ளி மறையவர்கள் 
எங்கள் பதிக்கும் எழுந்தருளி இறைவனைப் பாடிக் கும்பிட வேண்டும் எனப்பெரிதும்  வேண்டினர். 

    அதற்கு இணங்கிய பிள்ளையாரும் திருத்தோணிபுரத்துப் பெருமானிடம் வணங்கி 
விடை பெற்றுக்கொண்டு திருநனிபள்ளியையும் மற்றும் பிற பதிகளையும் கும்பிட நினைந்து 
எழுந்தார். இது திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையாரது இரண்டாவது தலயாத்திரையாகும். 
திருஞானசம்பந்தர் தமது தாமரையொத்த பாதங்களால் நடந்து செல்வதைப் பொறாத 
தந்தையாராகிய சிவபாதவிருதயர் அவரைத் தமது தோளின் மீது தரித்து நடந்து செல்லத் 
தாம் சிவபெருமான் திருவடிகளைத் தமது முடியின் மீது கொண்ட சிந்தையினை உடையவராய்ப் 
போந்தருளினர். திருநனிபள்ளியினைச்சாரும் போது தந்தையின் தோள் மீதிருந்தபடியே "வான் 
அணையும் மலர்ச்சோலை தோன்றுவது எப்பதி" என வினவ அதுவே திரு நனிபள்ளி எனத் 
தாதையார் கூறக்கேட்டு "காரைகள் கூகை முல்லை'' என ஆரம்பித்துத் திருக்கடைக்காப்பு தன்னில் 
''நாரியோர் பாகம் வைகும் நனிபள்ளி உள்குவார் தம் பேரிடர் கெடுதற்கு ஆணை நமது" என்னும் 
பெருமையினை வைத்துப் பாடியருளினார். பின்னர் கோயிலையடைந்து,  பெருமானை 
வணங்கினர் என்பதாம்.

பதிகச் சிறப்பு :

    இத்திருப்பதிகம் பாலையாயிருந்த திருநனிபள்ளியை நெய்தலாக்கிப் பின்னர் 
அதனையே கானமும் மருதமுமாக்கிய பதிகம் என்று பலவிடத்து இதன் பெருமையை 
நம்பியாண்டார் நம்பிகள் போற்றி உள்ளனர். மருதம் - வயலும் வயல் சூழ்ந்த இடம். 
அதாவது பாலைவனமாக இருந்த பிரதேசம் திருஞானசம்பந்தரின் இப்பதிகச் சிறப்பால் 
வயலும் வயல் சூழ்ந்த செழிப்பான பிரதேசமாக மாறியது. “பாலை நெய்தல் பாடியதும்” 
என்று தொடங்கும் திருக்களிற்றுப்படியார் பாடலிலும் இந்த உண்மையைச் செப்பியிருத்தல் 
காண்க. 

பதிகப் பொழிப்புரை :

1.     (சூழ இருக்கும் அடியாரை விளித்து) நம்மைச் சேர்ந்தவர்களே ! கேளுங்கள், காரைமரங்கள், 
கூகைகள், முல்லை,களாச்செடிகள், ஈகைச்செடி, முட்செடிகள், கவினி, சூரை முதலிய தாவரங்கள் 
மிக்குச் செறிந்த சுடுகாடு தன்னில் அமர்ந்த சிவபெருமான் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் 
சோலைகள் நிறைந்த நகர், தேரைகள் குளத்தினிற் படர்ந்த ஆரை மீது சாய, வாளை மீன்கள் 
குதிக்க, வள்ளைகள் துவள நாரைகள் ஆரல் மீன்களை வாரியெடுத்து வயல்களில் எருமைகளின் 
முதுகில் உண்ணும் பொருட்டு வைக்கும் நனிபள்ளி என்னும் தலம் போலும். (போலும் என்பது
 ஈண்டு தேற்றப் பொருளைக் குறிக்கும்)

    காரை முதலிய தாவரங்கள் சுடுகாட்டில் மிக்க வளருபவையாகும். வள்ளை என்பது 
நீரினில் வளரும் ஒருவகைக் கொடி. ஆரை என்பது குளத்தில் படரும் ஒருவகைத் தாவரம். 
ஆரல் என்பது நாரைகளுக்கு உணவாகும் ஒருவகை மீன்கள். கூகைகள் என்பது கோட்டான்களைக் 
குறிக்கும்.

2.     நம்மவர்களே ! சடையின் இடையே புகுந்து ஒடுங்கி அங்கே தங்கி உள்ள கங்கையினையும் ,
திங்கட்பிறையினையும், பக்கத்தில் இடையிடையே வைத்த மலர் மாலைகளையும் உடைய இறைவன் 
தனக்கு இடமாகக் கொண்ட பதி மடைகளின் இடையே வாளை மீன்கள் பாய முகிழ்ந்து இருக்கும் 
வாய்கள் மலர்ந்து மணம் வீசும் நீலமலரும், சிறந்த நடையினையுடைய அன்னமும் வசிக்கும் 
நீர்ப்பரப்புகளையுடைய நனிபள்ளி போலும். (அதாவது நனிபள்ளி ஆகும்) அன்னத்தின் நடையழகு
மகளிர் நடைக்கு உவமித்துச் சொல்லும் சிறப்புடையதாகலின் அதன் நடையைச் சிறப்பித்து 
'நடையுடை அன்னம்' என்றார்.

3.     தொண்டர்கள் தாம் பெறக்கூடிய மலர்களைக் கொண்டு வழிபாடு செய்தல் ஒழிவில்லாத 
பெருமான், (அதாவது எப்போதும் ஒழிதல் இன்றித் தொண்டர்கள் வழிபாடு செய்த வண்ணம் 
இருக்கின்றனர் என்பது கருத்து) கண்டத்தில் கறுத்த மலர் போன்று விளங்க விஷத்தினை உண்ட 
சிறந்த பெருமான், அவனுக்கு இடமாக அன்பு கொண்டு தங்கிய நகர், முன்னரே மலர்ந்து அதனால் 
மணம் நீங்கிய வெறு மலர்களை வண்டுகள் தொட்டுத் தங்கியதால் தாழ்ந்து பின் அவை நீங்கியதால் 
வேகமாக உயர எழுந்த மலர்க் கொம்புகளில், அவ்வண்டுகளால் தொடப்படாது விட்டுப் போன 
போதுகள் மலர்ந்தமையால் மணம் பரவ, அம்மணத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு அம்மலர்களின் 
இதழ்களைப் புல்லி வண்டுகள் தேனினை உண்டு ஒலி அடங்கி இன்பத்தில் உறங்கும் 
திருநனிபள்ளி போலும், நமர்காள்.

4.     குளிர்ச்சி மிக்க கங்கை தங்கியிருக்கிற சடையின் ஒரு பக்கத்தில் விளங்கும் 
தலை மாலையோடு பொருந்தி ஒளி தரும் சந்திரனையும் சூடி,உமையை ஒரு பாகமாக உடைய
இறைவன் மிகவும் மகிழ்ந்த தலம், குளிர்ச்சியைத் தரும் மகளிரது கும்மிப்பாடல்களின் 
ஒலியோடு குயிலின் பாடலையும் கேட்ட பெண் வண்டானது தானும் ஒலி செய்ய நிழல் தரும்
சோலையில் மாலைக் காலத்து வெண்ணிறமுள்ள குருகுகள் வசிக்கும் திருநனிபள்ளி போலும், 
நமர்காள். குருகுகள் என்பது நீர் வாழ் பறவைகள்.

5.     ஒரு காதில் தோடும் ஒரு காதில் சங்கக் குழையும் உடையவனாகி, சுடுகாட்டினை 
இடமாகக் கொண்டு தீயுடன் ஆடும் எமது தந்தைபிரானார்க்கு இடமாகிய காதல் நகர்,
மோட்சப் பேற்றினையடையச் சரணடையும் வைதிகர்கள் தமது கைவிரல்களால் நூல்களில் 
விதித்த முறையே நீரினைத் தெளிப்ப, நாட்டினர் யாவரும் நீராடுகின்ற செம்மை ஒலி மிக்க 
நீர் வெள்ளம் நிறைந்த திருநனிபள்ளி போலும், நமர்காள்.

    வெறிநீர் என்பது அர்க்யம் கொடுப்பதற்காக அமைந்த மலர்கள் சேர்ந்து அதனால் 
மணம்உண்டாகப் பெற்ற நீர், கைவிரலால் நீர் விதி முறை தெளித்தல் என்பது வைதிகச் 
 சைவர்கள் உரிய மந்திரம் பாவனைகளுடன் 'அர்க்கியம்' விடுதல் என்னும் கிரியையாகும். 
பூஜையின் முடிவில் 'இதமர்க்கியம், இதமர்க்கியம் இதமர்க்கியம்' என்று இறைவனை 
முன்னிலைப் படுத்தி கைவிரல்களின் நுனியால் ஜலத்தைக் கீழே விடுதல் மரபு. இதில் 
நீருடன் பாலையும் கலந்து கொள்ளுதலும் உண்டு.

    "நாடுனாடு......வெள்ளமாரும்' என்பதற்கு விரலால் விதி முறையாக அடியவர்கள் 
தெளிக்கும் நீர் ஒலியுடன் வெள்ளம் போலப் பெருகும் நனிபள்ளி எனக்கொள்ளுதலும் பொருந்தும்.

6.     மேகத்தோடு ஓடுகின்ற சந்திரனை மலராகத் தலையில் அணிந்து தனது பொன்மேனியில் 
மலையரசன் மகளான உமையம்மையாரை ஒருபாகமாகக் கொண்டு கையில் அனலேந்திக் 
கூத்தாடுபவனாகிய எமது தந்தையாகிய சிவபெருமான் விரும்பி அமர்ந்த நகர், ஆண் 
குரங்குகளுடன் விளையாடுகின்ற பெண் குரங்குகள் குதித்துப் பாயும் மலையினின்றும் 
அகிற் கட்டை, பொன், நாகமரம், சந்தனமரம் இவைகளை இடறிக் கொண்டு கொழித்து 
வெள்ளமாகப் பெருகும் நீர் வந்து மோதும் திருநனிபள்ளி போலும், நம்மவர்களே கேளுங்கள் 
என்றவாறு.

7.     தண்டு, சூலம், நாகவடிவுடைய படை இவைகளுடன் வீணை ஒலியுடன் கொடுகொட்டி 
என்னும் வாத்தியத்தினையுடையவனாய் வன்னி, கொன்றை, ஊமத்தம்பூ இவைகளைச் 
சிரத்தில் வைத்த சிவபெருமான் விரும்பிய ஊர் தான்,  தூபம் காட்டி மணம் மிக்க மாலைகள் 
இவைகளை அணிவிப்பார்களாகிய அடியவர்கள், மிக்க ஒலியுடன் பணிவார்கள் இவர்களது 
பாடல் ஒலி பெருகியதும்,  வெண்மை ஒலி மிக்க முத்துக்கள் நிரம்பிய  மணல் சூழ்ந்த 
பிரதேசமாகிய திருநனிபள்ளி போலும் நமர்காள் என்று அடியவர்களை  விளித்துக் கூறியவாறு.

    அனலுமிழு நாகம் என்பதற்கு மற்றைய ஆயுதங்களுடன் இனம் பற்றி ஓர் ஆயுதமாகவே 
பொருள் கொள்ளப்பட்டது. அனல் போலும் விஷத்தினைக் கக்கும் பாம்பினையுடையவன் 
என்றும் கொள்ளலாம்.

8.     மிகுந்த வலிமை கொண்டவனும், வாள் வேல் முதலிய ஆயுதங்களையுடையவனும், 
வளைந்த வாள் போன்ற பற்களையுடையவனும், பிறரை மதியாதவனுமாகிய அரக்கனாகிய
 இராவணனது வலிமையோடு, திரண்ட கல் போன்ற தோள்களும் நெரியும்படி தமது திருக்கால் 
விரலினால் அடர்த்த சிவபிரான் மகிழ்வுடன் அமர்ந்த ஊர் கீழ் மேல் ஆகிய பதினான்கு 
உலகங்களிலும் தனக்கு நிகர் யாதுமில்லை என்ற  நியதியினை அறிந்து நலம் மிகு 
தொண்டர்கள் நாளும் அடிதொழுது துதித்தலைச் செய்யும் திருநனிபள்ளி போலும் நமர்காள்.

9.     மிக்க நிறத்துடன் எரி ஒன்று சேர்ந்து நின்றது போன்ற தன்மையில் தமக்கு முன் 
தோன்றிய தன்மையை நினையாது, அறங்களைத் தன்னுள்ளே கொண்ட வேதங்களை ஓதும் 
நாவினனாகிய பிரமதேவனும் திருமாலும் அறியாத வண்ணம் அழலுருவாகிய பெருமானது 
நகர்தான், கானகத்தில் மலரும் முல்லை, கொன்றை, மௌவல், பிண்டி, புன்னை, பொதுளி 
போன்ற மலர்கள் மலருதலால் உண்டாகும் புதிய மணம் வீசும் சிறப்பு மிக்க திருநனிபள்ளி 
போலும், நமர்காள்.

10.     சோற்றினைக் கொணர்க எனக்கூறி அதனைக் கையில் உண்பவர்கள் சமணர்கள். 
கஞ்சியினை மண்டை என்னும் பாத்திரத்தில் ஏந்தி உண்பவர்கள் புத்தர்கள். இவர்கள்  
தொண்டர்களின் குணம் இல்லாத வடிவுடையவர்கள்.  (ஆகையால் இவர்களைச் சாரேல் 
என்பது குறிப்பு). நமது பெருமானோ வேதங்கள் நான்கினையும் உலகிற்கு அருளிச் செய்த 
பிரான். அறமே உருவான விடை (எருது)யின் மேல் அமர்ந்த பிரான். அவன் விரும்பி எழுந்தருளிய 
நகர் தான் மிக்க மனத் தெளிவு பெற்ற தொண்டர்கள் நாள்தோறும் திருவடிகளைத் துதித்தல் 
செய்கின்ற திருநனிபள்ளி போலும், நமர்காள்,

    மண்டை என்பது புத்தர்கள் உண்கலமாகக் கொள்ளும் ஒரு பாத்திரம். பனை மட்டையால் 
ஆகியது என்பர். நனவு அதாவது தெளிவுடன் விழித்து இருக்கும் தன்மை. வட மொழியில் ‘ஜாக்ரத்’ 
அவஸ்தை என்பர். நனவு ‘நன' என்று குறுகி வந்தது.

11.     கடல் ஓதம் மிக்கதும், கழிகளும், கானமும், சோலைகளும் மிக்கதுமான சீகாழிப்பதியாகிய 
ஆறு அங்கங்களும் நான்கு வேதங்களும் அமைத்த பெருமானுடைய பதியில் அவதரித்த 
ஞானமுனிவனாகிய திருஞானசம்பந்தன் தந்தையின் திருத்தோள்மிசை அமர்ந்து பறை சாற்றி 
ஏழிசையால் உரைத்த பாமாலையினால் நள்ளிருளில் நட்டமாடும் எந்தை பெருமானுடைய 
திருநனிபள்ளியினை மனதிலே தியானிப்பவர்களது வினைகள், அவற்றால்வரும் பேரிடர்கள், 
கெடுதற்கு ஆணை நமதே. இவ்வாறு ஆணையிட்டுப் பாடவல்லவர் திருஞானசம்பந்தர் ஒருவரே 
என்பதை "ஆணை நமதென்னவல்லான்" என்று நம்பியாண்டார் நம்பிகள் தமது ஆளுடைய 
பிள்ளையார் திருத்தொகையில் பாடிப் பரவியுள்ளார்கள்.

                    -சிவம் -

 


                சிவமயம்

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

            திருத்தலைச்சங்காடு

பண்-காந்தாரம்.                        2-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    நலச்சங்க வெண்குழையுந் தோடும்பெய்தோர் நால்வேதம் 
    சொலச்சங்கை யில்லாதீர் சுடுகாடல்லாற் கருதாதீர்
    குலைச்செங்காய்ப் பைங்கமுகின் குளிர்கொள்சோலைக் குயிலாலும் 
    தலைச்சங்கைக் கோயிலே கோயிலாகத் தாழ்ந்தீரே.        1

    துணிமல்கு கோவணமுந் தோலுங்காட்டித் தொண்டாண்டீர் 
    மணிமல்கு கண்டத்தீர் அண்டர்க்கெல்லாம் மாண்பானீர் 
    பிணிமல்கு நூல்மார்பர் பெரியோர்வாழுந்  தலைச்சங்கை
    அணிமல்கு கோயிலே கோயிலாக அமர்ந்தீரே.        2

    சீர்கொண்ட பாடலீர் செங்கண்வெள்ளே றூர்தியீர்
    நீர்கொண்டும் பூக்கொண்டு நீங்காத்தொண்டர்  நின்றேத்தத்
    தார்கொண்ட நூல்மார்பர் தக்கோர்வாழும் தலைச் சங்கை
    ஏர்கொண்ட கோயிலே கோயிலாக இருந்தீரே.         3

    வேடஞ்சூழ் கொள்கையீர் வேண்டிநீண்ட வெண்டிங்கள்
    ஓடஞ்சூழ் கங்கையும் உச்சிவைத்தீர் தலைச்சங்கைக்
    கூடஞ்சூழ் மண்டபமுங் குலாயவாசற் கொடித் தோன்றும் 
    மாடஞ்சூழ் கோயிலே கோயிலாக மகிழ்ந்தீரே.        4

    சூலஞ்சேர் கையினீர் சுண்ணவெண்ணீ றாடலீர்
    நீலஞ்சேர் கண்டத்தீர் நீண்டசடைமேல் நீரேற்றீர் 
    ஆலஞ்சேர் தண்கானல் அன்னமன்னுந் தலைச்சங்கைக் 
    கோலஞ்சேர் கோயிலே கோயிலாகக் கொண்டீரே.         5

    நிலநீரொ டாகாசம் அனல்காலாகி நின்றைந்து
    புலநீர்மை புறங்கண்டார் பொக்கஞ்செய்யார் போற்றோவார்
     சலநீத ரல்லாதார் தக்கோர்வாழுந் தலைச்சங்கை 
    நலநீர கோயிலே கோயிலாக நயந்தீரே.            6

    அடிபுல்கு பைங்கழல்கள் ஆர்ப்பப்பேர்ந்தோர் அனலேந்திக்
    கொடிபுல்கு மென்சாயல் உமையோர் பாகங்கூடினீர்
    பொடிபுல்கு நூல்மார்பர் புரிநூலாளர் தலைச்சங்கைக்
     கடிபுல்கு கோயிலே கோயிலாகக் கலந்தீரே.            7

    திரையார்ந்த மாகடல்சூழ் தென்இலங்கைக் கோமானை
    வரையார்ந்த தோளடர விரலாலூன்றும் மாண்பினீர்
    அரையார்ந்த மேகலையீர் அந்தணாளர் தலைச்சங்கை
    நிரையார்ந்த கோயிலே கோயிலாக நினைந்தீரே.         8

    பாயோங்கு பாம்பணைமே லானும்பைந்தா மரையானும் 
    போயோங்கிக் காண்கிலார் புறம்நின்றோரார் போற்றோவார்
    தீயோங்கு மறையாளர் திகழுஞ்செல்வத் தலைச்சங்கைச் 
    சேயோங்கு கோயிலே கோயிலாகச் சேர்ந்தீரே.        9

    அலையாரும் புனல்துறந்த அமணர்குண்டர் சாக்கீயர் 
    தொலையாதங் கலர் தூற்றத் தோற்றங்காட்டி ஆட்கொண்டீர்
    தலையான நால்வேதந் தரித்தார் வாழுந் தலைச்சங்கை 
    நிலையார்ந்த கோயிலே கோயிலாக நின்றீரே.         10

    நளிரும் புனற்காழி நல்லஞான சம்பந்தன் 
    குளிருந் தலைச்சங்கை ஓங்குகோயில் மேயானை 
    ஒளிரும் பிறையானை உரைத்தபாடல் இவைவல்லார் 
    மிளிருந் திரைசூழ்ந்த வையத்தார்க்கு மேலாரே.         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: சங்கருணாதேசுவரர்             தேவி: சௌந்தரநாயகி

பதிக வரலாறு :

    திருநனிபள்ளிப் பெருமானை வணங்கி அப்பதியில் மறையவர்கள் போற்றப் 
பிள்ளையார் அங்கு எழுந்தருளியிருந்த பொழுது தவத்தொண்டர்களும் திருத்தலைச்சங்காடு 
என்னும் தலத்தில் வாழும் அந்தணர்களும் அங்கு வந்து உலகெலாம் உய்ய அம்பிகை அளித்த 
ஞானப்பாலை உண்ட பிள்ளையாரை அடிபணிந்து போற்றித் தங்கள் பதிக்கு எழுந்தருள 
வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டனர். எங்கும் நடைப் பந்தர்கள் இட்டு, கமுகு வாழை 
முதலிய மரங்களை நாட்டி மலர் மாலைகள் கட்டி அலங்கரித்து நிறை குடங்களைத் தாங்கிப் 
பிள்ளையாரை வரவேற்றனர். வேதியர்கள் மறை முழக்கஞ் செய்யப் பிள்ளையார்             
பெரு மகிழ்ச்சியுடன் பெருந் திருமாடக் கோயிலையடைந்து, வேத விழுப்பொருளான சிவபிரானை 
வணங்கி அக்கோயில் வலம்புரிச்சங்கின் வடிவமாக அமைந்திருக்கும் பெற்றியினைத் 
திருப்பதிகத்தில் சிறப்பித்தருளிச் செய்தார். இந்தச் செய்தியினைக் கூறும் பெரியபுராணச் 
செய்யுளைக் கீழே காண்க.

    திருமறை யோர்கள் சூழ்ந்து சிந்தையின் 
        மகிழ்ச்சி பொங்கப்
    பெருமறை ஓசை மல்கப் பெருந்திருக் 
        கோயில் எய்தி
    அருமறைப் பொருளா னாரைப் பணிந்தணி 
        நற்சங் கத்தின்
    தருமுறை நெறியக் கோயில் சார்ந்தமை 
        அருளிச் செய்தார்.

    இப்பாடலின் கருத்து என்னையெனின் மறையவர்கள்  சூழ்ந்து மனதில் 
பெருமகிழ்ச்சியுடன் வேத ஒலி முழங்கப் பெருந்திருக்கோயிலுள் அடைந்து வேதப் 
பொருளான இறைவரைப் பணிந்து அழகிய வலம்புரிச் சங்கத்தின் முறை நெறியில் 
அமைக்கப்பட்ட அத்திருக்கோயிலின்கண் இறைவர் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் 
தன்மையைப் பதிகத்தில் அருளிச் செய்தார். 

    பெருந்திருக்கோயில் என்பது மாடக்கோயில். இது கோச்செங்கட்சோழன் 
இறைவனார்க்கு அமைத்த 78 மாடக் கோயில்களுள் ஒன்றாகும். இறைவர் மாடத்தின் மீது 
எழுந்தருளியிருப்பார். மேலே செல்லும் படிகள் நேராக இருக்காது. யானை மேலே ஏறிச் செல்ல 
இயலாதபடி இருபுறமாகப் பக்கங்களில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அணி நற்சங்கத்தின் முறை 
நெறி தரும் அக்கோயில் என்பது அத்திருக்கோயில் பிரணவத்தினை ஒத்த வடிவுடைய 
வலம்புரிச் சங்கத்தின் வடிவமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதாகும். சங்கத்தினில் எப்பொழுதும் 
இடைவிடாது முழங்கும் பிரணவ ஒலி (ஓம்) போன்று இறைவரும் அத்திருக்கோயிலில் 
எழுந்தருளியிருப்பர் என்பது கருத்து.

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     அழகுடைய வெண்சங்கினாலான குண்டலமும் தோடும் அணிந்து நான்கு           
வேதங்களும் பரம்பொருள் என்று சங்கையில்லாமல் சொல்லும் பெருமானே, நீர் சுடுகாடு 
அல்லது வேறிடம்  கருத மாட்டீர். செந்நிறமுடைய காய்கள் குலையாகக் காய்த்திருக்கும் 
கமுகின் குயில்கள் கூவும்  குளிர்ந்த சோலைகளையுடைய திருத்தலைச்சங்காட்டைக் 
கோயிலாகக் கொண்டு எழுந்தருளியுள்ளீர்.  சங்கை என்பது ஐயம் என்னும் பொருளைக் 
குறிக்கும். நான்கு வேதங்களும் சிவ பெருமானையே முழுமுதற் கடவுள் என்று சிறிதும் 
ஐயத்திற்கு இடமில்லாமல் பறை சாற்றுகின்றன என்பது கருத்து.

2.     துணியினால் ஆன கோவணத்தையும் தோலினால் ஆன உடையையுங்காட்டி 
அடியவர்களைத் தொண்டு கொண்டருளினீர். நீலமணி போலும் நிறமுடைய கழுத்தினை
யுடையவரே, தேவர்களனைவர்க்கும் பெருமை மிக்க மகாதேவனாயினீர். பிணித்திருக்கும்             
முப்புரிநூலை மார்பினில் உடையவரான பெரியோர்கள் (வேதியர்கள்) வாழும் திருத்தலைச் 
சங்காட்டின்  அழகு மிக்க கோயிலினையே தேவரீருக்குக் கோயிலாகக் கொண்டு அமர்ந்தீரே.

3.     பெருமை மிக்க பாடல்களின் பொருளானவரே, சிவந்த கண்களை உடைய வெள்ளை 
ஏற்றினை வாகனமாகக் கொண்டவரே, நீரும்பூவுங்கொண்டு நீங்காமல் தொண்டர்கள் நின்று 
வழிபாடு செய்ய, மாலையணிந்த முப்புரிநூல் மார்பினின் அணிந்த அந்தணாளர்கள் வாழும் 
திருத்தலைச் சங்காட்டில் உள்ள அழகு மிக்க கோயிலையே உமக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டு 
எழுந்தருளியிருந்தீரே. 

    வழிபாட்டிற்கு இன்றியமையாத பொருள்கள் பூவும் நீருமாகும். 'புண்ணியம் செய்வார்க்குப் 
பூவுண்டு நீருண்டு' என்று தொடங்கும் திருமந்திரச் செய்யுள் இங்கு நினைவு கூர்தற்குரியது .

    புண்ணியஞ் செய்வார்க்குப் பூவுண்டு நீருண்டு 
    அண்ணல் அதுகண்டு அருள்புரியா நிற்கும் 
    எண்ணிலி பாவிகள் எம்மிறை ஈசனை 
    நண்ணறி யாமல் நழுவுகின் றாரே.

                    -திருமந்திரம்: 1828ம் பாடல்

4.     அனைத்தும் உமது வேடமாம் கொள்கையினீர். சந்திரன் வந்து வேண்ட அவனை 
உச்சியில் கங்கை நதியில் ஒரு ஓடம் போல் வைத்தருளினீர். திருத்தலைச்சங்காட்டினில் 
மண்டபங்களும் கூடங்களும் பொருந்திய வாயிலில் கொடிமரம் தோன்றும் மாடமுடைய 
திருக்கோயிலினையே உமக்குக் கோயிலாகக் கொண்டு மகிழ்ந்தருளினீரே.

5.     சூலந்தரித்த கையினை உடையவரே, பொடியான திருநீற்றில் விரும்பி ஆடியவரே, 
(திருநீற்றினால் அபிடேகம் செய்து கொண்டருளினவர்) நீலநிறம் சேர்ந்த கழுத்தினையுடையவரே, 
நீண்ட சடையின்மீது கங்கையைத் தரித்தருளினவரே, நீர்வளம் மிக்க குளிர்ந்த கானத்தில் 
அன்னங்கள் பொருந்தியிருக்கும் திருத்தலைச்சங்காட்டு அழகுமிக்க திருக்கோயிலையே 
உமக்குக் கோயிலாகக் கொண்டருளினீரே.

6.     நிலம்,நீர்,ஆகாயம், நெருப்பு, காற்று ஆகிய ஐந்து பூதங்களாகி நின்று, ஐந்து 
புலன்களையும் வெற்றி கொண்டவர்களாகிய சீலர்கள், பொய்மை பேசாதவர், உம்மைத் 
துதித்தலை எப்போதும் தவிராதவர், வஞ்சனையில்லாதவர், இழிசெயல் எதுவும் செய்யாதவர், 
மேலோர்கள் வாழுந்தலமாகிய திருத்தலைச் சங்காட்டில் உள்ள அழகிய கோயிலையே 
உமக்குக் கோயிலாகக் கொண்டருளினீரே.                                 

7.     திருவடிகளைச் சேர்ந்த கழல்கள் ஒலிக்கக் கையில் அனல் ஏந்தி நடனமாடி கொடி 
போலும் மென்மையும் சாயலும் உடைய உமையம்மையாரை ஒரு பாகமாகக் கூடினீர், 
வெண்ணீறு சேர்ந்த முப்புரி நூல் மார்பினையுடைய நூல்களைக் கற்ற வேதியர்கள் வாழும் 
திருத்தலைச்சங்காட்டுக் காவல் மிக்க  கோயிலினையே உமக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டருளினீரே.

8.     அலைகள் நிறைந்த பெருங்கடலால் சூழப்பட்ட தென்னிலங்கை அரசனாகிய 
இராவணனை அவனது மலை போன்ற தோள்களை நெருக்கி விரலால் ஊன்றிய பெருமையை 
உடையவரே, இடையிற்பொருந்திய மேகலை என்னும் ஆபரணமுடையவரே, அந்தணர்கள் வாழும் 
திருத்தலைச்சங்காட்டு வரிசை பொருந்திய கோயிலையே உமக்கு இருப்பிடமாக நினைந்தருளினீரே. 
மேகலை என்பது பெண்களின் ஆபரண விசேடமாகலின் பெண்ணைப் பாகங் கொண்டவர் 
என்ற குறிப்பு தோன்றப் பாடியதாகும்.

9.     பரந்து கிடக்கும் பாம்பணை மீது கிடக்கும் திருமாலும், தாமரை ஆசனனாகிய 
நான்முகனும் முறையே வராகமும் அன்னமுமாய்க் கீழே இடந்தும் மேலே பறந்தும் போய்த் 
தேடியும் உம்மைக்காண இயலாதாராயினர். புறச்சமயங்களின் நெறி நில்லாதவரும், 
உம்மைத் துதித்தலினின்றும் என்றும் நீங்காதவருமாகிய வேள்வித்தீயினைப் போற்றும் 
மறை ஓதும் வேதியர்கள் விளங்கும் செல்வமிக்க திருத்தலைச் சங்காட்டினில் உயர்வு 
பெற்று விளங்கும் திருக்கோயிலினையே உமக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டு சேர்ந்தருளினீரே.

10.     அலைகள் மோதுகின்ற நீரில் மூழ்குதலைத் துறந்த அதாவது நீராடுதலைச் செய்யாத 
சமணர் குண்டர்களும், பௌத்தர்களும் இடைவிடாது உம்மைப் பழிச்சொற்களால் தூற்றவும், 
அடியவர்களுக்கு உமது தோற்றத்தினைக் காட்டி ஆட்கொண்டருளினீர். சாத்திரங்களில் 
முதன்மையான நான்கு வேதங்களையும் பயின்றார் வாழுகின்ற திருத்தலைச் சங்காட்டு 
உயர்ந்த கோபுரவாயிலை உடைய திருக்கோயிலினையே உமக்குக் கோயிலாகக் 
கொண்டருளினீரே.

11.     குளிர்ச்சிமிக்க நீர் சூழ்ந்த சீகாழியில் அவதரித்த நன்மையுடைய திருஞானசம்பந்தன், 
குளிர்ச்சி பொருந்திய திருத்தலைச்சங்காட்டில் ஓங்கி உயர்ந்த கோயிலில் விரும்பி அமர்ந்த 
பெருமானை, ஒளிவீசும் பிறைச்சந்திரனை அணிந்தவனைத் துதித்து உரை செய்த பாடல்களாகிய 
இவைகளைப்பாட வல்லவர்கள் விளங்கும் திரைகடல் சூழ்ந்த மண்ணுலகில் வசிப்பவர்க்கெல்லாம் 
மேலானவராக ஆவார்கள். அதாவது எல்லோரினும் மேம்பட்டவராக விளங்குவார்கள். அல்லது 
வையத்தார்க்கு  மேலார் என்பதற்கு மேலிடத்தவராவர் அதாவது வானுலகத்தவராம் தேவராவர் 
என்று கொள்ளினும் அமையும்.

    தலைச்சங்கைக் கோயில், தலைச்சங்கை ஓங்கு கோயில் என்பன போன்று வருமிடங்களில் 
எல்லாம் தலையாகிய வலம்புரிச்சங்கினை ஒத்த வடிவ அமைப்பில் அமைந்த கோயில் என்றும் 
பொருள் கொள்ள அமையும். சேக்கிழார் பெருமான் அருளிச்செய்த கருத்தினையும் மேலே 
பதிக வரலாற்றில் காண்க.

                -சிவம்-

 

                சிவமயம்
                
            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

                திருவலம்புரம்

பண்: பழம்பஞ்சுரம்                    3-ம் திருமுறை

    கொடியுடை மும்மதி லூடுருவக் 
        குனிவெஞ் சிலைதாங்கி 
    இடிபட எய்த அமரர்பிரான் 
        அடியார் இசைந்தேத்தத் 
    துடியிடை யாளையொர் பாகமாகத் 
        துதைந்தா ரிடம்போலும் 
    வடிவுடை மேதி வயல்படியும் 
        வலம்புர நன்னகரே        1

    கோத்தகல் லாடையுங் கோவணமும் 
        கொடுகொட்டி கொண்டொருகைத்
    தேய்த்தன் றநங்கனைத் தேசழித்துத் 
        திசையார் தொழுதேத்தக் 
    காய்த்தகல் லாலதன் கீழிருந்த 
        கடவுள் இடம்போலும் 
    வாய்த்தமுத் தீத்தொழில் நான்மறையோர் 
        வலம்புர நன்னகரே.         2

    நொய்யதொர் மான்மறி கைவிரலின் 
        நுனைமேல் நிலையாக்கி 
    மெய்யெரி மேனிவெண் ணீறுபூசி 
        விரிபுன் சடைதாழ 
    மையிருஞ் சோலை மணங்கமழ 
        இருந்தா ரிடம்போலும் 
    வைகலும் மாமுழ வம்மதிரும் 
        வலம்புர நன்னகரே.         3

    ஊனம ராக்கை உடம்புதன்னை 
        உணரிற் பொருளன்று
    தேனமர் கொன்றையினானடிக்கே 
        சிறுகாலை ஏத்துமினோ 
    ஆனமர் ஐந்து கொண் டாட்டுகந்த 
        அடிகள் இடம்போலும் 
    வானவர் நாடொறும் வந்திறைஞ்சும் 
        வலம்புர நன்னகரே.        4

    செற்றெறியுந் திரையார் கலுழிச் 
        செழுநீர்கிளர் செஞ்சடைமேல் 
    அற்றறியா தனலாடு நட்ட
         மணியார் தடங்கண்ணி 
    பெற்றறி வார்எரு தேறவல்ல 
        பெருமான் இடம்போலும் 
    வற்றறியாப் புனல்வாய்ப் புடைய 
        வலம்புர நன்னகரே.        5

    உண்ணவண் ணத்தொளி நஞ்சமுண்டு 
        உமையோடு உடனாகிச் 
    சுண்ணவண் ணப்பொடி மேனிபூசிச் 
        சுடர்ச்சோதி நின்றிலங்கப் 
    பண்ண வண்ணத்தன பாணிசெய்யப் 
        பயின்றா ரிடம்போலும்
    வண்ணவண் ணப்பறை பாணியறா 
        வலம்புர நன்னகரே.         6

    புரிதரு புன்சடை பொன்தயங்கப் 
        புரிநூல் புரண்டிலங்க 
    விரைதரு வேழத்தின் ஈருரிதோல் 
        மேல்மூடி வேய்புரைதோள்
    அரைதரு பூந்துகில் ஆரணங்கை 
        அமர்ந்தா ரிடம்போலும் 
    வரைதரு தொல்புகழ் வாழ்க்கையறா
        வலம்புர நன்னகரே.         7

    தண்டணை தோளிரு பத்தினொடும் 
        தலைபத் துடையானை 
    ஒண்டணை மாதுமை தான்நடுங்க
         ஒருகால் விரலூன்றி 
    மிண்டது தீர்த்தருள் செய்யவல்ல 
        விகிர்தர்க் கிடம்போலும் 
    வண்டணை தன்னொடு வைகுபொழில் 
        வலம்புர நன்னகரே.        8

    தாருறு தாமரை மேலயனும் 
        தரணி யளந்தானும் 
    தேர்வறி யாவகை யால்இகலித் 
        திகைத்துத் திரிந்தேத்தப் 
    பேர்வறி யாவகை யால்நிமிர்ந்த 
        பெருமான் இடம்போலும் 
    வாருறு சோலை மணங்கமழும் 
        வலம்புர நன்னகரே.        9

    காவிய நல்துவ ராடையினார் 
        கடுநோன்பு மேல்கொள்ளும் 
    பாவிகள் சொல்லைப் பயின்றறியாப் 
        பழந்தொண்டர் உள்ளுருக 
    ஆவியுள் நின்றருள் செய்யவல்ல 
        அழகர் இடம்போலும் 
    வாவியின் நீர்வயல் வாய்ப்புடைய 
        வலம்புர நன்னகரே.        10

    நல்லியல் நான்மறை யோர்புகலித் 
        தமிழ்ஞான சம்பந்தன்                 
    வல்லியந் தோலுடை யாடையினான் 
        வலம்புர நன்னகரைச் 
    சொல்லிய பாடல்கள் பத்துஞ்சொல்ல 
        வல்லவர்  தொல்வினைபோய்ச் 
    செல்வன சேவடி சென்றணுகிச் 
        சிவலோகஞ் சேர்வாரே.    11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: வலம்புரிநாதேசுவரர்         தேவி: வடுவகிர்க்கண்ணி

பதிக வரலாறு: 

    திருத்தலைச்சங்காட்டில் கறையணிகண்டர் கோயிலைக் காதல் மிக்கூரப் பாடிப் 
பணிந்த பின்னர் மறையவர்கள் போற்ற திருவலம்புரம் வந்து அங்குக் கோயில் கொண்ட 
பெருமானாரைத் திருஞானசம்பந்தர் தொழுது பாடியது "கொடியுடை" என எடுத்த 
இத்திருப்பதிகம்.

பதிகப் பொழிப்புரை :

1.    கொடிகளை உடைய மூன்று மதில்களையும் ஊடுருவிச் செல்லுமாறு வளைத்த 
வெம்மையான வில்லினைத் தாங்கி பேரொலியுடன் அம்மதில்கள் அழியும்படி அம்பெய்த 
தேவர் தேவனாகிய பிரான், அடியார்கள் எல்லாம் ஒரு சேரச்சேர்ந்து துதிக்க உடுக்கை 
போலும் இடையினையுடைய உமாதேவியாரை ஓர் பாகமாகப் பிரிவிலாது தமது தேகத்தில் 
கொண்டவரது இடம் போலும், வடிவுடைய எருமைகள் வயலிலே படியும் திருவலம்புரம் 
என்னும் நன்னகர். அதாவது வலம்புர நன்னகர் துடியிடையாளை ஓர்பாகமாகக்  கொண்ட 
பெருமானார்க்கிடம் என்பது கருத்து. இனிவரும் பாடல்களிலும் அம் மாதிரியே கொள்க. 

2.     அணிந்து கொண்ட காவியுடையும், கோவணமும், ஒரு கையினில் கொடுகொட்டி 
என்னும் இசைக்கருவியையும் கொண்டு, மன்மதனை அன்று அவனது ஒளி மிக்க உடல் 
உருவழியும்படி எரித்து, எல்லாத் திசையில் உள்ளவர்களும் தொழுது வணங்கும்படி காய்கள் 
நிறைந்த கல்லால மரத்தின் கீழிருந்த முழுமுதற்கடவுளின் இடம் போலும், முத்தீ வளர்த்து 
வேள்விகளைப் புரிவோராகிய நான்மறை பயின்ற அந்தணர்கள் வாழும் வலம்புரம் 
என்னும் நன்னகர்.

3.     மெல்லிய மான்குட்டியினை ஒரு கைவிரல் நுனிமேல் நிலைபெறச் செய்து, 
தீப்போன்ற மேனியில் வெண்ணீறு பூசி, விரித்த பொன் போலும் சடை கீழே தாழ்ந்திருக்க 
இருளடர்ந்த பெரிய சோலைகள் நறுமணம் வீச வீற்றிருந்த பெருமானாரின் இடம் போலும், 
தினமும் பெரிய முழவம் என்னும் வாத்தியங்கள் அதிரும் (பேரொலி செய்யும்) திருவலம்புரம் 
என்னும் நன்னகர். தினமும் திருவிழாக்கள் போன்று சிறப்புடன் பூசைகள் நடக்கும் 
என்பது கருத்து.

4.     தசையினால் ஆக்கப் பெற்ற இந்த உடம்பினை நிலையான பொருள் அன்று என்று 
உணருவீர்களேயானால் தேன் நிறைந்த கொன்றைப் பூமாலையினனான சிவபெருமானின் 
திருவடிகளுக்கே இளமை முதலே ஏத்துதலைச் செய்யுங்கள். அவ்வாறு ஏத்துதற்குரிய 
பெருமான், பசுவினால் பெறும் பஞ்ச கவ்வியத்தினால் அபிடேகஞ் செய்தலை விரும்பிய 
பெருமான், அவனது இடம் போலும் தேவர்களும் நாள்தோறும் வந்து வழிபடும் திருவலம்புரம் 
என்ற நன்னகராகும்.

    உடம்பு நிலையானது அன்று என்பதை இளமையிலேயே உணர்ந்து அதனையே 
பேணுதலை விட்டொழித்து அதற்கே இரைதேடிக் காலங்கழிக்காது இறைவனாகிய 
பெருமானை நினையுங்கள் என்று நல்வழிப்படுத்தியவாறு காண்க.

5.     கரைகளில் மோதி வீசுகின்ற அலைகளையுடைய கங்கை நதியினைப் 
பிரகாசிக்கின்ற  செஞ்சடை மீது நீங்குதலில்லாமல் தங்க வைத்து, அனல் கைக்கொண்டு 
நடனமாடுபவர் அழகு பொருந்திய விசாலமான கண்களையுடைய உமாதேவியாரை 
ஒரு பாகமாகப் பெற்றவர், எருதினை வாகனமாகக் கொள்ள வல்ல பெருமான், 
அவரது இடம் போலும், என்றும் வற்றுதலை அறியாத நீர் பெருகும் வாய்ப்புடைய 
திருவலம்புரம் என்னும் நன்னகர்.

6.     தேவர்கள் அமுதமுண்ணும் பொருட்டுத் தான் கரு நிறமும் ஒளியும் பொருந்திய 
நஞ்சினையுண்டு, உமாதேவியாரொடு ஒன்றாகி, பொடியாகிய அழகிய திருநீற்றினை 
மேனி மீது பூசி கதிர்கள் வீசும் ஒளிப் பிழம்பு போல் நின்றுப் பிரகாசிக்க, பல்வேறு பண்களில் 
சிவபூதங்கள் பாடியாடத்  தாமும் ஆடல் புரிந்தவராகிய சிவபெருமானார்க்கு இடம் போலும், 
பலவகைப்பட்ட பறை முதலிய வாத்தியங்களின்  முழக்கு நீங்காத திருவலம்புரம் என்னும் 
நன்னகர். வலம்புரம்  நன்னகரில் என்றும் பறைகளின் ஓசையறாது நித்தலும் திருவிழாவாகவே 
இருக்கும் என்பது கருத்து.

7.     முறுக்கிய சடையானது பொன்போல் பிரகாசிக்க, மார்பில் முப்புரிநூல் புரண்டு 
விளங்க, மிகவேகமாகச் செல்லக் கூடிய யானையினை  இழுத்து உரிக்கப்பட்ட தோலினை 
உடலின் மீது போர்த்தி, மூங்கிலையொத்த தோளினை யுடையவளும் இடையினிலே 
அழகிய பூந்துகிலினைத் தரித்தவளுமான அருமையான தெய்வமாகிய உமாதேவியாரை 
விரும்பியவரான சிவபெருமான் எழுந்தருளி இருக்கும் இடம் போலும், வரையின்றித் 
தருதலால் மிக்க பழைமையான புகழ் படைத்த குடிமக்களின் செல்வ வாழ்க்கை என்றும் 
குறையாத திருவலம்புரம் என்னும் நன்னகர். 

8.     தண்டு முதலிய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த இருபது தோள்களையும் பத்துத் தலைகளையும் 
உடைய இராவணனை, தன்னுடன் ஒன்றியிருந்த உமையாள் நடுங்கும்படி மலையினையெடுத்தபோது 
ஒருகால் விரலினையூன்றி அவனது வலிமையைக் கெடுத்துப் பின்னர் அவன் தன் பிழையினை 
உணர்ந்தபோது அவனுக்கே அருள் செய்யவல்ல பிரானார்க்கு இடம் போலும், வண்டுகள் 
நெருங்கிப் பயிலும் பொழில்கள் சூழ்ந்த வலம்புரம் என்னும் நன்னகர்.

9.     மாலையாக அமைந்த தாமரைமலர் மேல் வீற்றிருக்கும் பிரமதேவனும், உலகை 
இரண்டடிகளால் அளந்த திருமாலும் உண்மையை உணரமுடியாது தம்முள் யார் பெரியவர் 
என்று மாறுபாடு கொண்டு, ஒளிப் பிழம்பான இறைவனைக் காணமுடியாது திகைத்துத் 
திரிந்துப் பின்னர் தம் குறையினை உணர்ந்து சிவபெருமானை ஏத்தித் துதிக்க, அசைக்க 
முடியாத தாணுவாய் விளங்கிய ஓங்கிய அப்பெருமானது இடம் போலும், நீண்டு உயர்ந்த 
சோலைகள் மணங் கமழும் திருவலம்புரம் என்னும் நன்னகர்.

    உலகை இரண்டடியால் அளக்கும் வல்லமை உடையானாயினும் சிவபெருமானிடம் 
அவ்வலிமை பயனற்று அவரைக்காண முடியாது திகைத்தனன் என்பதைக் காட்ட 
'தரணி அளந்தான்' என்று குறிப்பிட்டார்.

10.     காவி நிறத்தைத் தருவதாகிய துவர் நீரில் தோய்த்த ஆடையினையுடைய பௌத்தர்களும்,
கடுமையான நோன்புகளை இயற்கைக்கு மாறாகப் பயிலும் பாவிகளான சமணர்களும் கூறும் 
சொற்களைச் சிறிதும் கேளாத அதாவது மதிக்காதவர்களான வழி வழியாக சிவனடிமை 
செய்யும் தொண்டர்களின் உயிருக்குள் உயிராக நின்று பேரருள் செய்யவல்ல அழகரான 
சிவபெருமானது இடம் போலும், குளங்களிலும் வயல்களிலும் நல்ல நீர் பொருந்துதலை உடைய 
திருவலம்புரம் என்ற நன்னகர்.

11.     நல்ல இயல்பினையுடைய (ஒழுக்கத்தினையுடைய) நான்கு மறைகள் வல்லவர்கள் 
வாழும் புகலியென்னும் சீகாழிப் பதியிலே தோன்றிய தமிழ் ஞானசம்பந்தன் புலித்தோலினைத் 
தனக்கு ஆடையாகக் கொண்டருளினவனாகிய  சிவபெருமான் கோயில் கொண்ட திருவலம்புரம் 
என்னும் நன்னகரைப் புகழ்ந்து சொல்லிய பாடல்கள் பத்தினையும் சொல்லவல்லவர்கள் 
தமது தொன்மையான வினைகள் எல்லாம் கழிந்துச் செல்வனாகிய சிவபிரானின் சேவடிகளைச்
சென்றணுகிச் சிவலோகஞ் சேர்வார்கள். 

    பாடல்கள் சொல்ல வல்லார்கள் என்று அருளிச் செய்தது எற்றுக்கோ எனில் பாடல்களை 
எல்லோரும் ஓதுவதில்லை. பூர்வ புண்ணியம் இருந்தாலன்றித் திருமுறைகள் ஓதுதலில் 
மனஞ்செல்லாது. இக்காரணம் பற்றியே பிள்ளையார் ஒவ்வொரு பதிகத்திலும் சொல்ல வல்லார் 
அதாவது நம்பிக்கையுடன் சொல்லுகின்ற மனவலிமை உள்ளவர்கள் என்ற பொருளில் அமைத்துப் 
பாடியருளினார். மற்றப் பதிகங்களிலும் வருமிடங்களில் எல்லாம் இவ்வாறே கொள்க.

                -சிவம் -
 

                சிவமயம்

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        காவிரிப்பூம்பட்டினத்துத் திருபல்லவனீச்சரம்

பண்: தக்கேசி                         1-ம் திருமுறை

    அடையார்தம்  புரங்கள்மூன்றும்  ஆரழலில்லழுந்த 
    விடையார்மேனிய ராய்ச்சீறும் வித்தகர்மேயவிடம் 
    கடையார்மாடம் நீடியெங்குங் கங்குல்புறந்தடவப் 
    படையார்புரிசைப் பட்டினஞ்சேர் பல்லவனீச்சரமே.        1

    எண்ணாரெயில்கள் மூன்றுஞ்சீறும் எந்தைபிரான் இமையோர்
    கண்ணாயுலகங் காக்கநின்ற கண்ணுதல்  நண்ணுமிடம் 
    மண்ணார்சோலைக் கோலவண்டு வைகலுந்தேன் அருந்திப் 
    பண்ணார் செய்யும் பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமே.        2

    மங்கையங்கோர் பாகமாக வாள்நிலவார்சடைமேல் 
    கங்கையங்கே வாழவைத்த கள்வன்இருந்தஇடம் 
    பொங்கயஞ்சேர் புணரியோத மீதுயர் பொய்கையின் மேல்
    பங்கயஞ்சேர் பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமே.            3

    தாரார்கொன்றை பொன்தயங்கச் சாத்தியமார்பகலம் 
    நீரார்நீறு சாந்தம்வைத்த நின்மலன்மன்னுமிடம் 
    போரார்வேற்கண் மாதர்மைந்தர் புக்கிசைபாடலினால் 
    பாரார்கின்ற பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமே.             4

    மைசேர்கண்டர் அண்டவாணர் வானவருந் துதிப்ப
    மெய்சேர்பொடியர் அடியாரேத்த மேவிஇருந்தவிடம்
    கைசேர்வளையார் விழைவினோடு காதன்மையாற் கழலே 
    பைசேரரவார் அல்குலார்சேர் பல்லவனீச்சரமே.        5

    குழலினோசை வீணைமொந்தை கொட்டமுழவதிரக் 
    கழலினோசை யார்க்கஆடுங் கடவுள் இருந்தவிடம் 
    சுழியிலாருங் கடலிலோதந் தெண்டிரைமொண்டெறியப்
    பழியிலார்கள் பயில்புகாரிற் பல்லவனீச்சரமே.         6

    வெந்தலாய வேந்தன்வேள்விவேரறச்சாடிவிண்ணோர் 
     வந்தெலாமுன் பேணநின்ற மைந்தன்மகிழ்ந்த இடம் 
    மந்தலாய மல்லிகையும் புன்னைவளர்குரவின் 
    பந்தலாரும் பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமே.            7

    தேரரக்கன் மால்வரையைத் தெற்றியெடுக்க அவன் 
    தாரரக்குந் திண்முடிகள் ஊன்றியசங்கரனூர் 
    காரரக்குங் கடல்கிளர்ந்த காலமெலாமுணரப் 
    பாரரக்கம் பயில்புகாரிற் பல்லவனீச்சரமே.            8

    அங்கமாறும் வேதநான்கும் ஓதும்அயன்நெடுமால் 
    தங்கணாலும் நேடநின்ற சங்கரன் தங்குமிடம் 
    வங்கமாரு முத்தம் இப்பி வார்கடலூடலைப்பப் 
    பங்கமில்லார் பயில்புகாரிற் பல்லவனீச்சரமே.        9

    உண்டுடுக்கை இன்றியேநின் றூர்நகவேதிரிவார் 
    கண்டுடுக்கை மெய்யிற்போர்த்தார் கண்டறியாத விடம்
    தண்டுடுக்கை தாளந்தக்கை சாரநடம்பயில்வார்
    பண்டிடுக்கண் தீரநல்கும் பல்லவனீச்சரமே.            10

     பத்தரேத்தும் பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தெம்
    அத்தன்தன்னை அணிகொள்காழி ஞானசம்பந்தன் சொல்
    சித்தஞ்சேரச் செப்பும்மாந்தர் தீவினைநோயிலராய் 
    ஒத்தமைந்த உம்பர்வானில் உயர்வினொடோங்குவரே.     11

            திருச்சிற்றம்பலம்

பதிக வரலாறு :

    திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளையார் திருவலம்புரத்தைக் கோயிலாகக் கொண்டு 
எழுந்தருளியிருக்கும் இறைவனாரை  "கொடியுடை" என்றெடுத்த பதிகத்தால் தொழுதுப் 
போந்துப் பின்னர் திருச்சாய்க்காடு என்னும் தலத்தினைத் தொழுவதற்கு நினைந்து 
செல்பவர் வழியில் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தைத் தமது தலையார 
வணங்கி திருந்திசைப்பதிகம் பாடியருளினார். அங்ஙனம் பல்லவனீச்சரத்துக் கோயில் 
கொண்ட, பாம்புகளை அணிகலன்களாகக் கொண்ட பரமனாரைத் துதித்துப் 
பாடியருளியதே இதுவும் அடுத்து வரும் பதிகமுமாம்.

பதிகப் பொழிப்புரை :

1.     பகைவர்களது மூன்று புரங்களையும் தீயில் அழுந்தும்படி விடையேறும் பெருமானாய்க் 
கோலங்கொண்டு கோபித்த வித்தகர் விரும்பி எழுந்தருளிய இடம் வாயில்கள் நிறைந்த மாடங்கள் 
எல்லாம் மிகவும் உயர்ந்து ஆகாயத்தினைத்தொட, படைகள் நிறைந்த மதில்கள் கொண்ட 
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும்.

    வித்தகர் என்பது திறமையாளர் என்னும் பொருளில் வந்தது. கடை ஆர் என்பதற்கு 
'சாளரங்கள் நிறைந்த' என்றும் கொள்ளலாம். படை ஆர் என்பது மதிற்சுவர் மேல் நிறைந்த 
மதில் உறுப்புக்கள் அல்லது பொறிகள் எனக்கொள்ளலாம்.

2.     பகைவர்களது முப்புரங்களும் எரியுமாறு கோபித்த எந்தை பிரானாகிய 
சிவபெருமான் தேவர்களுக்குக் கண்ணாய் நின்று உலகமனைத்தையும் காக்கின்ற 
கண்ணுதல் ஆவான். அவன் விரும்பி இருக்குமிடம் நிலவுலகத்தில் பொருந்திய 
சோலைகளில் அழகிய வண்டுகள் தினமும் தேனினை அருந்திப் பண்ணிறைந்த 
பாடல்களைப் பாடும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும்.

3.     மங்கையான பார்வதிதேவி ஒரு பாகத்திருக்கவும் ஒளி வீசும் நிலவு தங்கிய 
சடையின் மீது கங்கையையும் வாழ வைத்த கள்வனாகிய இறைவன் விரும்பி எழுந்தருளிய 
இடம் பொங்குகின்ற நீர் நிறைந்த கடலின் ஓதம் மீது உயர்ந்த குளத்தின்மேல் தாமரை 
மலர்கள் பூக்கும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமே யாகும்.

    ஒரு பாகத்து மங்கை இருக்கவும் சடைமேல் கங்கையை ஒளித்து வைத்த 
காரணத்தினால் இறைவனைக் கள்வன் என்று கூறினார். உள்ளம் கவர்கள்வன் என்று 
முன்னரும் கூறியுள்ளார். வேதமும் இறைவனை திருடர்களின் தலைவனே உனக்கு 
வணக்கம் என்று கூறுகிறது. (தஸ்கராணாம் பதயே நம: --ஸ்ரீருத்ரம்)

    "பொங்கயம் சேர்...பொய்கை" என்பதற்குக் கடலின் வெள்ளத்தினால் நீர் நிறைந்த 
பொய்கை என்று கொள்ளினும் அமையும்.

4.     மாலையாக அமைந்த கொன்றையினைப் பொன்னிறம் விளங்கும்படி சாத்திய 
மார்பின் மீது பொடியாக்கிய திருநீறும் சந்தனம் முதலிய வாசனைப் பொருட்களும் 
சாத்திய நின்மலனாகிய பெருமான் பொருந்தியிருக்குமிடம் போர் செய்யும் வேலினைப் 
போன்ற கூரிய கண்களைக் கொண்ட மாதர்களும் ஆண் மக்களும் புகுந்து இசைகள்         
பாடுவதனால் இப்பூமியே அதிர்கின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும்.

    நின்மலன் என்பது சுத்தன் (பரிசுத்தமானவன்) என்னும் பொருளில் வந்தது. 
மைந்தர் என்பது ஆடவர்களைப் பொதுமையாகக் குறித்தது. மாதர்களும் ஆண் மக்களும் 
சேர்ந்து பூமியே அதிரும்படியாக இசை பாடினார்கள் என்பதினால் அம்மாதிரி பாடியவர்களின் 
எண்ணிக்கையின் பெருக்கத்தை உய்த்துணரலாம்.

5.    நீலகண்டரும், தேவலோகத்திலே உள்ளவரும் துதிக்கும்படி  நீறு பூசியவருமாகிய 
சிவபெருமான் அடியார்கள் தொழும்படி அமர்ந்து இருந்தவிடம்,  கைகளில் நிறைந்த வளையல்களை
உடைய பெண்மக்கள் விருப்பினோடும் காதலோடும் கழலடியைச் சேரும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப்
பல்லவனீச்சரமாகும். 

    காதல் என்பது ஒன்றின் மீது ஏற்படும் விருப்பம்  முற்றி அது இன்றியமையாததாக 
ஆகும் தன்மையில் ஏற்படும் மனோநிலை. கழல் என்பது இங்கு திருவடிகளைக் குறித்தது.

6.     குழலின் ஓசையும், வீணை மொந்தை முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கவும், கால்களிலே 
தரித்த வீரக்கழல்கள் ஆரவாரிக்கவும் ஆடுகின்ற கடவுளாகிய சிவபெருமான் எழுந்தருளிய 
இடம் சுழித்துப் பெருகும் கடல் வெள்ளத்தினை அலைகள் மொண்டு எறிய எவ்விதமான பழியும் 
இல்லாதவர்கள் பழகுகின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும்.

7.     தக்கனது யாகத்தை அடியோடு அழித்து தேவர்களெலாம் வந்து முன் நின்று வழிபட 
நின்ற இறைவனாகிய சிவ பெருமான் மகிழ்ந்து எழுந்தருளியிருந்த இடம் மென்மையான
மல்லிகையும், புன்னையும் வளர்கின்ற குரவின் பந்தல்களும் நிறைந்த காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் 
பல்லவனீச்சரமாகும்.

    குரவு என்பது ஒரு வகை மலர்தரும் மரம். ஆகையால் பந்தல் என்பதற்கு நிழல் என்று 
பொருள் கொள்ளலாம்.

8.     தேரின்மீது சென்ற இராவணன் கயிலை மால் வரையைப் பெயர்த்து எடுக்க 
அவனது மாலைகள் அழுத்துகின்ற திண்ணிய முடிகளை நெரிய கால் விரலினை 
ஊன்றிய சங்கரனாரது ஊர் மேகங்கள் நீரினை முகக்கும் கடல் ஒலிக்கும் எல்லாக் 
காலத்தும் பூமியிலுள்ள மக்கள் அக்கமாலைகளைத் தரிக்கின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் 
பல்லவனீச்சரமாகும்.

    ‘கடல் கிளர்ந்த காலமெலாம்' என்றது கடலின் ஒலி எக்காலத்தும் ஓயாதது போல 
மக்கள் அக்க மாலைகளைத் (ருத்திராக்ஷ மாலை) தரிப்பது என்றும் ஓயாது என்பதைக் குறிப்பதாகும்.

9.     ஆறு வேதாங்கங்களையும், நான்கு வேதங்களையும் ஓதுகின்ற பிரம்ம தேவனும், 
நெடுமாலும் காணும்படியாக ஒளிப்பிழம்பாய் நின்ற இறைவன் தங்குமிடம் கப்பல்களில் 
நிறைந்த முத்துச்சிப்பிகள் கடலுள் புகுந்து அலைப்ப பழியில்லாதவர்கள் பயிலுகின்ற 
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும். 

    சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தம், நிருத்தம், சோதிடம், கல்பம் என்ற ஆறும் வேதாங்கங்களாகும். 
ருக், யஜுர், சாமம், அதர்வணம் இவை நான்கு வேதங்கள். இவைகளை ஓதுவதால் பிரம்மதேவனுக்கு 
வேதன் என்று பெயர். மஹாபலியின் யாகத்தின் போது மூன்று உலகங்களையும் இரண்டு அடிகளால் 
அளப்பதற்கு நீண்டு உயர்ந்து திருவிக்ரமனாக ஆனதால் திருமால் நெடுமால் எனப்படுகிறார். 
அத்தகைய திருமாலும் இறைவனின் ஜோதியினைக் கண்டாரே தவிர அதனுடைய அடிமுடிகளை 
அவரும் பிரம்மதேவனும் கண்டாரில்லை என்பது கருத்து.

10.    உணவினை மட்டும் நிறையத்தின்று ஆடையின்றியே இருந்து ஊரார் சிரிக்கும்படி 
திரிகின்ற சமணரும், ஆடையினை நன்றாக உடம்பினில் போர்த்தித் திரியும் புத்தரும்
கண்டு அறியாத பெருமானாரது இடம் தண்டு, உடுக்கை, தாளம், தக்கை  முதலியவைகளை 
ஏந்தி நடனமாடுகின்ற பெருமான் பழைய காலம் தொட்டு அடியார்களது துன்பத்தினைத் 
தீர்க்கும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரமாகும்.

    நடம் பயிலும் பரமர் பண்டு தொட்டே காவிரிப்பூம்பட்டினத்து அடியார்களது 
இடுக்கண்களைத் தீர்க்கின்றார் என்பது கருத்து. அல்லது அடியார்களது பண்டைய வினைகளை 
(சஞ்சிதம் என்னும் தொல்வினையை)த் தீர்க்கின்றார் என்று கொள்ளினும் அமையும்.

11.     பக்தர்கள் ஏத்தித் துதிக்கின்ற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் கோயில் 
கொண்ட பல்லவனேச்வரரை அழகிய சீகாழியில் அவதரித்த ஞானசம்பந்தன் தோத்திரம் 
செய்து செப்பிய இப்பதிகத்தினை மனமூன்றிச் சொல்லுகின்ற மக்கள் தீவினையும், நோயும் 
இல்லாதவராய் சிறந்த இன்பங்கள் ஒருசேர அமைந்த உயர்ந்த வானுலகில் சிறப்புடன் ஓங்கி 
வாழ்வார்கள்.

                -சிவம்-
 


                சிவமயம்

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        காவிரிப்பூம்பட்டினத்துத் திருபல்லவனீச்சரம்

பண்-பழம்பஞ்சுரம்-ஈரடி                 3-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    பரசுபாணியர் பாடல்வீணையர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    அரசுபேணி நின்றார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        1

    பட்டநெற்றியர் நட்டமாடுவர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    இட்டமா யிருப்பார்
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        2

    பவளமேனியர் திகழும்நீற்றினர்
         பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    அழகரா யிருப்பார்
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        3

    பண்ணில்யாழினர் பயிலும்மொந்தையர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    அண்ணலா யிருப்பார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        4

    பல்லிலோட்டினர் பலிகொண்டுண்பவர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து
    எல்லியாட்டு உகந்தார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        5

    பச்சைமேனியர் பிச்சைகொள்பவர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து
    இச்சையா யிருப்பார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        6

    பைங்கணேற்றினர் திங்கள்சூடுவர் 
         பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    எங்குமா யிருப்பார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        7

    பாதங்கைதொழ வேதமோதுவர்
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    ஆதியா யிருப்பார்
        இவர்தன்மை யறிவாரார்         8

    படிகொள்மேனியர் கடிகொள்கொன்றையர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    அடிகளா யிருப்பார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        9

    பறைகொள்பாணியர் பிறைகொள்சென்னியர் 
        பட்டினத்துறை பல்லவனீச்சரத்து 
    இறைவரா யிருப்பார் 
        இவர்தன்மை யறிவாரார்.        10

    வானமாள்வதற்கு ஊனமொன்றிலை 
        மாதர்பல்லவன் ஈச்சரத்தானை 
    ஞானசம்பந்தன் நற்றமிழ் 
        சொல்லவல்லவர் நல்லவரே.    11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: பல்லவனேசுவரர்            தேவி: சௌந்தரநாயகி

பதிகப்பொழிப்புரை: 

1.     பரசு என்னும் ஆயுதத்தைக் கரத்தில் தரித்தவர்.  பாடுவதற்குரிய கருவியாகிய வீணையை
உடையவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளார். இவரது தன்மை 
எத்தகையது என்பதை யாவரே அறிவார்? ஒருவரும் அறியார் என்பது கருத்து. 

    இறைவனது உண்மையான தன்மை இத்தன்மைத்து என்று அறுதியிட்டுக் 
கூற எவராலும் இயலாது. அருள் ஞானம் படைத்தவர்கள் ஓரளவுக்குக் கூறலாம்.

2.     தலைமையானவர் என்பதைக் குறிக்கும் அடையாள அணிகலன் தரித்த நெற்றியினை 
உடையவர். திருக்கூத்து ஆடுபவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் விரும்பியிருப்பார். 
இவரது தன்மை எத்தன்மையது என்பதை யாவரே அறிவார்?

3.     பவளம் போன்ற நிறம்பொருந்திய மேனியை உடையவர். மேனியின் மீது பிரகாசிக்கின்ற 
திருநீற்றினை உடையவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்து பல்லவனீச்சரத்தில் அழகராக வீற்றிருப்பார். 
இவரது தன்மை எத்தகையது என்பதை  யாவரே அறிவார்? 'பவளம்போல் மேனியில் பால் வெண்ணீறும்' 
என்ற அப்பர் அடிகளின் திருவாக்கு இங்கு கவனத்திற்கு உரியது.

4.    பண்ணோடு கூடிய இசை பயிலும் யாழினை உடையவர். பொருந்திய மொந்தை என்னும் 
வாத்தியத்தினை உடையவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்திலே அண்ணலாய் 
வீற்றிருப்பார். இவரது தன்மையினை யாவரே அறிவார்? அண்ணல் என்ற பதம் அனைவருக்கும் 
தலைவர் என்பதைக் குறிக்க வந்தது.

5.     பற்களே இல்லாத மண்டையோட்டினைக் கையிலே கொண்டவர். அப்பாத்திரத்தில் பிச்சை 
ஏற்று உண்பவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் கோயில் கொண்டு நள்ளிருளில் 
நடனமாடுதலை விரும்புபவர். இவரது தன்மையினை யாவரே அறிவார்?

6.    உமாதேவியாரை இடப்பாகம் கொண்டதால் பச்சை நிறம் விளங்கும் திருமேனியினை 
உடையவர். பிச்சை எடுப்பவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்திலே விருப்பத்துடன் 
எழுந்தருளியிருப்பவர். இவரது தன்மையை யாவரே அறிவார்? 

    திருமால் பச்சை நிறமுடையவர். 'படைத்து அளித்து அழிப்ப மும்மூர்த்திகளாயினை' 
என்ற திருஞானசம்பந்தரின் திருவெழுகூற்றிருக்கைப்படி இறைவனார் விஷ்ணு மூர்த்தியாக
ஆகும்போது பச்சை மேனியராக ஆகிறார் என்று கொள்ளலாம். மேலும் 'இருவரோடு ஒருவனாகி 
நின்றனை' என்ற திருவாக்குப்படி விஷ்ணுவைத் தனது இடது பாகத்தில் கொண்டவர் என்பதால் 
பச்சை நிறமுடையவர் என்றும் கொள்ளலாம். சதாசிவமூர்த்தியின் ஐம்முகங்களில் ஒன்றாகிய 
ஸத்யோஜாதம் பச்சைநிறம் உடையது என்ற குறிப்பு திருத்தருமபுர ஆதீனத்து உரைப்பதிப்பில்         
கூறப்பட்டுள்ளது.

7.     பசிய கண்களை உடைய எருதின் மேல் ஏறுபவர். பிறைச்சந்திரனை சிரசிலே தரித்தவர். 
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்திலே இருக்கும் எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருள். இவரது 
தன்மையினை யாவரே அறிவார்? 'எங்குமாயிருப்பார்' என்றது காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் கோயில் 
கொண்டிருப்பினும் அவர் அங்கு இங்கு எனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஸர்வ வியாபகராய் 
விளங்குபவர் என்பதைக் காட்டுதற்காகவாகும்.

8.     தமது திருவடிகளைக் கைகளால் தொழுது உலகத்தினர் நன்மையடையும் பொருட்டு 
வேதங்களை அருளிச் செய்தவர். காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் கோயில் கொண்ட 
ஆதிமூர்த்தியாய் இருப்பவர். இவரது தன்மையினை அறிவார் யாவர்?

    "தொல்லை மால் வரைபயந்த தூயாள்தன் திருப்பாகன்  அல்லல் தீர்ந்து உலகுய்ய 
மறையளித்த திருவாக்கால்" என்ற  பெரியபுராணத்து வாக்கினால் உலகம் உய்வதற்காக 
இறைவனால் வேதங்கள் அளிக்கப்பட்டன என்பதை அறியலாம்.  'ஆதியாயிருப்பார்' என்றது 
இவ்வுலகம் அனைத்தும் தோன்றுதற்கு முதல் காரணமாயிருப்பவர் என்பதைக் குறித்ததாகும்.
 'ஆதியும் அந்தமுமாயினாய்' என்ற சுந்தரர் திருவாக்கும் காண்க.

9.     இவ்வுலகம் முழுவதும் தமது திருமேனியாயுடையவர். மணமிக்க கொன்றைப்பூ 
மாலையினைச் சூடியவர்.  காவிரிப்பூம்பட்டினத்து பல்லவனீச்சரத்தில் பெருமானாக விளங்குபவர். 
இவரது தன்மையினை யாவரே அறிவார்?

    உலகம் என்பது உயிர்களைக் குறிக்கும். உயிர்கள் எல்லாம் இறைவனுக்கு உடம்பாகலின் 
படிகொள்மேனியர் என்று கூறுகிறார்.

10.     பறை என்னும் இசைக்கருவியினை உடையவர்.  பிறைச்சந்திரனையணிந்த திருமுடியினை 
உடையவர். காவிரிப் பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் யாவருக்கும் தலைவராக விளங்குபவர். 
இவரது தன்மையினை யாவரே அறிவார்?

11.     அழகிய காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்துப் பெருமானை ஞானசம்பந்தனது 
நன்மைபயக்கக்கூடிய தமிழ் மாலையினால் துதிக்க வல்லவர்கள் வானுலகத்தையும் ஆள்வதற்குத் 
தடையேதுமில்லை. வானுலகம் ஆள்வார்கள் என்பது கருத்து.

        -சிவம் -
 


            சிவமயம்

        சிவனுண்டு பயமில்லை

        திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச  சர்மா
        
            திருப்புறம்பயம்

பண்-இந்தளம்         திருவிராகம்         2-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    மறம்பய மலைந்தவர் மதிற்பரி சறுத்தனை 
    நிறம்பசுமை செம்மையொ டிசைந்துனது நீர்மை 
    திறம்பய னுறும்பொருள் தெரிந்துணரு நால்வர்க்கு 
    அறம்பய னுரைத்தனை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.     1

    விரித்தனை திருச்சடை அரித்தொழுகு வெள்ளம் 
    தரித்தனை யதன்றியும் மிகப்பெரிய காலன் 
    எருத்திற வுதைத்தனை இலங்கிழையொர் பாகம் 
    பொருத்துதல் கருத்தினை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.    2

    விரிந்தனை குவிந்தனை விழுங்குயி ருமிழ்ந்தனை 
    திரிந்தனை குருந்தொசி பெருந்தகையு நீயும் 
    பிரிந்தனை புணர்ந்தனை பிணம்புகு மயானம் 
    புரிந்தனை மகிழ்ந்தனை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.    3

    வளங்கெழு கடும்புன லொடுஞ்சடை யொடுங்கத் 
    துளங்கம ரிளம்பிறை சுமந்தது விளங்க 
    உளங்கொள அளைந்தவர் சுடுஞ்சுடலை நீறு 
    புளங்கொள விளங்கினை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்    4

    பெரும்பிணி பிறப்பினொ டிறப்பிலையொர் பாகம் 
    கரும்பொடு படுஞ்சொலின் மடந்தையை மகிழ்ந்தோய் 
    சுரும்புண அரும்பவிழ் திருந்தியெழு கொன்றை 
    விரும்பினை புறம்பயம் அமர்ந்த இறையோனே.     5

    அனற்படு தடக்கையவ ரெத்தொழில ரேனும் 
    நினைப்புடை மனத்தவர் வினைப்பகையு நீயே 
    தனற்படு சுடர்ச்சடை தனிப்பிறையொ டொன்றப் 
    புனற்படு கிடக்கையை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.    6

    மறத்துறை மறுத்தவர் தவத்தடிய ருள்ளம் 
    அறத்துறை யொறுத்துன தருட்கிழமை பெற்றோர் 
    திறத்துள திறத்தினை மதித்தகல நின்றும் 
    புறத்துள திறத்தினை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.    7

    இலங்கைய ரிறைஞ்சிறை விலங்கலின் முழங்க 
    உலங்கெழு தடக்கைக ளடர்த்திடலு மஞ்சி 
    வலங்கொள எழுந்தவன் நலங்கவின அஞ்சு 
    புலங்களை விலங்கினை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்.    8

    வடங்கெட நுடங்குண இடந்தவிடை யல்லிக் 
    கிடந்தவன் இருந்தவன் அளந்துணர லாகார் 
    தொடர்ந்தவ ருடம்பொடு நிமிர்ந்துடன் வணங்கப் 
    புடங்கருள்செய் தொன்றினை புறம்பயம் அமர்ந்தோய்9

    விடக்கொருவர் நன்றென விடக்கொருவர் தீதென
    உடற்குடை களைந்தவ ருடம்பினை மறைக்கும் 
    படக்கர்கள் பிடக்குரை படுத்துமையொர் பாகம் 
    அடக்கினை புறம்பயம் அமர்ந்தவுர வோனே.     10

    கருங்கழி பொருந்திரை கரைக்குலவு முத்தம்
    தருங்கழு மலத்திறை தமிழ்க்கிழமை ஞானன் 
    சுரும்பவிழ் புறம்பயம் அமர்ந்ததமிழ் வல்லார் 
    பெரும்பிணி மருங்கற ஒருங்குவர் பிறப்பே         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி- சாட்சிநாதர்             தேவி- கரும்படுசொல்லம்மை

பதிக வரலாறு:-    திருவைகாவில் கோயில் கொண்ட கண்ணுதற் பெருமானைப் பணிந்து 
பதிகம் பாடிப் பரவிய பின்னர் திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார் திருப்புறம்பயம் என்னும் தலத்தினை 
வந்தடைந்தனர். திருப்புறம்பயத்துக் கோயில் கொண்ட இறைவரைப் போற்றி செய்து நிறம்பயில் 
இசையுடன் பாடிய செந்தமிழ்ப்பதிகம் இதுவாகும்.

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     திருப்புறம்பயம் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! பாவச் செயல்களையே பயனாகக் 
கொண்டு போராடியவர்களான முப்புரத்தவருடைய மதில்களின் தன்மையினை அழித்தனை. 
பசுமை நிறம் செம்மை நிறத்தோடு இணைந்தது உனது நிறத்தின் தன்மையாகும். உறுதி தரும் 
பொருளைத் தெரிந்து அறிகின்ற சனகாதியர் நால்வர்க்கு அறமாகிய பயனை உரைத்தனை.

    மதிற்பரிசு:     பெயர்ந்து சென்று அழிக்கும் தன்மை. 

    அம்மை நிறம் பசுமையும், அப்பன் நிறம் செம்மையும் என்று இணைத்துக் கூறியதால் 
அம்மையப்பனாகிய திருவுருவைக் குறித்தனர்.

    திறம் பயனுறும் பொருள் தெரிந்து என்பது திறம் என்பதெல்லாம் பயன்படும் 
மெய்ப்பொருளை உள்ளடக்கியனவே என்ற பொருட்பண்பும், உணரு நால்வர்க்கு என்றதனால்
பெறுவோர் பண்பும் அறம் பயனுரைத்தனை என்றதனால் சிவதருமமாகிற ஞானப் பயனின் 
பண்புமாம் என்றலுமாம். (இந்த விளக்கம் திரு C. K. சுப்பிரமணிய முதலியாரவர்களின் 
உரைக் குறிப்பில் கண்டது). திருப்புறம்பயத்தில் நால்வர்க்கு அறமுரைத்ததனை மாணிக்கவாசகப் 
பெருந்தகையாரும் தமது திருவாசகத்தில் போற்றியுள்ளனர். "புறம்பயமதனில் அறம் பல அருளியும்" 
(திருவாசகம்: கீர்த்தித் திருவகவல், வரி-90).

2.     திருப்புறம்பயத்தில் வீற்றிருந்தருளிய பெருமானே உனது அழகிய சடையினை விரித்தனை. 
ஊடுருவிக்கொண்டு பாய்ந்து வருகின்ற கங்கையின் வெள்ளத்தினை அச்சடையில் தரித்தனை. 
இதுவேயன்றி மிகவும் பெருமை பொருந்திய இயமனை மார்பு நெரியும் படி உதைத்தனை. விளக்கம்
பொருந்திய அணிகலன்களையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகத்தில் அமர்த்தும் கருத்தினைக் 
கொண்டுள்ளனை.

    திருச்சடை:     தெய்வத்தன்மை பொருந்திய சடை எனலுமாம்.

    உலகனைத்தையும் ஊடுருவிக் கொண்டு பெருவேகமுடன் பாய்ந்து வந்த 
கங்கையாற்றினைத் தரித்ததும், மிகப் பெருமையுடைய இயமனை உதைத்ததும் 
சிவபெருமானார்க்கே உரிய ஆற்றல் மிகு செயல்களாதலால் அவற்றைப் போற்றிப் 
பாடினார் என்க. 

    மிகப் பெரிய காலன்:      இயமனுக்குப் பெருமையாவது எல்லா உயிர்களையும் 
காலமறிந்து கவரும் தன்மையும் அதில் தளராத முயற்சியும் வலியுமாம்.

    இலங்கிழை:     விளங்கிய அணிகலன் எனப் பொருள்பட்டு அதனைத் தரித்த 
தேவியைக் குறிக்கும். அன்மொழித் தொகை என்பர் இலக்கண நூலார்.

3.     திருப்புறம்பயத்தினை விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! நீ எங்குமாகி விரிந்தனை, 
விரிந்து நின்ற நின் தன்மையினை ஒடுக்கிக்கொண்டனை, உடல்களினின்றும் (சங்கார
காலத்தில்) பிரிக்கப்பட்ட உயிர்களை மீண்டும் உடம்புகளில் புகுத்தினை. குருந்த மரத்தினை 
ஒடித்த பெருந்தகைமையினையுடைய திருமாலுடன் திரிந்தனை, அவனுடன் புணர்ந்தனை, 
பின்னர் பிரிந்தனை. பிணங்கள் புகுகின்ற சுடுகாட்டினை விரும்பினை, அங்கே மகிழ்ந்து ஆடினை. 

    இறைவரது படைத்தல் முதலிய ஐம்பெருந்தொழில்களையும் போற்றிப் பாடியது 
இத்திருப்பாடல். 

    விரிந்தனை:     இறைவரது எங்கும் நிறைந்த தன்மை அதாவது சர்வ வியாபகத்தைக் 
குறித்தது; அல்லது சிருட்டி என்னும் படைப்பினைக் குறித்ததாகவுங் கொள்ளலாம்.

    குவிந்தனை :     இது இறைவரது நுண்ணிய தன்மையினைக் குறித்தது; அல்லது ஒடுக்கம் 
என்ற சங்காரத்தினைக் குறித்ததாகவுங் கொள்ளலாம்.

    விரிதலும் குவிதலும் ஈண்டு வியாபகமாதலும் நுணுகுதலும் என்றலும் பொருந்தும் என்பது 
சிவக்கவிமணி திரு. சி. கே. சுப்பிரமணிய முதலியாரவர்களின் உரைக்குறிப்பு. 

    விழுங்குயிர்:     சங்கார காலத்தில் உடலினின்றும் பிரிக்கப்பட்ட உயிர்கள்.

    உமிழ்ந்தனை:     இது மீண்டும் உயிர்களை அவைகளின் வினைகளைக் கழித்தற் 
பொருட்டு உடல்களில் புகுத்துவதைக் குறித்தது. இதனை அனுக்கிரஹம் அல்லது அருளல் 
எனக் கொள்க.

     குருந்தொசி பெருந்தகை: திருமால்; அவரது பத்து அவதாரங்களில் ஒன்றும் பூரணாவதாரம் 
என்று கருதப்படுவதும் கிருட்டினாவதாரம் ஆகும். கிருட்டினன் குழந்தைப் பருவத்தில் ஆயர்பாடியில் 
நந்தகோபன் இல்லத்தில் வளர்ந்து வந்தபோது கம்சன் என்னும் அவனது தாய்மாமனின் ஏவலால் 
பல அசுரர்கள் பலவுருவுகளில் கிருட்டினனைக் கொல்ல முயன்று அவனால் தாம் மடிந்தார்கள். 
அத்தகைய அசுரர்களிலே ஒருவன் குருந்த மரவடிவில் நின்று கண்ணனைக் கொல்லக் காலம் 
பார்த்திருந்தபோது அம்மரத்தினை ஒடித்துக் கண்ணன் அவனைக்  கொன்றனன் என்பர். 
கிருட்டினன் பூரணாவதாரம் ஆகையால் அவனுக்கும் திருமாலுக்கும் பேதமின்மையின் 
குருந்தொசி பெருந்தகை என்று திருமாலைக் குறித்தனர் என்க.

    பிரிந்தனை புணர்ந்தனை:  சிவபெருமானின் சக்தி ஒன்றேயாயினும் அது பயன் பொருட்டு 
நான்கு விதமாகும். இறைவனுக்கு மனைவியாகும்போது பவானி (பார்வதி) என்றும், கோபம் கொண்டபோது 
காளி என்றும், போர் செய்யும் போது துர்க்கை என்றும் ஆணுருவடையும்போது திருமால் என்றும் அச்சக்தி 
பெயர் பெறும். இவ்வாறு ஆகமங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. எனவே திருமால் சக்தி என்ற முறையில் 
இறைவனோடு புணர்ந்தும் அதாவது ஒன்று கூடியும், திருமால் எனப் பிரிந்தும் செயல்படுவர் என்பதாம்.
 "அரியலால் தேவியில்லை ஐயன் ஐயாறனார்க்கே' என்ற அப்பர் திருவாக்கும் காண்க. 

    இஃதேயன்றிப் பாற்கடலில் தோன்றிய அமிர்தத்தைத் தேவர்கள் மட்டுமே அடையும்படிச் 
செய்வதற்காகத் திருமால் பேரழகுடன் மோகினியாகத் தோன்றியபோது, சிவபெருமான் மோகினியுடன் 
சேர்ந்து ஐயனார் என்ற மஹா சாஸ்தாவைப் பெற்றார் என்ற ஸ்காந்த புராண வரலாறுங் காண்க. 
இதன்படிப் புணர்ந்தனை-பிரிந்தனை என மாற்றி உரைத்துக் கொள்க.

    மற்றும் ஞானசாத்திர நூல்களின்படி முதல்வனாகிய சிவபெருமான் தமது 
திரோதான அதாவது மறைப்புச் சத்தியின் கூறாகிய ரோதயித்திரி சத்தியை அதிட்டித்து நின்று
காத்தல் தொழிலைச் செய்யுங்கால் திருமாலோடு புணர்ந்தனன் என்றும், அத்தொழிலை 
ஒடுக்கிக் கொண்டு ஆரணி சத்தியால் உருத்திரமூர்த்தியை அதிட்டித்துச் சங்காரம் செய்யுங்கால் 
அத்திருமாலைப் பிரிந்தனன் என்றுங்கூறப்படுதலால் பெருந்தகையு நீயும் பிரிந்தனை 
புணர்ந்தனை என்றருளிச் செய்துள்ளார். இது சிவக்கவிமணி திரு.சி.கே. சுப்பிரமணிய 
முதலியாரவர்களுடைய பெரியபுராணப் பேருரையிற் பதிக உரைக்குறிப்பில் கண்டது.

    பிணம்புகு மயானம் புரிந்தனை மகிழ்ந்தனை: இது சங்காரத்தின் (அதாவது ஒடுக்கத்தின்) பின் 
புனருற்பவம் பொருட்டுச் செய்யப்படும் நடனங் குறித்தது என்பர் திரு. சிவக்கவிமணியவர்கள். 

     இத்திருப்பாடல் பல விழுமிய பொருள்களை உடையதாயிருத்தல் காண்க.

4.     திருப்புறம்பயம் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! வளம் நிறைந்ததும் வேகம் 
நிறைந்ததுமான கங்கையினைச் சடையில் ஒடுங்கச் செய்து அதனுடன் அசைகின்ற இளம் பிறைச் 
சந்திரனை விளக்கம் பெறுமாறு தரித்தனை. உன்னைத்  தங்களது உள்ளத்திலே கொண்டு கலந்தவரான 
அடியார்கள் காணும்படி சுடலை நீற்றினை மெய்யில் கொண்டு விளங்கினை.

     உளங்கொள அளைந்தவர்:     சிவபூதகணங்கள் என்பர் திரு. சிவக்கவிமணியவர்கள். 
அவர்கள் கண்டு களிக்கும்படி சுடுஞ் சுடலை நீறு உடலிற் பூசி விளங்கினர் என்பதாம்.

     அளைந்தவர்: குழைந்தவர்; அடியார்கள் எனக்கொள்ளலுமாம்.

    புளம்:     புலம் என்பதன் போலி (லகர ளகரப் போலி என்பர் இலக்கண நூலார்) புலம் இங்கு 
உடல் எனப்பொருள்பட்டு நின்றது. எனவே நீறு புலங்கொள என்றது திருநீறு உடல் மேல் கொள 
(பூசி) என்றபடி.

    கங்கையின் வேகத்தை ஒடுக்கும் ஆற்றலும், பிறர் எவராலும் அபயம் அளிக்க முடியாத 
சந்திரனுக்கு அடைக்கலம் அளிக்கும் பெருங்கருணையுடன் கூடிய பேராற்றலும் உடையானாயினும் 
தன்னை உள்ளத்திற்கொண்டு அகங்குழையும் மெய்யடியார்களுக்கு அவர்கள் காணும்படி மெய்யின்
மேல் சுடலை நீறு பூசித் தன்னை காட்டுவிப்பன் என்று இறைவனின் எளிமையினையும் உடன் 
கூறியது இப்பாடலின் கருத்தாம் எனக் கொள்க.

     ஞானசம்பந்தப் பெருமானாரது திருவுள்ளத்தினை ஊன சம்பந்தத்தவராகிய நாம் 
மொழியறிவு மட்டுமே கருவியாகக் கொண்டு எங்ஙனம் உணரவல்லோம்? எனினும் அவரது 
திருவடிகளைத் தியானித்து நமது சிற்றறிவுக்கு அவரது திருப்பாதம் உணர்த்தியருளிய படி 
உரை வகுப்போம். எல்லாப் பதிகங்கட்கும், எல்லாப் பாடல்கட்கும் இவ்வாறே கொள்க.

5.     திருப்புறம்பயத்தினை விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! பெரும்பிணி, பிறப்பு, இறப்பு 
ஆகியவை இல்லாதவனே! ஒரு பாகத்தில் கரும்பு போலினிய சொற்களையுடைய உமாதேவியாரை 
மகிழ்வுடன் வைத்தவனே! வண்டுகள்  தேனுண்ண அரும்புகள் மலர்ந்து திரிந்து எழுகின்ற 
கொன்றை மாலையினை விரும்பியணிந்தனை.

    கரும்பொடுபடுஞ்சொலின் மடந்தை:     இத்தலத்து அம்பிகையின் திருப்பெயராகிய 
கரும்படுசொல்லம்மை என்பதைக் குறிப்பிடும் வகையில் அமைந்தது காண்க.

    சுரும்பு:     வண்டுகள்; இவை தேனை உண்ணுவதற்காக அரும்புகளை மலரச் செய்கின்றன 
என்பது கருத்து.

    பிணியற்றவன் சிவபெருமான் என்பதை நிராமயன் என்று வடமொழியில் கூறுவர். 
ஆமயம்- நோய்; அது அற்றவன் நிராமயன்,

    பெரும்பிணி என்பதை பிறப்புக்கு அடைமொழியாக்கி பெரும்பிணியான பிறப்பினோடு 
இறப்பற்றவர் எனக்கூறியதுமாம் எனக் கொள்க. 'பிறப்பிலி,இறப்பிலி' என்று சிவபிரானைப் 
புறச்சமயியான வில்லிபுத்தூராரும் (இவர் வைணவர்) தமது பாரதத்தில் போற்றியுள்ளார்                     
என்பது ஈண்டுக் குறிப்பிடத்தக்கது. நமது சைவ நூல்களில் இம் மாதிரி கூறிய இடங்கள் 
எண்ணிலடங்கா.

6.     எரியோம்பும் கையினர்களான அந்தணர்களும் மற்றும் எத்தொழிலைச் செய்பவர்களாயினும் 
நின்னை நினைப்புடைய மனத்தினையுடையவர்களாயின் அவர்களது வினைகளுக்கு நீ 
பகைவனாகின்றாய். தழல் போன்று பிரகாசிக்கும் சடையில் பிறைச்சந்திரனுடன் ஒன்றாகக் 
கங்கை நதி கிடத்தலை உடையவனே! திருப்புறம்பயம் அமர்ந்த பெருமானே!

    அனற்படு தடக்கையர்:     ஓமங்கள், வேள்விகள் முதலியவற்றுக்காகச் செந்தீ வளர்க்கும் 
கையினை உடையவர்; அதாவது கற்றாங்கு எரியோம்பிக் கலியை வாராமே தடுக்கும் அந்தணர்கள் 
எனக் கூறியதாம். இதேயன்றிப் பிராமணர்களின் வலது கரத்தில் தீ உள்ளது என்ற ஐதிகம் பற்றி 
அனற்படு தடக்கையர் எனக் கூறினார் எனலுமாம்.

    எத்தொழிலரேனும் என்றது எரியோம்புதல் செய்யும் மறையவர் அல்லாது வேறு 
எத்தொழிலைப் புரியும் எம்மரபினைச் சேர்ந்தோராயினும் என்று குறிப்பிட்டபடி. பெரிய 
புராணத்து அடியார்கள் பல்வேறு தொழில்களைச் செய்யும் பல்வேறு மரபினராதல் காண்க. 

    நினைப்புடை மனத்தவர்:     இறைவனையே எப்போதும் தியானித்திருப்பவர்.

    யாவராயினும் அவர்கள் பெருமானை நினைப்புடை மனத்தவராயின் அவர்களது 
தீவினைகளை இறைவன் போக்குவன் என்பது ஆசாரியரது கருத்தாம் எனக் கொள்க.

    வினைப்பகை:     வினைகளுக்குப் பகைவன். அதாவது வினைகளைப் போக்குபவன். 
வினை எனப் பொதுவாகக் கூறினரேனும் இங்குத் தீவினை என்பதே பொருளாகக் கொள்க.

    தனற்படு சுடர்ச்சடை:     தணல் அல்லது தீப்போன்று சுடரும் (ஒளி விட்டுப் பிரகாசிக்கும்) 
செஞ்சடை என்பதாம். இத்தொடரில் உள்ள படு என்பது உவம உருபு. 'போல' என்ற பொருளைத் 
தந்து நின்றது. தணல் என்பது தனல் எனச்செய்யுள் எதுகை நோக்கி மெலிந்தது.

    புனல்:     இங்கு கங்கையைக் குறித்தது. பிறைச்சந்திரனோடு ஒன்று சேர்ந்து விளங்கும் 
கங்கையினை உடையவன் என்பது கருத்து.

7.     திருப்புறம்பயத்தினை விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! பாவ மார்க்கத்தினை 
வேண்டாதவராகிய தவத்தையுடைய அடியவர்கள் தமது உள்ளத்தினைப் புண்ணிய நெறியிலும் 
செல்லாதவாறு கடிந்து (அதாவது இருவினையொப்பு கைவரப்பெற்று) உனது திருவருளுக்கு 
உரிமை பெற்றவர்களது பக்குவத்துக்கேற்றபடி அருள்புரியும் திறமுடையையாயினை. 
உயிர்களுடன் ஒன்றாக நிற்கும் நீ அத்தன்மையினின்றும் அகன்று வேறாகவும் நிற்கும் 
திறமுடையை என்றவாறு.

    இப்பாடலில் முற்பகுதியில் கூறப்பட்ட பொருள் யாதெனில் பாவமார்க்கம் பிறவிக்குக் 
காரணமாதல் போலவே புண்ணிய மார்க்கமும் அப்புண்ணியப் பயனை நுகரப் பிறவிக்கு ஏதுவாய் 
முடியுமாதலின் தவநெறி நிற்கும் அடியவர்களது உள்ளம் அறத்துறையிலும் செல்லாது நல்வினை 
தீவினை ஆகிய இருவினையொப்புடைமையினைப் பெறும் என்பதாம். இத்தகு நிலையுடையவரே 
அருளுக்கு உரிமை பெற்றவர் என்க.

    இங்ஙனமின்றி உள்ளம் அறத்துறை ஒறுத்து என்பதற்கு அறத்துறையில் செல்லும்படி 
உள்ளத்தையொறுத்து  அதாவது ஐம்புல இன்பங்களில் செல்லாது அறத்துறையில் நிற்கும்படி 
தடை செய்தல், எனச் சிவக்கவிமணி திரு.சி.கே. சுப்பிரமணிய முதலியார் அவர்கள் தமது 
பெரிய புராணப் பேருரையில் பதிக உரைக்குறிப்பில் கொடுத்துள்ளார்கள். முற்கூறியபடி 
அறநெறியும் பிறவிக்குக் காரணமாதலின் இவ்வுரைப் பொருத்தம் ஆராய்ச்சிக்குரியதாம்.

8.     இலங்கையில் வாழ்ந்த மக்கள் வணங்கிப் போற்றிய அவர்களது அரசனாகிய 
இராவணன், திருக்கயிலைமலையினைப் பெயர்த்தெடுக்கும் முயற்சியில் ஆரவாரிக்க, 
பெருங்கல்லை ஒத்த அவனது நீண்ட கைகள் நசுங்கும்படி நெருக்குதலும் அவன் அஞ்சி 
உன்னை வணங்கப் பின் அவன் நன்மை பெற்று அழகுடன் விளங்க அருளைச் செய்தனை. 
ஐம்புலன்களை விட்டு நீங்கி நின்றனை.

    வழக்கம் போல இப்பாட்டில் இராவணனது செய்தி கூறினார். கடைசி வரியில் 
இறைவனைப் பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் எனத் திருக்குறள் போற்றும் பொருளினால்
குறிப்பிட்டு ஏத்தினார் எனக்கொள்க. அத்திருக்குறளையும் அதன் பொருளையும் 
பின்வருமாறு கண்டு கொள்க.

    "பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க
    நெறிநின்றார் நீடுவாழ்வார்."

    (இதன் பொருள்) மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவியென்னும் பொறிகளை வழியாகவுடைய 
ஐந்து அவாவினையும் அறுத்தானது மெய்யான ஒழுக்க நெறியின்கண் வழுவாது நின்றார் 
பிறப்பின்றி எக்காலத்தும் ஒரு தன்மையராய் வாழ்வார்.

    இக்குறளில் இறைவன் பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் எனப் போற்றப்பட்டுள்ளமை காண்க. 
இக்கருத்தையே அஞ்சு புலன்களை விலங்கினை எனத் திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார் குறிப்பிட்டுப் 
பாடியருளினார் என்க.

    விலங்கினை என்பது விலகினை, நீங்கினை என்று பொருள் படும்.

9.    திருப்புறம்பயம் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! ஆலிலையின் மீது படுத்துறங்கிய, 
கொப்பூழாகிய தாமரையுடன் கிடந்த திருமாலும், அம்மலர் மேலிருந்த பிரம்மதேவனும் 
அடியினையும் முடியினையும் அளந்துணர இயலாதாராயினர். அவர்களே பின்னர் 
(தங்களது அன்னப் பறவை உருவத்தையும் பன்றியின் உருவத்தையும் நீங்கி) தமது 
இயற்கை உருவுடன் உன்னை வணங்க அவர்களை மறைத்திருந்த அறியாமை இருள் 
நீங்குமாறு அவர்க்கருள் செய்தனை.

    வடம் - ஆலமரம்; இங்கு ஆலிலையைக் குறித்தது. 

    இடை அல்லி - கொப்பூழிடையில்.

    புடங்கருள் - புடம்+கருள்: புடம் மறைப்பு என்றும் கருள் இருள் என்றும் பொருள்படும். 
இறைவன் ஒளிப் பிழம்பாய் எதிரில் நின்றும் இருளினால் மறைக்கப்பட்டாற் போல அறியாமையால் 
மறைக்கப்பட்டார்கள். பின்னர் இறைவன் தன்னை அவர்கட்குக் காட்டி அவ்வறியாமையைப் 
போக்கினான். இதையே புடங்கருள் செய்து ஒன்றினை எனக் குறிப்பிட்டார் என்க. 

10.     திருப்புறம்பயத்தில் விரும்பி எழுந்தருளிய ஞான மூர்த்தியே! ஊனுணவு நன்று என்று 
சொல்பவரும் அது தீதென்று சொல்பவரும் ஆகிய உடம்பினை முழுதும் மறைத்து உடுக்கும் 
பௌத்தர்களும், உடையினைக் களைந்த உடலையுடைய சமணர்களும் கூறும் அவர்களது 
சமயநூல்களின் உரைகளைத் தாழ்ச்சியடையும்படி செய்தனை,உமா தேவியாரை ஒரு பாகம் 
வைத்தனை. (யாவும் நின் அருட்செயலே என்றபடி)

     விடக்கு - ஊன் (மாமிச) உணவு. தாம் கொல்லாது பிறர் கொன்று மாமிச உணவு 
கொடுத்தால் அதனை நன்று எனக்கொள்பவர் பௌத்தர்கள். தாமுங்கொல்லாது பிறர் கொன்றாலும் 
கொள்ளாது ஊன் உண்டல் தீது என்பவர் சமணர்கள். பவுத்தர்கள் தமது உடலை முழுவதும் 
போர்த்திக் கொள்வர். சமணகுருமார்களோ உடையினைக் களைந்து திகம்பரர்களாக நிற்பர்.

    படக்கர் - உடையுடுத்தோர். இங்கு பௌத்தர்களைக் குறித்தது. 
    பிடக்கு - அவரது சமய நூலினைக் குறித்தது.

    உரவோன் - உரம் என்றால் அறிவு. அதனையுடையவன் உரவோன். இறைவனுக்காகையில் 
அறிவு என்பது ஞானமாகும். எனவே ஞானமூர்த்தி எனப் பொருள் கொண்டோம். இனி உரம் என்பது 
வலிமை என்றும் பொருள்படுமாகையால் வலிமையுடையவன் எனவுங் கொள்ளலாம். அல்லது 
அறிவின் வலிமையுடையோன் எனவுங் கொள்ளலாம்.

    பௌத்தர், சமணர் ஆகியோரது சமய நூல் உரைகள் முத்திக்கேதுவாகாது பிறவிக்கே 
ஏதுவாதலின் அவைகளைப் படுத்தார் என்க.

11.    உப்பளங்களில் மோதும் அலைகள் மூலம் கரைக்கு வந்து உலவும் முத்துக்களைத் 
தருகின்ற திருக்கழுமலம் என்னும் சீகாழி மக்களுக்குத் தலைவனாகிய தமிழுக்குரிமை பெற்ற 
திருஞானசம்பந்தன் வண்டுகள் மலர்களை மலர்த்துகின்ற திருப்புறம்பயத்தினை விரும்பிப் 
பாடிய இத்தமிழ்ப் பதிகம் பாடவல்லவர் பெரும்பிணியாகிய பிறப்பு முற்றும் ஒழியும்படி 
நீங்கப் பெறுவர் என்பதாம்.

    மருங்கு அற - முற்றும் ஒழிய. 
    பிறவி ஒருங்குவர் - பிறவி ஒழியப் பெறுவர்.

                சிவம்

 
                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை 

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச  சர்மா
        
            திருச்சேய்ஞலூர்

பண் -பழந்தக்கராகம்                 1-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    நூலடைந்த கொள்கையாலே நுன்னடி கூடுதற்கு
    மாலடைந்த நால்வர்கேட்க நல்கிய நல்லறத்தை 
    ஆலடைந்த நீழல்மேவி அருமறை சொன்னதென்னே 
    சேலடைந்த தண்கழனிச் சேய்ஞலூர் மேயவனே.    1

    நீறடைந்த மேனியின்கண் நேரிழை யாளொருபால் 
    கூறடைந்த கொள்கையன்றிக் கோல வளர்சடைமேல் 
    ஆறடைந்த திங்கள்சூடி அரவம் அணிந்ததென்னே 
    சேறடைந்த தண்கழனிச் சேய்ஞலூர் மேயவனே.    2

    ஊனடைந்த வெண்டலையி னோடு பலிதிரிந்து 
    கானடைந்த பேய்களோடு பூதங் கலந்துடனே 
    மானடைந்த நோக்கிகாண மகிழ்ந்தெரி யாடலென்னே 
    தேனடைந்த சோலைமல்கு சேய்ஞலூர் மேயவனே.     3

    வீணடைந்த மும்மதிலும் வில்மலை யாவரவின் 
    நாணடைந்த வெஞ்சரத்தால் நல்லெரி ஊட்டலென்னே 
    பாணடைந்த வண்டுபாடும் பைம்பொழில் சூழ்ந்தழகார் 
    சேணடைந்த மாடமல்கு சேய்ஞலூர் மேயவனே.     4

    பேயடைந்த காடிடமாப் பேணுவ தன்றியும்போய் 
    வேயடைந்த தோளியஞ்ச வேழம் உரித்ததென்னே 
    வாயடைந்த நான்மறையா றங்கமோ டைவேள்வித் 
    தீயடைந்த செங்கையாளர் சேய்ஞலூர் மேயவனே.     5

    காடடைந்த ஏனமொன்றின் காரண மாகிவந்து
    வேடடைந்த வேடனாகி விசயனொ டெய்ததென்னே 
    கோடடைந்த மால்களிற்றுக் கோச்செங்க ணாற்கருள்செய் 
    சேடடைந்த செல்வர்வாழும் சேய்ஞலூர் மேயவனே.     6

    பீரடைந்த பாலதாட்டப் பேணாத வன்தாதை 
    வேரடைந்து பாய்ந்ததாளை வேர்த்தடிந் தான்தனக்குத் 
    தாரடைந்த மாலைசூட்டித் தலைமை வகுத்ததென்னே 
    சீரடைந்த கோயில்மல்கு சேய்ஞலூர் மேயவனே.    7

    மாவடைந்த தேரரக்கன் வலிதொலை வித்தவன்றன் 
    நாவடைந்த பாடல் கேட்டு நயந்தருள் செய்ததென்னே 
    பூவடைந்த நான்முகன்போல் பூசுரர் போற்றிசெய்யும் 
    சேவடைந்த ஊர்தியானே சேய்ஞலூர் மேயவனே.     8 

    காரடைந்த வண்ணனோடு கனக மனையானும்
    பாரடைந்தும் விண்பறந்தும் பாதமு டிகாணார்
    சீரடைந்து வந்துபோற்றச் சென்றருள் செய்ததென்னே
    தேரடைந்த மாமறுகிற் சேய்ஞலூர் மேயவனே.     9

    மாசடைந்த மேனியாரும் மனந்திரி யாதகஞ்சி 
    நேசடைந்த ஊணினாரும் நேசமி லாததென்னே 
    வீசடைந்த தோகையாட விரைகம ழும்பொழில்வாய்த் 
    தேசடைந்த வண்டுபாடுஞ் சேய்ஞலூர் மேயவனே.    10

    சேயடைந்த சேய்ஞலூர் செல்வன சீர்பரவித் 
    தோயடைந்த வண்வயல்சூழ் தோணி புரத்தலைவன் 
    சாயடைந்த ஞானமல்கு சம்பந்தன் இன்னுரைகள் 
    வாயடைந்து பாடவல்லார் வானுல காள்பவரே.    11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி - சத்தியகிரீசுவரர்     ,  சத்தகிரீசுவரர்.                தேவி - சகிதேவியார்.

பதிகவரலாறு:     திருப்புறம்பயம் பாடி வணங்கிய திருஞானசம்பந்தர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு 
இறைவரது தலங்கள் பலவற்றையும் தொழும் விருப்பினராய் திருச்சேய்ஞலூர் வந்து சேர்ந்தனர். 
சீகாழித்தலைவர் இங்ஙனம் எழுந்தருளி வரச் சேய்ஞலூரில் வாழும் அரிய வேதியர்கள் தமது 
பதியினை நன்கு அலங்கரித்துப் பெரிய மறை முழக்கத்தோடு பிள்ளையாரை எதிர்கொள்ளும் 
பொருட்டு வந்தனர். சிவபெருமான் தமது திருமுடி மாலையினைச் சூட்டிய பிள்ளையாகிய 
சண்டேசர் அவதரிக்கப் பெற்ற தலம் என்று எண்ணித் திருஞானசம்பந்தர் சிவிகையினின்றும் 
இறங்கி எதிர் வணங்கி வந்தனர். தங்களுடைய தலத்தில் முன்னர் அவதரித்த சண்டீசப்பிள்ளையாரே 
மீண்டும் எழுந்தருளி வரக் கண்டனர் போன்ற மகிழ்ச்சியுடன் திருச்சேய்ஞலூர் வேதியர்கள் 
திருஞானசம்பந்தரை வணங்கியும் பாடியும் ஆரவாரித்தனர். பல்வகையாலும் அவ்வேதியர்கள் 
தமது மகிழ்ச்சிப் பெருக்கினைத் தெரிவித்து வணங்கப் பிள்ளையாரும் இறைவனார் 
எழுந்தருளிய திருக்கோயிலுக்குச் சென்று அங்குச் செங்கைகள் உச்சி மீது ஏறக் கும்பிட்டு 
வணங்கினர். அப்பெருமானாரது கருணையினைப் போற்றித் திருஞான சம்பந்தர், 
தந்தையை தாளினை வெட்டிய சண்டீசப் பிள்ளையார் பாதகச் செயலாகிய அதற்குச் 
சிவனார் மகனாராகிய பரிசினைப் பெற்றதையும் அமைத்துப் பாடிய திருப்பதிகம் 
இதுவாகும். இதனைச் சேக்கிழார் கூறுதல் காண்க.

    வேதியர் சேய்ஞலூர் விமலர் தங்கழல் 
    காதலிற் பணிந்தவர் கருணை போற்றுவார் 
    தாதை தாள்தடிந்த சண்டீசப் பிள்ளையார் 
    பாதகப் பயன்பெறும் பரிசு பாடினார்
                -திருஞானசம்பந்தர் புராணம்: 248

பதிகப்பொழிப்புரை :

1.     பல நூல்களைக் கற்றும் அவ்வறிவினால் நினது திருவடியைக் கூடுதற்கு இயலாது 
மயக்கங் கொண்ட நால்வர்கள் கேட்கும்படியாக உபதேசித்த நல்ல அறமாகிய அருமறையினை 
ஆலமரத்தின் நிழற்கீழ் வந்து அருளியது என்னே! சேல் மீன்கள் நிறைந்த குளிர்ந்த 
வயல்களையுடைய திருச்சேய்ஞலூரில் எழுந்தருளிய பெருமானே!

    நூலடைந்த கொள்கை:     வேத ஆகமங்கள் முதலிய பல நூல்களைக் கற்று 
அதனால் பெற்ற அறிவினைக் குறித்தது. 

    மாலடைந்த:     உண்மை எதுவெனத் தெளியாது மயக்கத்தினையடைந்த,

    நால்வர்:     பிரம்மதேவனது மனதினின்றும் தோன்றிய நால்வர். இவர்கள் 
சனந்தனர், சனத்குமாரர், சனாதனர், சனகர் எனப்படுவர்.

    அருமறை:     அரிய மறைப் பொருளை. (அரிய அனுபூதி நிலையான இரகசியத்தை 
என்பது திருத்தருமையாதீன உரைக்குறிப்பு)

    என்னே!         -உபதேசித்த கருணைத் திறந்தான் என்ன பெருமை என்ற 
அற்புதக் குறிப்பு. மேல் வரும் பாடல்களிலும் என்னே என்பதற்கு இங்ஙனமே கொள்க.

    இப்பதிக முழுமையும் அடிதோறும் அடைந்த என வருவது சொற்பொருட் பின்வருநிலை 
என்பர் இலக்கண நூலார். இச்சொல் ஆங்காங்கு உரிய முறையில் பொருளைத் தரும்.

2.     சேறு நிறைந்த குளிர்ச்சி பொருந்திய வயல்களையுடைய திருச்சேய்ஞலூரில் 
விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே! திருநீறு சேர்ந்த நினது திருமேனியில் சிறந்த 
அணிகலன்களையணிந்த உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாகக் கொண்டதேயன்றி, நினது 
அழகிய வளரும் சடை மேல் கங்கையையும் தரித்து, அத்துடன் திங்களையும் சூடிப் 
பாம்பினையும் அணியாகக் கொண்டதென்னே!

    ஒரு பாகமாக உமாதேவியார் இருக்கக் கங்கை முதலியவற்றையும் 
கொண்டதென்னே என வினவியவாறு.

    நேரிழை:     நேர்த்தியான ஆபரணங்கள் எனப் பொருள் பட்டு அவற்றை அணிந்த 
பெண் என்ற பொருளில் வந்தது,  அன்மொழித் தொகை என்பது இலக்கணம். 

    கோலம்:         அழகு.

 3.     பிரம்ம தேவனது தலையாகிய ஓட்டினோடு பிச்சைக்குச் சென்றும், கானகத்திலே 
நிறைந்த பேய்களும் பூதங்களும் புடைசூழ மான் போன்ற மருண்ட பார்வையினையுடைய 
உமாதேவியார் காணும்படி மகிழ்ந்து கையில் எரியேந்தி ஆடியதும் என்னே! தேன் நிறைந்த 
சோலைகள் மிக்கு விளங்கும் திருச்சேய்ஞலூரில் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே!

    ஊனடைந்த வெண்டலை:     பிரம்மதேவனது கிள்ளப்பட்ட தலை கிள்ளும் போது 
ஊனுடன் கூடியிருந்தமையால் இங்ஙனம் கூறினார் என்க. பின்னர் தசையற்று வெறுந்தலையானது 
என்றது குறிக்க வெண்டலை என்றார்.

    மான் அடைந்த நோக்கி:     என்பதற்கு மான், பார்வையைக் கற்றுக் கொள்வதற்கு, 
வந்தடைந்த நோக்கினையுடைய உமாதேவியார் எனப் பொருள் கொண்டனர் திருத்தருமையாதீன 
குறிப்புரையாசிரியர்.

    நோக்கி:         நோக்கினையுடையவள்  எனப் பெயர்ச்சொல்லாகக் கொள்க.

4.     பயனற்றுப் போன மும்மதில்களையும் மலையினை வில்லாகவும் பாம்பினை 
நாணாகவுங் கொண்டு எய்த கொடிய அம்பினால் நல்ல எரியூட்டியது என்னே! வண்டுகள் 
பாடுகின்ற இசைகள் நிறைந்த பொழில்கள் சூழ்ந்து அழகானதும் விண்ணளவு ஓங்கிய 
மாடங்கள் நிறைந்ததுமான திருச்சேய்ஞலூரில் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே!

    வீணடைந்த மும்மதில்:     தீய பயனைத் தந்ததால் எரிந்து பயனற்றுப் போன மும்மதில்.

    நல் எரியூட்டல்:     நல்ல எரி என்றது புண்ணியமூர்த்தியாகிய சிவபிரானின் 
சிரிப்பினின்றும் தோன்றியதால் என்க. 

    எரியூட்டல் என்றது எரிக்கு உணவாக ஊட்டுதல், எரியும் படிச்செய்தல் என்பதாம்.

    பாண்-பாட்டு, சேண் - ஆகாயம்

    பாணடைந்த வண்டு பாடும் என்பதை வண்டு பாடும் பாணடைந்த என்று மாற்றிப் 
பொருள் கொள்ளப்பட்டது. அல்லது பாண் என்பதை வண்டுக்கு அடைமொழியாக்கி இசை 
நிறைந்த வண்டுகள் எனக் கொள்ளினும் இழுக்கில்லை.

5.    பேய்கள் சென்று வசிக்கின்ற சுடுகாட்டினையே சிறந்த இடமாகக் கொண்டு 
அங்கு ஆடல் புரிதலேயன்றி, மூங்கிலை ஒத்த தோள்களையுடைய உமாதேவியார் 
அஞ்சும்படி யானையினை உரித்தது ஏனோ? வாயினால் ஓதியே பயிலப் பட்டு வருகின்ற 
நான்கு மறைகளையும் ஆறு வேதாங்கங்களையும் கற்றதோடன்றி ஐம்பெரு வேள்விகளைச் 
செய்யும் எரியோம்பும் அந்தணர்கள் வாழும் திருச்சேய்ஞலூரில் விரும்பி எழுந்தருளிய பெருமானே!

    காடு இடமாய்ப் பேணுதல் - காட்டினை சிறந்த இடமாகக் கொண்டு அங்கு அமர்தல், ஆடுதல்.

    வேய்-     பசுமையான மூங்கில். 

    தோளி-    தோளையுடையவள், இங்கு உமாதேவியாரைக் குறித்தது.

    வாயடைந்த நாள்மறை - எழுதிப் படிக்காமல் வாயினாலேயே பிறர் சொல்லக் கேட்டுத் 
தான் சொல்லிப் பயிலும் வேதங்கள்; அல்லது வாயினால் ஓதப்பெறுகின்ற வேதங்கள் என்பதும் 
கொள்ளலாம். ருக், யஜுர், சாமம், அதர்வணம் என்பன நான்மறைகள்.

    ஆறு அங்கங்கள்-      இவை சிக்ஷை, வியாகரணம், நிருத்தம், கல்பம், ஜோதிஷம், 
சந்தஸ் என்பனவாம். 

    ஐவேள்வி -     ஐந்து பெரும் வேள்விகள். இவை அந்தணர்களால் தினமும் செய்யப்பட 
வேண்டியவையாகும். பஞ்சமஹாயக்ஞம் என்று வடமொழியில் கூறுவர்.  அவையாவன
(1) தேவ யக்ஞம், (2) பிரம்ம யக்ஞம், (3) பூத யக்ஞம், (4) பிதுர் யக்ஞம், (5) மனுஷ்ய யக்ஞம் 
என்பனவாம். இவற்றின் விளக்கம்:

1.தேவயக்ஞம் – இது அக்னியில் ஸமித்துக்களாலும் அன்னத்தினாலும் ஹோமம் செய்வது.

2. பிரம்ம யக்ஞம் - தான் கற்ற வேதத்தினை ஓதுதல் 

3. பூதயக்ஞம் - தெரிந்தும் தெரியாமலுமிருக்கும் ஜீவராசிகளுக்கு அன்னத்தினால் பலி வைத்தல்.

4. மனுஷ்ய யக்ஞம் - அதிதிகளுக்கு அன்னமிடுதல். அதாவது விருந்தோம்புதல். 

5. பிதுர் யக்ஞம் - அன்னத்தினாலோ  தீர்த்தத்தினாலோ பித்ருக்களுக்கு (மாண்ட மூதாதையருக்கு)
 திருப்தி செய்வது.

    தீயடைந்த செங்கையாளர் - அந்தணர்களின் வலது கரத்தில் தீப்பொருந்தியுள்ளது 
என்ற  மரபு பற்றி  இங்ஙனம் கூறினார் என்க. அல்லது வேள்விகளுக்கான எரியினை உண்டாக்கும் 
அல்லது எரி வேட்கும் கையினையுடையவர் எனலுமாம். சிறப்புப் பற்றிச் செங்கை அதாவது 
செம்மைத் தொழில் புரியும் கை எனக் கூறினார்.

    திருஞானசம்பந்தர் காலத்து வேதியர்கள் வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் 
கற்றதோடமையாது அவற்றில் கூறியவண்ணம் நடந்தனர் என்பது இப்பாடலால் அறியப்படுகிறது.

6.     கானகத்தினை வந்தடைந்த ஒரு பன்றியினைக் காரணமாகக்கொண்டு வேடுவக்கோலம் 
பூண்டு விசயனுடன் போரிட்டது என்னே? தந்தத்தினையுடைய பெரிய யானையினையுடைய 
கோச்செங்கட்சோழனுக்கருள் செய்தவனும், பெருமையுடைய செல்வர்கள் வாழ்கின்ற 
திருச்சேய்ஞலூரை விரும்பி எழுந்தருளியவனுமான பெருமானே!

    வேடுவக்கோலம் பூண்டு அருச்சுனன் என்ற விசயனுடன் போரிட்ட செய்தி 
மஹாபாரதத்தில் உள்ளது.  இது பற்றி நமது சிறப்பு வெளியீடான கிராதார்ஜுனீயம் என்கிற 
வேடனும் விசயனும் என்ற நூலில் விரிவாகக் காணலாம். 

    ஏனம் - பன்றி; கோடு - தந்தம்; சேடு- பெருமை.

    களிற்றுக் கோச்செங்கணான்:     யானைப்படையினையுடைய கோச்செங்கட்சோழன் என்னும் 
பொருளேயல்லாமல் முற்பிறவியில் சிலந்தியாயிருந்து யானையுடன் பகைத்து முன் நினைவுடன் 
அவதரித்த கோச்செங்கட் சோழன் என்றும் கொள்ளலாம். இச்சோழமன்னர் அறுபத்து மூன்று 
நாயன்மாரில் ஒருவராகக் கோச்செங்கட்சோழ நாயனார் என்று வழங்கப்படுகிறார்.

7.     பசுக்கூட்டங்கள் தாமாகவே கறந்த பாலைக் கொண்டு (மணலால் அமைத்த இலிங்கத்திற்கு) 
திருமஞ்சனமாட்ட அதனைக் கண்டு அதன் பெருமையினை மனதில் கொள்ளாது கோபித்துப் பாய்ந்து 
பாற்குடத்தினை உதைத்த வன்னெஞ்சினனான தந்தையின் காலை அறுத்தவனாகிய விசாரசருமனுக்குத் 
தாம் சூடியிருந்த கொன்றை மாலையினைச் சூட்டி அத்துடன் சண்டீசன் என்னும் தலைமையும் 
பதவியும் அருள் செய்தது என்னே? பெருமை பொருந்திய கோயில் நிறைந்த  திருச்சேய்ஞலூரில் 
விரும்பி எழுந்தருளியுள்ள பெருமானே!

    பெரிய புராணத்தில் உள்ள சண்டேசுர நாயனார்  வரலாற்றுச் சிறப்பு இப்பாடலிற் 
கூறப்படுகிறது. சண்டீச நாயனார் விசாரசருமர் என்ற பெயருடன் திருச்சேய்ஞலூரில் 
அவதரித்தவர். எனவே அவரது பெருமையைப் பதிகத்தில் அமைத்துப் பாடினார் என்க.

    பீர்-சுரப்பு; பால் கறத்தலைப் பால் பீச்சுதல் என்றும் சொல்வதுண்டு.

    பீரடைந்த- என்பதனால் தானாகவே பால் சுரப்பு ஏற்பட்டுப் பசுக்கள் பொழிய 
அதனைக் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தார் என்பதாம்.

    பேணாத என்றது சிவலிங்கத்திற்கு திருமஞ்சனம் ஆகின்ற சிறப்பினைக் கொள்ளாது 
பாலைக் கீழே மணலிலே சிந்துகிறார் விசாரசருமர் என்று அறியாமையால் எண்ணியதைக்
குறித்தது. 

    வேரடைந்து- சினத்தினால் வியர்வை ஏற்படுதலைக் குறித்தது. சினத்தின் மிகுதியைக் 
குறித்ததுமாம்.

8.     தாமரை மலர் மேல் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவனைப் போன்ற மறையவர்கள் துதித்து 
வணங்கும் இடப வாகனத்தையுடையவனே! திருச்சேய்ஞலூர் விரும்பி எழுந்தருளியவனே! 
குதிரை பூட்டிய தேரினையுடைய இராவணனது வலிமையினைத் தொலையும்படி செய்து 
பின்னர் அவன் தனது நாவினால் பாடிய சாமகீதம் கேட்டு மகிழ்ந்து அவனுக்கருள் செய்ததென்னே?

    இராவணனது தேர் வானில் பறக்கும் புஷ்பகமாயினும் தேர் என்ற பொதுமை நோக்கி 
மா அடைந்த தேர் என்றார் எனக் கொள்க. மா - குதிரை.

    நாவடைந்த பாடல்-துதி, இங்குச் சாமகீதம் எனக் கொள்க. 

    பூசுரர்- வேதியர்கள்; பண்டைக் காலத்தில் அந்தணர்களது சிறந்த நிலை குறித்து 
அவர்களைப் பூவுலகில் தேவர்கள் என்று பொருள்படும் பூசுரர் என்று சொல்வது வழக்கம்.
 அந்த நிலையினின்றும் நாம் இன்று இழிந்து விட்டது காலத்தின் கோலம் போலும், நமது 
தவக் குறைவுமாம்.

    சே-இடபம் (எருது).

9.     கருநிறமுடைய திருமாலும் பொன்போலும் நிறமுடைய பிரம்மதேவனும் முறையே 
பூமியினை அகழ்ந்தும் விண்ணிலே பறந்தும் திருவடிகளையும் திருமுடியினையும் 
காணாதவராயினார். பின்னர் நன்னிலையடைந்து வந்து உன்னைப் போற்றி வணங்க 
அவர்கள்  முன் ஓடிச்சென்று (காட்சியளித்து) அவர்கட்கு அருள் செய்ததென்னே? தேர் ஓடும் 
பெரிய வீதிகளையுடைய திருச்சேய்ஞலூரில் கோயில் கொண்ட பெருமானே!

    காரடைந்த வண்ணன்:-கருநிறமுடைய திருமால்.

    கனகமனையான்-பொன்னிறமுள்ள பிரம்மதேவன்.

    சீரடைந்து என்றது தங்களது சிறுமையினை உணர்ந்து நாம் பரமல்ல, சிவபெருமானே 
முதல்வர் என்றறிந்து வணங்க வந்த நன்னிலையினைக் குறித்து நின்றது.

    சென்றருள் செய்தது என்றது அவர்கள் அன்புடன் வணங்கத் தாமே விரைந்து அவர்கள் முன் 
தோன்றிக்  காட்சியளித்து அவர்கட்கு வேண்டும் வரம் தந்தருளியது என்பதாம்.

10.     அழுக்குப்படிந்த உடலையுடைய சமணர்களும் கஞ்சி உணவின் மீது மிகப் பிரியம் கொண்ட 
புத்தர்களும்  உம்மிடத்து அன்பு கொள்ளாதது என்னே? மணங்கமழும் சோலைகளிடத்தே வீசியாடுகின்ற 
தோகைகளையுடைய மயில்கள் ஆட, ஒளியுடைய வண்டுகள் பாடுகின்ற திருச்சேய்ஞலூர் 
மேவிய பெருமானே!

    மாசடைந்த மேனியர்- நீராடாமையால் அழுக்குப் படிந்த உடலையுடைய சமணர். 
மனந்திரியாதகஞ்சி நேசடைந்த ஊணினார்-என்றும் வெறுப்பு இல்லாது கஞ்சி உணவை 
விரும்பும் புத்தர்கள் என்றவாறு. 

11.     முருகப்பெருமான் வந்து வழிபட்ட திருச்சேய்ஞலூரில் கோயில் கொண்ட செல்வனாகிய 
சிவபெருமானுடைய பெருமைகளைத் துதித்து நீர்வளம் மிக்க வளவயல்கள் சூழ்ந்த திருத்தோணிபுரத் 
தலைவனாகிய நுண்மை நிறைந்த ஞானத்துடன் கூடிய சம்பந்தனின் இந்த இனிய சொல்மாலையினைத் 
தமது வாயினால் பாட வல்லவர்கள் வானுலகம் ஆள்பவர் ஆவார். 

    முருகப் பெருமான் சூரபன்மனைக் கொல்லப் படையுடன் கூடித் தென்திசை நோக்கி வந்தபோது 
திருச்சேய்ஞலூரில் தங்கி இறைவனை வழிபட்டார் என்ற கந்த புராண வரலாறு பற்றி 'சேயடைந்த 
சேய்ஞலூர்" என்று கூறியருளினார்.

    சேய் - முருகன்; இக்காரணம் பற்றியே இத்தலம் சேய்ஞலூர் என்று பெயர் பெற்றது. மற்றும் 
முருகப்பெருமான் தாம் தங்குவதற்கு இதுவே நல்ல ஊர் என்று இங்கே தங்கியருளியதால் 
சேய்+ நல் + ஊர் = சேய்நல்லூர் எனப் பெயர் பெற்றுப் பின்னர் சேய்ஞலூர் என மருவியது 
என்றும் கூறுவர்.

    தோயடைந்த-தோயம் அதாவது நீர் நிறைந்த என்பதாம். 

    சாய்-நுணுக்கம், ஒளி அதாவது ஞானஒளி எனக் கொள்ளலுமாம்.

            சிவம்


                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை 

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச  சர்மா

            திருப்பனந்தாள்

பண் - பஞ்சமம்                        3-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    கண்பொலி நெற்றியினான் திகழ் கையிலொர் வெண்மழுவான் 
    பெண்புணர் கூறுடையான் மிகு பீடுடை மால்விடையான் 
    விண்பொலி மாமதிசேர் தரு செஞ்சடை வேதியனூர் 
    தண்பொழில் சூழ்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.        1

    விரித்தவன் நான்மறையை மிக்க விண்ணவர் வந்திறைஞ்ச 
    எரித்தவன் முப்புரங்கள் இயல் ஏழுல கில்லுயிரும் 
    பிரித்தவன் செஞ்சடைமேல் நிறை பேரொலி வெள்ளந்தன்னைத் 
    தரித்தவன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.         2

    உடுத்தவன் மானுரிதோல் கழல் உள்கவல் லார்வினைகள்
    கெடுத்தருள் செய்யவல்லான் கிளர் கீதமொர் நான்மறையான்
    மடுத்தவன் நஞ்சமுதா மிக்க மாதவர் வேள்வியைமுன்
     தடுத்தவன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே         3

    சூழ்தரு வல்வினையும் உடன் தோன்றிய பல்பிணியும் 
    பாழ்பட வேண்டுதிரேல் மிக ஏத்துமின் பாய்புனலும் 
    போழிள வெண்மதியும் அனல் பொங்கர வும்புனைந்த 
    தாழ்சடை யான்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.        4

     விடம்படு கண்டத்தினான் இருள் வெள்வளை மங்கையொடும் 
    நடம்புரி கொள்கையினான் அவன் எம்மிறை சேருமிடம் 
    படம்புரி நாகமொடு திரை பன்மணி யுங்கொணரும் 
    தடம்புனல் சூழ்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.         5

    விடையுயர் வெல்கொடியான் அடி விண்ணொடு மண்ணுமெல்லாம்
    புடைபட ஆடவல்லான் மிகு பூதமார் பல்படையான்
    தொடைநவில் கொன்றையொடு வன்னி துன்னெருக்  கும்மணிந்த
    சடையவன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.        6

    மலையவன் முன்பயந்த மட மாதையொர் கூறுடையான் 
    சிலைமலி வெங்கணையால் புரம் மூன்றவை செற்றுகந்தான் 
    அலைமலி தண்புனலும் மதி ஆடர வும்மணிந்த 
    தலையவன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.        7

    செற்றரக் கன்வலியைத் திரு மெல்விர லால்அடர்த்து 
    முற்றும்வெண் ணீறணிந்த திரு மேனியன் மும்மையினான் 
    புற்றர வம்புலியின் னுரி தோலொடு கோவணமும் 
    தற்றவன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.         8

    வின்மலை நாணரவம் மிகு வெங்கனல் அம்பதனால்
    புன்மைசெய் தானவர்தம் புரம் பொன்றுவித் தான்புனிதன்
    நன்மலர் மேலயனுஞ் நண்ணும் நாரண னும்மறியாத்
    தன்மையன் ஊர்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.        9

    ஆதர் சமணரொடும் மடை யைந்துகில் போர்த்துழலும் 
    நீதர் உரைக்குமொழி அவை கொள்ளன்மின் நின்மலனூர் 
    போதவிழ் பொய்கைதனுள் திகழ் புள்ளிரி யப்பொழில்வாய்த் 
    தாதவி ழும்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரமே.         10

    தண்வயல் சூழ்பனந்தாள் திருத் தாடகை ஈச்சரத்துக் 
    கண்ணய லேபிறையான் அவன் தன்னைமுன் காழியர்கோன் 
    நண்ணிய செந்தமிழால் மிகு ஞானசம் பந்தன்நல்ல 
    பண்ணியல் பாடல்வல்லார் அவர் தம்வினை பற்றறுமே.     11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி - செஞ்சடையப்பர்                 தேவி - பெரியநாயகி

பதிக வரலாறு:     திருச்சேய்ஞலூரில் இறைவரை இனிய இசையமைந்த பதிகத்தினைப் 
பாடித் துதித்த திருஞான சம்பந்தர் அப்பதியிலுள்ளோர் விருப்பத்திற்கிணங்கி அங்குத் 
தங்கியிருந்த பின்பு, வெண்மையான பிறைச் சந்திரனையணிந்த செஞ்சடையப்பர் 
எழுந்தருளியிருக்கும் திருப்பனந்தாளினைச் சென்று தொழுதருளினார். அத்திருப் 
பனந்தாளில் திருத்தாடகையீச்சரத்தில் பரமனைத் தொழுது சாத்திய அழகிய சொல் 
மலர்களாலாகிய பதிகமாலை இதுவாகும்.

பதிகப்பொழிப்புரை :

1.     கண் விளங்குகின்ற (தீக்கண்) நெற்றியினையுடையவன், கையில் விளங்கும் ஒரு 
வெண்மழுவினை யுடையவன், பெண் கலந்த ஒரு பாகத்தினையுடையவன். மிக்க பெருமையுடைய 
திருமாலாகிய இடபத்தை உடையவன், விண்ணிலே விளங்குகின்ற பிறைச்சந்திரனைத் தரித்த 
சிவந்த சடையினையுடைய வேதியனாகிய சிவபெருமானுடைய ஊர் குளிர்ந்த சோலைகள் 
சூழ்ந்த திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

    கண்பொலி நெற்றியினான் என்பது முதலாக இறைவரது பல தன்மைகளை எடுத்துப் 
போற்றி அத்தகைய பெருமானது இடம் திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும் என்பது 
இப்பதிகத்தில் நுதலிய பொருளாகும்.

    மால்விடை :     திருமாலாகிய இடபம்; முப்புரம் எரித்த போது திருமால் எருது வடிவெடுத்து 
இறைவனைத் தாங்கினார். இதனைப் பின்வரும் திருவாசகப் பாட்டால் உணரலாம். 

    கடகரியும் பரிமாவும் தேரும்உகந் தேறாதே 
    இடபம்உகந்து ஏறியவா றெனக்கறிய இயம்பேடி
    தடமதில்கள் அவைமூன்றும் தழலெரித்த அந்நாளில் 
    இடபமதாய்த் தாங்கினான் திருமால்காண் சாழலோ. 
                    - திருவாசகம், திருச்சாழல்:  15

    திருப்பனந்தாள் என்பது ஊரின் பெயர். திருக்கோயிலின் பெயர் திருத்தாடகையீச்சரம் 
என்பதாம்.  தாடகை என்னும் பெண்மணி பூசித்துப் பேறு பெற்றதால் போந்த பெயர் என்பர்.

    செஞ்சடை வேதியன் என்றது இத்தலத்து இறைவரது பெயரான செஞ்சடையப்பர் 
என்பதைக் குறித்தது.

2.     நான்கு வேதங்களை (வேதப் பொருளை) விரித்தவன் தேவர்கள் வந்து வேண்ட 
முப்புரங்களையும் எரித்தவன், ஏழு உலகங்களிலும் பொருந்திய உயிர்களை ஸம்ஹாரகாலத்தில்
பிரித்தவன். சிவந்த சடையின்மீது நிறைந்த பேரொலியோடு பெருக்கெடுத்தோடி வந்த 
கங்கையினைத் தரித்தவன், (இத்தகைய ) சிவபெருமானின் ஊர் திருப்பனந்தாள் 
திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

    விரித்தவன் நான்மறையை : திருவிளையாடல் புராணத்தில் வேதத்துக்குப் பொருள் 
அருள் செய்த திருவிளையாடலைக் குறித்தது என்றும் கொள்ளலாம். 

     வெள்ளம் : நீர்ப்பெருக்கு, இங்கு கங்கை நதியினைக் குறித்தது. பேரொலியுடன் 
பெருவேகத்துடன் வந்த கங்கையினைச் செருக்கடங்கத் தம் சடையில் தரித்துக் கொண்டார் 
சிவபெருமான் என்பது புராண வரலாறு.

3.     மான் தோலினை உடையாகத் தரித்தவன், தன்னுடைய திருவடிகளைச் சிந்திக்க 
வல்லவரது தீவினைகளைப் போக்கித் திருவருள் செய்யவல்ல பிரான், ஒலிக்கின்ற 
கீதங்களையும் நான்கு மறைகளையும் (தன்னைத் துதிக்கும்படி) உடையவன், 
விடத்தினை அமுதாகக் கொண்டு உண்டவன்,தவத்தினில் சிறந்த முனிவரது யாகத்தினை
முன்னொரு சமயம் தடுத்தவன், (இத்தகைய) சிவபிரானது ஊர் திருப்பனந்தாள் 
தாடகையீச்சரமாகும். 

    உடுத்தவன் மான் உரிதோல் : புலித்தோல், யானைத்தோல் இவையேயன்றி 
மான் தோலும் இறைவர்க்கு உடையாக ஆகும்.

1.     மானுரி தோல் மிசைத்தோளார் (ஆறாம் திருமுறை, கடமன்னு களியானை எனத் 
தொடங்கும் திருப்பந்தணை நல்லூர் திருத்தாண்டகம்).

2.    உடையொன்றிற் புள்ளியுழைத் தோலுங் கொண்டார் உழை-மான். (ஆறாம் திருமுறை, 
சடையொன்றில் எனத் தொடங்கும் தனித்திருத்தாண்டகம்) என்பன போன்ற அப்பரடிகளின் 
திருவாக்குகளும் சிவபிரானார் மான் தோலையும் உடையாகக் கொண்டவர் என்பதை வலியுறுத்தும்.

    உள்கவல்லார்:- சிந்திக்க வல்லவர்கள்.

    மிக்க மாதவர்:- தாருகவனத்து முனிவர். இவர்களது வேள்வியைச் சிவபெருமான் 
திருமாலை மோகினியுருவமெடுத்துச் செல்லச் செய்து அவர் மூலம் தடுத்தார் என்பது கந்தபுராண
வரலாறு. அல்லது தக்ஷன் என்னும் பிரம்மபுத்திரனின் வேள்வியை அழித்தான் என்றும் 
கொள்ளலாம். இவ்வரலாறும் கந்தபுராணத்துள்ளதேயாம்.

 4.     உயிர்களைப் பற்றி நின்று விடாது சூழ்ந்த (எளிதில் நீங்காத) வலிய வினைகளும் 
(பிறக்கும் போதே) உடலில் தோன்றிய பல நோய்களும் நீங்க வேண்டுமென்று விரும்பினால்,
பாய்ந்து வந்த புனலாகிய கங்கையையும் இளமையான வெண்மதியினையும் (பிறைச் 
சந்திரனையும்), விடம் பொங்குகின்ற பாம்பினையும் அணிந்து கொண்ட தொங்குகின்ற 
சடையினையுடைய சிவபிரானது திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரத்தினை
மிகவும் துதித்து வணங்குங்கள். சிவபிரானை திருத்தாடகையீச்சரத்தில்  வணங்குங்கள் 
என்று கூறியதாகக் கொள்க.

    சூழ்தரு வல்வினை:     இவை உயிரைப் பற்றியவை; 
    உடன் தோன்றிய பல்பிணி:-    இவை உடலைப்பற்றியவை; உயிரைப் பற்றிய 
வினைகளும் உடலைப் பற்றிய நோய்களும் நீங்க வேண்டுமாயின் திருத்தாடகையீச்சரத்துப் 
பெருமானை ஏத்தித் துதியுங்கள் என்று உலகர்க்கு உபதேசித்தருளினார் ஆசாரிய மூர்த்திகள்.

    அனல் பொங்கு அரவு- விஷம் நெருப்பைப் போன்று வெம்மையைக் கொடுமையை 
விளைவிக்க வல்லது. எனவே விஷம் என்பதை அனல் என்றே கூறினார்.

5.     நஞ்சு படிந்த கழுத்தினையுடையவனாய் வெள்ளிய வளையல்களையணிந்த 
உமாதேவியாரோடு நள்ளிருளில் நடனம் புரிதலையுடையவனான எமது தலைவன் 
விரும்பிச் சேருகின்ற இடம் படத்தை விரித்து ஆடுகின்ற பாம்பினோடு அலைகள் பல 
மணிகளையும் அடித்துக் கொணரும் பெருமை பொருந்திய மண்ணியாறு (காவிரியின் கிளை நதி) 
சூழ்ந்த திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

    நள்ளிருள் - மகா சங்கார காலத்திலே எங்கும் இருள் மயமாயிருத்தலின் இங்ஙனம் 
கூறினார். மகா சங்கார காலத்திலே இறைவி காணுமாறு இறைவன் ஆடுகின்றான். இதனை 
நள்ளிருளில் நட்டம் பயின்றாடும் நாதனே என்றருளிச் செய்தனர் மாணிக்கவாசகர். 
(திருவாசகம், சிவபுராணம். 89-வது வரி)

    பின்னிரண்டு வரிகளில் கூறப்பட்ட செய்தியாவது படத்தை விரித்தாடுகின்ற 
பாம்புகள் உமிழும் நாகரத்தினங்களேயன்றிக் காவிரியின் கிளையான மண்ணியாறும் தனது
அலைகளால் பல வகையான  இரத்தினங்களை அடித்துக் கொண்டுவந்து சேர்க்கும்; அத்தகைய
நீர்ப்பெருமையுடைய திருப்பனந்தாள் என்பதாகும்.

    புனல் -நீர்; இங்கு இடம் நோக்கிக் காவிரியின் கிளையான மண்ணியாறு என்று 
பொருள் உரைக்கப்பட்டது.

6.     எருதினைத் தனது உயர்ந்த வெற்றிக் கொடியாக உடையவன், தனது திருவடியின் 
ஒரு பக்கத்திலே விண்ணுலகம் மண்ணுலகமெல்லாம் ஒடுங்கும்படி மிக ஓங்கி ஆட வல்லான், 
மிகுந்த பல்வகையான பூதப் படைகளையுடையவன், மாலையாக அமைந்த கொன்றையோடு 
வன்னி, நெருங்கிய எருக்கு ஆகியவற்றையும் அணிந்த திருச்சடையினையுடையவன் 
(இத்தகைய) சிவபெருமானின் ஊர் திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

     விண்ணொடு மண்ணும் எல்லாம் புடைபட என்றது  விண்ணுலகம், மண்ணுலகம் 
முதலிய அனைத்து உலகங்களும் தன் திருவடியின் பக்கத்திலே தங்கும்படித் தான் பேருரு 
எடுத்து ஆடுதலைக் குறித்தது. விசுவரூபம் என்று வடமொழியில் கூறுவர்.

7.     மலையரசன் பெற்ற பார்வதி தேவியை தனது திருமேனியில் ஒருபாகமாக உடையவன், 
வில்லினில் தொடுத்த வெம்மை மிக்க கணையினால் முப்புரங்களை எரித்து உயர்வு பெற்றவன். 
அலைகள் நிரம்பிய கங்கையாகிய தண்ணீரையும் பிறைச்சந்திரனையும் ஆடுகின்ற 
பாம்பினையுடைய தலையினையுடையவன், (இத்தகைய) பெருமானது ஊர் திருப்பனந்தாள் 
திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

    உகந்தான்:-     உயர்ந்தான்; மகிழ்ந்தான் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

     தலையவன்:-     தலையினையுடையவன், அல்லது எல்லோர்க்கும் தலைமையானவன்,
முதல்வன் என்றும் கொள்ளலாம்.

8.     இராவணனது  வலியினை ஒரு மென்மையான விரலால் நெருக்கி அழித்தவன், 
முற்றும் வெண்மையான திருநீற்றினையணிந்த திருமேனியன், உருவம்-அருவம்-அருஉருவம் 
என்ற மூவகையானவன், புற்றிலே வாழ்கின்ற பாம்பையும், புலியின் உரித்த தோலையும் 
முறையே கோவணமாகவும் உடையாகவும் உடுத்தவன், இத்தகைய பெருமானது ஊர் 
திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

     மும்மையினான் என்பதற்கு இம்மை, மறுமை, வீடு என்ற மூன்று நிலையிலும் 
உயிர்கட்குத் தலைவனாய் இருப்பவன் என்றும் கொள்ளலாம்.

    தற்றவன்-உடுத்தவன், தற்றுதல் என்பது ஆடையை இறுக உடுத்தல் என்று 
பொருள்படுதலைப் பின்வரும் திருக்குறளாலும் அறியலாம்.

    குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம் 
    மடிதற்றுத் தான்முந் துறும்
                 - திருக்குறள்: 1023

இக்குறளில் மடிதற்று என்னுமிடத்துத் தற்றுதல் என்பதற்கு இறுக உடுத்தல் என்று 
பரிமேலழகரால் உரை கூறப்பட்டுள்ளது.

    இறைவர்க்குப் பாம்பு கோவணமாகவும் புலித்தோல் அரையில் உடுத்தும் 
ஆடையாகவும் அமையும்.

9.    மலை வில்லாகவும், பாம்பு நாணாகவும், மிகுந்த வெப்பத்தையுடைய தீக்கடவுள்
அம்பாகவும் கொண்டு அதனால் உலகத்துக்குத் தீமை செய்த அசுரரது முப்புரங்களையும் 
அழிவித்தவனாகிய புனிதன், நல்ல தாமரை மலர் மேல் பிரம்மதேவனும் திருமாலும் அறியாத 
தன்மையன், இத்தகைய பரமனது ஊர் திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.

10.    பெருஞ்சோறு உண்ணுகின்ற பயனிலிகளான சமணர்களும், ஐந்து துணிகளைப் 
போர்த்துத் திரிகின்ற நீசர்களாகிய பௌத்தர்களும் உரைக்கின்ற மொழிகளை ஏற்றுக் 
கொள்ளாதீர்கள். நின்மலனாகிய சிவபிரானது ஊர், தாமரை மொட்டுகள் மலர்கின்ற 
பொய்கைகளில் புள்ளினங்கள் ஓடப்,பொழில்களில் மலர்களில் உள்ள தாதுக்கள்
 (நுண்பொடிகள்) அவிழ்ந்து உதிரும் திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரமாகும்.
 (அதனையடைந்து ஈசனை வழிபட்டு நற்கதியடையுங்கள் என்று அறிவுறுத்தியதாம்.) 
பொய்கைகளில் போதுகள் (மலரும் நிலையில் உள்ள மொட்டுக்கள்) மலரும் போது 
அங்குத் தங்கியிருந்த புள்ளினங்கள் அஞ்சி ஓடிப் பொழில்களையடைய, அவைகளால் 
பொழில்களில் உள்ள மலர்கள் தம்மிடத்தேயுள்ள பூந்தாதுக்களைச் சொரியும் 
திருப்பனந்தாள் எனப் பொய்கையினையும் பொழிலையும் இணைத்துக் கூறியதாகவும் 
கொள்ளலாம்.

    சமணர்கள் பயனிலிகள், புத்தர்கள் நீசர்கள் எனவே அவர்கள் உரைகளும் 
அத்தன்மையினவே ஆகுமாதலின் அவற்றைக் கொள்ளாது, திருப்பனந்தாள் சென்று 
செஞ்சடை வேதியனை வழிபடுங்கள் என்ற தனது உரையினைக் கொள்ளுமாறு இப்பாடல் 
உபதேசிப்பதாகக் கொள்க.

11.     குளிர்ந்த வயல்கள் சூழ்ந்த திருப்பனந்தாளில் திருத்தாடகையீச்சரத்துக் 
கோயில் கொண்ட நெற்றிக் கண்ணின் அருகே பிறைச் சந்திரனை அணிந்தவனாகிய 
பெருமான்தன்னை, சீகாழி மக்களின் தலைவனான விரும்பிய செந்தமிழால் மிக்க 
திருஞானசம்பந்தன் பாடிய நன்மைபயக்க வல்லதான பண்ணோடு கூடிய பாடல்களைப் 
பாடவல்லவர்களுடைய வினைப்பற்றுகள் யாவும் அற்றுவிடும்.

    கண் அயலே பிறையான்:    அக்கினியாகிய கண் நெற்றியில் இருப்பதால் அதன் 
பக்கத்தில் அதாவது தலையின் மேல் பிறையை வைத்தவன் என்றார். இதனால் பிறை 
நெற்றிக் கண்ணுக்கு அருகே உள்ளது என்பது தெரிகிறது. 

     நல்ல- நற்பயனைத் தருகின்ற.

    பண் இயல் பாடல் -பண் இயலும் பாடல் அதாவது பண்ணோடு கூடிய பாடல் என்பதாம். 

                சிவம்


            சிவமயம்

                     சிவனுண்டு பயமில்லை

                 திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச  சர்மா

            திருப்பந்தணைநல்லூர்

பண்-புறநீர்மை                        3-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    இடறினார் கூற்றைப் பொடிசெய்தார் மதிலை
        இவைசொல்லி உலகெழுந் தேத்தக் 
    கடறினா ராவர் காற்றுளா ராவர் 
        காதலித் துறைதரு கோயில் 
    கொடிறனார் யாதுங் குறைவிலார் தாம்போய்க் 
        கோவணங் கொண்டுகூத் தாடும்
    படிறனார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    1

    கழியுளா ரெனவுங் கடலுளா ரெனவுங் 
        காட்டுளார் நாட்டுளா ரெனவும்
    வழியுளா ரெனவும் மலையுளா ரெனவும் 
        மண்ணுளார் விண்ணுளா ரெனவும் 
    சுழியுளா ரெனவுஞ் சுவடுதா மறியார் 
        தொண்டர்வாய் வந்தன சொல்லும் 
    பழியுளார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    2

    காட்டினா ரெனவும் நாட்டினா ரெனவுங் 
        கடுந்தொழிற் காலனைக் காலால்
    வீட்டினா ரெனவுஞ் சாந்த வெண்ணீறு 
        பூசியோர் வெண்மதி சடைமேல் 
    சூட்டினா ரெனவுஞ் சுவடுதா மறியார் 
        சொல்லுள சொல்லுநால் வேதப் 
    பாட்டினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    3

    முருகினார் பொழில்சூழ் உலகினார் ஏத்த 
        மொய்த்தபல் கணங்களின் துயர்கண்(டு)
    உருகினார் ஆகி உறுதிபோந் துள்ளம்
        ஒண்மையால் ஒளிதிகழ் மேனி 
    கருகினார் எல்லாங் கைதொழு தேத்தக் 
        கடலுள்நஞ் சமுதமா வாங்கிப்
     பருகினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.     4

    பொன்னினார் கொன்றை யிருவடங் கிடந்து 
        பொறிகிளர் பூணநூல் புரள 
    மின்னினார் உருவின் மிளிர்வதோர் அரவம் 
        மேவுவெண் ணீறுமெய் பூசித் 
    துன்னினார் நால்வர்க் கறமமர்ந் தருளித் 
        தொன்மையார் தோற்றமுங் கேடும் 
    பன்னினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.     5

    ஒண்பொனார் அனைய அண்ணல்வாழ் கெனவும் 
        உமையவள் கணவன்வாழ் கெனவும் 
    அண்பினார் பிரியார் அல்லுநன் பகலும் 
        அடியவர் அடியிணை தொழவே 
    நண்பினார் எல்லாம் நல்லரென் றேத்த
        அல்லவர் தீயரென் றேத்தும் 
    பண்பினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    6

    எற்றினார் ஏதும் இடைகொள்வா ரில்லை 
        இருநிலம் வானுல கெல்லை 
    தெற்றினார் தங்கள் காரண மாகச் 
        செருமலைந் தடியிணை சேர்வான்
    முற்றினார் வாழும் மும்மதில் வேவ
        மூவிலைச் சூலமும் மழுவும் 
    பற்றினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    7

    ஒலிசெய்த குழலின் முழவம தியம்ப 
        ஓசையால் ஆடல் அறாத
    கலிசெய்த பூதங் கையினா லிடவே 
        காலினாற் பாய்தலு மரக்கன் 
    வலிகொள்வர் புலியின் உரிகொள்வர் ஏனை 
        வாழ்வுநன் றானுமோர் தலையில் 
    பலிகொள்வர் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    8

    சேற்றினார் பொய்கைத் தாமரை யானுஞ் 
        செங்கண்மா லிவரிரு கூறாத்
    தோற்றினார் தோற்றத் தொன்மையை அறியார் 
        துணைமையும் பெருமையுந் தம்மில் 
    சாற்றினார் சாற்றி ஆற்றலோ மென்னச் 
        சரண்கொடுத் தவர்செய்த பாவம்
    பாற்றினார் போலும் பந்தணை நல்லூர் 
        நின்றஎம் பசுபதி யாரே.    9-10

    கல்லிசை பூணக் கலையொலி ஓவாக் 
        கழுமல முதுபதி தன்னில்
    நல்லிசை யாளன் புல்லிசை கேளா 
        நற்றமிழ் ஞானசம் பந்தன் 
    பல்லிசை பகுவாய்ப் படுதலை யேந்தி 
        மேவிய பந்தணை நல்லூர் 
    சொல்லிய பாடல் பத்தும்வல் லவர்மேல் 
        தொல்வினை சூழகி லாவே.     11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி-பசுபதீசுவரர்             தேவி- காம்பன்னதோளியம்மை

பதிகவரலாறு:- திருப்பனந்தாள் திருத்தாடகையீச்சரத்துக் கோயில் கொண்ட செஞ்சடையப்பனைப் 
பாடிப் பணிந்த பின் திருப்பந்தணைநல்லூரடைந்து அங்குக் கோயில் கொண்ட  பசுபதியாரைப் 
பாடிப் பரவியது இத்திருப் பதிகம்.

பதிகப்பொழிப்புரை :

1.     திருப்பந்தணை நல்லூர் என்ற தலத்தில் நிலையாக எழுந்தருளியுள்ள எமது பசுபதியாராகிய 
சிவபெருமான் 'இயமனை உதைத்தார்' 'முப்புரத்தைப் எரித்துப் பொடியாக்கினார்' என்பன போன்ற 
புகழ் மொழிகளாகிய இவற்றைச் சொல்லி உலகத்தவர் மிகவும் துதிக்கும்படியாகக் காட்டில் 
உள்ளவராவர், காற்றில் உள்ளவர் ஆவார், தாம் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் கோயில் மேடையில்
உள்ளவரும் ஆவார். எதனாலும் குறைவில்லாதவர். தாமே போய்க் கோவணத்தைத் தரித்துக் கொண்டு 
கூத்தாடும் வஞ்சகரும் ஆவர். (அதாவது எங்குமிருப்பர், எப்படியுமிருப்பர் எனக் குறிப்பிட்டதாம்.)

    இடறினார் -உதைத்துத் தள்ளினார்.

    கடறு - காடு, அதில் இருப்பவர் கடறினார். உலகு - பொதுவாக உலகத்துள்ள மக்களைக் 
குறித்ததேயெனினும் சிறப்பு வகையால் உயர்ந்தோரையே குறிக்கும். இது நச்சினார்க்கினியர் 
போன்ற பண்டைய உரையாசிரியர்களின் கருத்தாகும்.

    கொடிறு - கோயில் மேடை.

    படிறு - வஞ்சகம். கோவணங்கொண்டு கூத்தாடுதல் என்பது அமர்நீதி நாயனாரின் 
சரிதத்தைக் குறித்ததாகவுங் கொள்ளலாம். இதில் வஞ்சகம் என்பது கோவணத்தைத் தாமே 
மறைத்து விட்டு அமர்நீதியாரிடம் வழக்காடிய செயலாம். போலும் என்பது அசைச்சொல் 
(பொருள் குறியாது நின்றது)

    பசுபதீச்வரர் என்ற இத்தலத்து இறைவன் பெயரையே பதிகத்தில் அமைத்துப் 
பாடினார். இறைவர் கடல், நாடு, மலை, காடு முதலிய எல்லாமாயும் இருப்பர்; ஆயினும் 
அவர் அவ்வாறு இருப்பதன் அடையாளம் யாராலும் அறியவொண்ணாததாகும். 
அவர் அவ்வாறு இருத்தல் பசுக்களாகிய உயிர்களுக்குப் பதியாய் இருக்கும் தன்மையினாலாம்
என்ற பொருளும் பசுபதியார் என்னும் பெயரால் குறிப்பால் அறியப்படுவது காண்க. 
பதிகப் பாடல்கள் முழுமையும் இவ்வாறே கொள்க.

2.     திருப்பந்தணைநல்லூர் என்னும் தலத்தில் நிலைத்து எழுந்தருளியுள்ள எமது 
பசுபதியாராகிய சிவபெருமான் கடற்கழிகளில் உள்ளார் எனவும், கடலிலே உள்ளார் எனவும், 
காடுகளிலே உள்ளார் எனவும், நாடுகளிலே உள்ளாரெனவும், வழிகளிலே உள்ளாரெனவும், 
மலைகளிலே உள்ளாரெனவும், மண்ணுலகத்திலே  உள்ளாரெனவும் விண்ணுலகத்திலே 
உள்ளாரெனவும், நீர்ச்சுழிகளில் உள்ளாரெனவும் இங்ஙனம் தொண்டர்கள் தமது வாய்வந்த
வண்ணம் சொல்லும் பழிச் சொற்களையுடையவர் ஆவார். அவர் இம்மாதிரி எல்லாவற்றிலும் 
இருக்கும் அடையாளம்  பிறர் எவராலும் அறியப்படாத தன்மையர் ஆவர்.

    கழி - உப்பளம். வழி - பாதைகள், சாலைகள்.

    பழியுளார் - தொண்டர்கள் கூறும் சொற்கள் ஒன்றோடொன்று ஒவ்வாமைக்குக் 
காரணமாய் இறைவர் இருத்தலின் இங்ஙனம் கூறினார் என்பதாம். இவ்வாறன்றி 'பழிச்சுதல்' 
என்பதற்குப் 'போற்றுதல்' என்னும் ஒரு பொருளும் உண்டாதலின் தொண்டர்களது போற்றுதற் 
சொற்களில் உள்ளார் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். 

3.     திருப்பந்தணைநல்லூர் என்ற இத்தலத்தே நிலை பெற்றுள்ள எமது பசுபதியாராகிய 
சிவபெருமான் காட்டிலே உறைபவர் எனவும்,  நாட்டிலே உறைபவர் எனவும், கொடுமையான 
தொழிலையுடைய இயமனை உதைத்தவரெனவும், சாந்தம் போன்று வெண்ணீற்றினைப் பூசி 
ஒரு வெண்மையான பிறைச்சந்திரனைச் சடைமேல் சூட்டிக் கொண்டவரெனவும், எத்தனைப் 
புகழ்ச் சொற்கள் உண்டோ அத்தனையும் சொல்லப்பெற்ற வேதமாகிய பாட்டில் உள்ளவராவார். 
(அங்ஙனமிருந்தும்) அப்படித் தாம் எல்லாமாய் இருக்கின்ற அடையாளம் பிறரால் அறியப்படாத
தன்மையரும் ஆவர்.

4.     திருப்பந்தணை நல்லூரில் நிலைபெற்றுள்ள எமது பசுபதியாராகிய இறைவர் 
மணம் நிறைந்த பொழில்கள் சூழ்ந்த உலகத்தினர் துதித்து வணங்க, நெருங்கிய பலவகைக் 
கணங்களின் துயரினைக் கண்டு உருகி, மனஉறுதியினால் ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்கின்ற 
தங்களது உடல்கள் கருநிறம் அடையப்பெற்றாராகிய திருமால் முதலிய தேவர்களெல்லாம் 
கைதொழுது வணங்க (அவரது துன்பத்தினைப்  போக்க) கடலுள் எழுந்த நஞ்சினை அமுதம் 
போல் வாங்கிப்  பருகினவராவர்.

    இத்திருப்பாடல் தேவர்களைக் காக்க விடமுண்ட கருணையையும் அதனை ஒரு 
விளையாட்டாகச் செய்தமையையுங் குறித்தது. 

    மொய்த்த பல்கணங்கள் : நெருங்கிப் பணிந்து நின்ற தேவகணங்கள்.

     மேனி கருகினார் : விடத்தின் வெம்மைக்காற்றாது உடல் நிறம் கருமையாகப் பெற்றவர்கள். 
திருமால் முதலில் பொன்னிறங் கொண்டவராய் இருந்தார் என்றும் விடத்தின் வெம்மைக்காற்றாது 
திருமேனி கருகிக் கரிய மாலாயினார் என்றும் கூறப்படுகிறது. இதற்குச் சான்று பின் வரும் 
அப்பரடிகளின் திருப்பாடலில் காண்க.

    ''பருவரை ஒன்று சுற்றி அரவங் கைவிட்ட 
        இமையோரிரிந்து பயமாய்த் 
    திருநெடு மால்நிறத்தை அடுவான் விசும்பு 
        சுடுவானெழுந்து விசைபோய்ப்
    பெருகிட இதற்கோர் பிதிகார மொன்றை 
        அருளாய் பிரானே எனலும்
     அருள்கொடு மாவிடத்தை எரியா மலுண்ட
        அவனண்டர் அண்டர் அரசே”
                    -அப்பர் தேவாரம் (தசபுராணம்)

     இவ்வருமைத் திருப்பாடலில் திருநெடுமால் நிறத்தை அடுவான் விசும்பு சுடுவான் 
எழுந்து விசைபோய்ப் பெருகிட அதாவது திருநெடுமாலின் மேனி நிறத்தை ஒழித்தற் பொருட்டும் 
விண்ணைச் சுடும் பொருட்டும் எழுந்து பொருந்திய நஞ்சு என்று அப்பரடிகள் கூறியுள்ளமை காண்க.

    கடலுள் நஞ்சு அமுதமா வாங்கிப் பருகினார் : திருமால் முதலிய தேவர்களனைவரையும் 
அஞ்சி ஓடும்படிச் செய்த நஞ்சினை அமுதம் உண்பது போல அத்தனை எளிமையாக உண்டார்
என்பது கருத்து. அமுதம் உண்பதற்கு எளிமையானது, சுவையானது போலவே இறைவர்க்கு 
நஞ்சும் மிக எளிமையாய்ச், சுவையுள்ளதாகவாயிற்று என்பதாம். நஞ்சுண்டல் மிக எளிதாகச் 
செய்யப்பட்ட திருவிளையாடல் என்பதாம்.

5.    திருப்பந்தணைநல்லூரில் நிலைபெற்ற எமது பசுபதியாராகிய இறைவர் பொன்னிறம் 
பொருந்திய கொன்றை மாலை வண்டுகள் கிளர்ந்து ஒலிக்கும்படி மார்பில் கிடந்து அதனுடன் 
பூணூலும் புரண்டு விளங்க, மின்னல் போல்  ஒளியுடன் கூடிய உடலில் விளங்குகின்ற அரவமும் 
பொருந்திய வெண்ணீறும் பூசித் தன்னை வந்தடைந்த நால்வர்க்கு அறத்தினை விரும்பி 
அருள்செய்த பழைமையானவர்; உலகத் தோற்றத்தையும் அழிவையும் மாறி மாறிச் செய்பவர் ஆவர்.

    இது கல்லாலமரத்தின் கீழ் சனகாதியராகிய நால்வர்க்கு அறமுரைத்த தொன்மைக் 
கோலத்தை உணர்த்தியது.

    தோற்றமுங்கேடும் பன்னினார்: மாறி மாறி உலகைப் படைத்தலும் அழித்தலும் செய்பவர்.

6.     திருப்பந்தணைநல்லூரில் நிலைபெற்று எழுந்தருளியுள்ள எமது பசுபதியாராகிய 
இறைவர், ஒளி பொருந்திய பொன் போன்ற தலைவரே வாழ்க எனவும் உமையவள் கணவனே 
வாழ்க எனவும் (நெருங்கி ) அணுகப் பெற்றவர்களாகியும் இரவும் பகலும் பிரியாராகியும் 
அடியவர்கள் திருவடிகளைத் தொழ, பக்தர்களெல்லாம் நன்மையினைச் செய்பவர் என்று துதிக்க, 
மற்றவர்கள் தீமையைச் செய்பவர் என்று சொல்லும் தன்மையினையுடையவராம்.

    ஒண்பொன் - ஒளிவிடும் பொன்.

    பொன் போன்ற நிறமுடைய திருமேனியுடைய அண்ணல் எனவும் பொன் போன்ற 
சிறப்புடைய அண்ணல் எனவும் இருவகையிலும் பொருள் கொள்ளலாம். உயர்ந்தவரைக்
குறிக்கும் போது அவருக்குப் பொன்னை உவமையாகக் கூறுதல் மரபு.

    அண்பினார் - அணுகப்பெற்றவர்களாகி; பிரியார்- பிரியாராகி; இவை இரண்டும் 
முற்றெச்சமாய் அடியவர் என்ற பெயர்ச்சொல்லுக்கு அடைமொழியாய் நின்றன. அதாவது 
இறைவனை அணுகப்பெற்றவர்களாகி இரவும் பகலும் பிரியாதாராகிய அடியவர் 
என்பது பொருள்,

    நண்பினார்:- நட்பு, இங்கு பக்தியைக் குறித்தது. எனவே பக்தி செய்பவர்கள் 
என்பது பொருள்.

    இறைவரிடம் பக்தியுடையவர்கள் தமக்கு வருகின்ற இன்ப துன்பங்கள் யாவும் 
இறைவனது அறக்கருணை, மறக்கருணைகளால் வருவனவே என்றும் தமது வினைகளைத் 
தீர்த்தற்காகவே இங்ஙனம் இறைவர் செய்கின்றார் என்றும் அறிவார்களாதலின் 
எந்நிலையிலும் இறைவரை நன்மையே செய்பவர் என்று துதிப்பர். மற்றவர்களோ என்றால்
தமக்குத் துன்பம் வந்தபோது இறைவர் தீமை செய்வதாகக் கூறுவர். 'கடவுளே! உனக்குக் 
கண்ணில்லையா' என்பன போன்றும் நிந்திப்பர், பின்னர் அவர்களே ஏதோ நன்மைக்காகவே 
இத்துன்பம் முதலில் வந்ததென்று அறிந்த பின்னர் இறைவரைத் துதிப்பர். இக்கருத்தினையே 
'நண்பினார் எல்லாம் நல்லரென்று ஏத்த அல்லவர் தீயரென்று ஏத்தும் பண்பினார்' எனக் 
குறிப்பிட்டருளினார் ஆசாரியர் என்று கொள்க. இங்ஙனமின்றி அல்லவர் என்பதற்குச் சமணர்
புத்தர் போன்ற புறச்சமயிகள் எனக் கொண்டு அவர்கள் தீயவர் என்று இகழ்ந்தாலும் அது 
இறைவர்க்குப் புகழ்ச்சி மொழியேயாம் என்பது கருத்தாகச் சொல்லினும் இழுக்காகாது. 

7.     திருப்பந்தணை நல்லூர் நிலைபெற்று எழுந்தருளிய எமது பசுபதியாராகிய இறைவர் 
தங்களுக்கு ஏதும் பயன் கொள்வாரில்லையாயினும் பெரிய நில உலகம் வானுலகமனைத்தையும் 
மோதி அழித்தலைச் செய்தவராகிய பகைவர்கள் காரணமாகப் போரினை மேற்கொண்டு, 
தமது திருவடிகளைச் சேரும் பொருட்டுத் தவம் முற்றினாராகிய மூவர்கள் வாழ்கின்ற 
முப்புரங்களும் (அம்மூவர் தவிர) வேகும்படி முத்தலைச் சூலமும் மழுவாயுதமும் பற்றினவராவார்.

    உலகை வருத்துதலைத்தவிர முப்புர அசுரர் அடைந்த பயன் வேறொன்றின்மையின் 
ஏதும் இடை கொள்வாரில்லை எனக்கூறினார். எற்றினார்-மோதினார், தெற்றினார்:- தெற்றுதல், 
அழித்தல், எனவே அழித்தலைச் செய்யும் பகைவர் எனப் பொருள்பட்டது.

    அடியிணை சேர்வான் முற்றினார்-முப்புரத்தினுள் வாழ்ந்த அடியவர்களான மூவர். 
இவர்கள் சிவதருமம், சிவபூசை வழுவாது சென்னெறியில் நின்றார்களாதலால் இங்ஙனம் கூறினார். 
முப்புரம் வெந்து எரிந்த போது இம்மூவர்களும் உய்ந்தனர். இச் செய்தியினை பின் வரும் 
திருவாகப் பாடல்களாலும் அறிக.

    வளைந்தது வில்லு விளைந்தது பூசல் 
    உளைந்தன முப்புரம் உந்தீபற
    ஒருங்குடன் வெந்தவாறு உந்தீபற

    உய்யவல் லாரொரு மூவரைக் காவல்கொண்டு
    எய்யவல் லானுக்கே உந்தீபற 
    இளமுலை பங்கன்என்று உந்தீபற.

            -திருவாசகம், திருஉந்தியார் - 1 & 4

8.     திருப்பந்தணைநல்லூரில் நிலைபெற்றுள்ள பசுபதியாராகிய இறைவர் குழலின் ஒலியும், 
முழவம் ஒலிக்க அதன்  ஓசையும், ஆடலும் நீங்காத மகிழ்ச்சி கூடிய திருக்கயிலாய மலையினைப் 
பெயர்க்கக் கையினை அதன் கீழ்ச் செலுத்த அது கண்டு காலினால் பாய்ந்து அரக்கனின் வலியினை 
அழியுமாறு கொள்வர். புலியின் தோலை ஆடையாகக் கொள்வர். நல்ல வாழ்வு உடையவரெனினும் 
தலையில் பிச்சை கொள்வர். 

    கலி செய்த- 'களி' என்பது எதுகை நோக்கி 'கலி' என  மாறியதாகக் கொள்க. அல்லது கலி 
என்பதற்கு வலிமை என்னும் பொருள் உண்டாகையால் வலிமை மிக்க கயிலாய மலை எனக் 
கொள்ளினும் அமையும்.

    பூதம்- இங்கு மலையினைக் குறித்தது. மலையெனப் பொருள்படும் பூதரம் என்ற 
சொல்லின் மரூஉ எனக் கொள்க.

    கையினாலிட - மலையைப் பெயர்த்தெடுக்கக் கையினை மலையின் கீழ்ச் செலுத்த 
என்பதாம். கையினைபிட என வர வேண்டியது கையினாலிட என்று வந்தது வேற்றுமை உருபு 
மயக்கம் என்பர் இலக்கண நூலார். 'ஐ' என்னும் இரண்டாம் வேற்றுமை உருபுக்கு பதில் 'ஆல்' 
என்னும் மூன்றாம் வேற்றுமை உருபு வந்தமை கண்டு கொள்க.

    வாழ்வு நன்றானும் ஓர் தலையில் பலி கொள்வர் என்றது செல்வ வாழ்க்கையில் ஒரு 
குறைவுமில்லாதவராயினும் மண்டையோட்டில் பிச்சையெடுப்பர் என்று இறைவனுடைய 
செயல்களின் முரண்பாட்டை  எடுத்துக் கூறியதாம்.

 9-10.     திருப்பந்தணை நல்லூர் நின்ற எமது பசுபதியாராகிய சிவனார், சேறு நிறைந்த 
பொய்கையில் மலரும் தாமரைமேல் வீற்றிருக்கும் பிரமதேவனும், சிவந்த கண்களையுடைய 
திருமாலும் ஆகிய இவர்கள் முறையே அன்னம், பன்றி என்று இரண்டு உருவாகத் தோன்றியும்
அவர்களிடையே தோன்றிய இறைவனது தோற்றத்தின் பழைமையை அறியாதவர்களாகி 
தமது துணையையும் பெருமையையுமே தமக்குள் பேசித் தாமே பரம் என்று ஒருவருக்கொருவர் 
பேசிக் கொண்டார்கள். பிறகு தமது சிறுமையினை இறைவர்க்கு விண்ணப்பித்து, யாம் 
வலியில்லோம் என்று முறையிட அவர்க்குச் சரண்கொடுத்து அவர்களது  பாவத்தை மாற்றியருளினார். 
(இறைவர் இத்தகைய கருணாமூர்த்தி என்று அருளிச்செய்தார் ஆசாரியர் எனக் கொள்க)

    இரு கூறா - இரண்டு வடிவமாக (அன்னம், பன்றி என எடுத்த இரண்டு வடிவங்கள்.)

    அறியார் - அறியாராகி, இது முற்றெச்சம் என்பர் இலக்கண நூலார்.

    துணைமையும் பெருமையும்- தமது படை வலியும்,  படைத்தல் - காத்தல் தொழிலைச் 
செய்தலால் வரும் பெருமையும் குறித்தது.

    தம்மில் சாற்றினார் - தமக்குள் மாறுபாடு கொண்டு  தம்தம் பெருமையைப் பேசினார்கள்.

    சாற்றி ஆற்றலோமென்ற: இங்ஙனம் பேசிப் பின்னர் இறைவனை அறியமாட்டாமையால்
யாம் வலியில்லோமென இறைவனிடம் முறையிட,

    பாவம் பாற்றினார்:- யாமே வலியோம், யாமே அடி முடி காண்போம் என்ற ஆணவ 
முயற்சியே இங்குப்பாவம்  எனப்பட்டு   அதனைப் போக்கினார் சிவனார் என்று 
கூறியதாகக் கொள்க. 

11.     கற்கும் ஓசைகள் நிறைந்து கலைகளின் ஒலி நீங்காத கழுமலமென்னும் 
பழைமையான பதியில் தோன்றிய நல்ல பெருமையினையுடையவனும், அற்பர்களின் 
மொழியைக் கேளாதவனுமாகிய நல்ல தமிழ்வல்ல திருஞானசம்பந்தன்,  பற்களுடன் 
கூடிய பிளந்தவாயினையுடைய மண்டையோட்டினை ஏந்தினவனாகிய சிவபிரான் 
விரும்பி எழுந்தருளியுள்ள திருப்பந்தணை நல்லூரைத் துதித்துச் சொல்லிய  பாடல்கள் 
பத்தினையும் வல்லவர்களைப் பழைமையான வினைகள் வந்து சூழும் ஆற்றல் 
இல்லாதனவாக ஆகும்.                             

    இப்பதிகத்தினைப் பாடவல்லவர்களைத் தொல்வினைகள் சூழமாட்டா என்பது 
கருத்து. சூழகிலாவே என்பதில் கில் என்பது ஆற்றல் உணர்த்தும் இடைச்சொல்லாகலின்
 சூழும் ஆற்றல் இல்லாதனவாக ஆகும் எனப்பொருள் விரித்துக் கூறப்பட்டது.

    புல்லிசை- அற்பர்களான புறச்சமயிகளின் வார்த்தைகள் எனப் பொருள்பட்டு நின்றது.

    நன்மையைச் செய்யும் தமிழ் ஆகையால் நற்றமிழ் எனக் கூறினார் எனக் கொள்க.

            சிவம்

            சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை

         திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச  சர்மா

            திருஓமாம்புலியூர் 

    (பதிகத்தில் திருஓமமாம்புலியூர் என்று வழங்கப்படுகிறது)

பண் - புறநீர்மை                     3-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

     பூங்கொடி மடவாள் உமையொரு பாகம்
        புரிதரு சடைமுடி யடிகள் 
    வீங்கிருள் நட்டம் ஆடுமெம் விகிர்தர் 
        விருப்பொடும் உறைவிடம் வினவில் 
    தேங்கமழ் பொழிலில் செழுமலர் கோதிச் 
        செறிதரு வண்டிசை பாடும் 
    ஓங்கிய புகழார் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.    1

    சம்பரற் கருளிச் சலந்தரன் வீயத் 
        தழலுமிழ் சக்கரம் படைத்த 
    எம்பெரு மானார் இமையவ ரேத்த 
        இனிதினங் குறைவிடம் வினவில் 
    அம்பர மாகி அழலுமிழ் புகையின் 
        ஆகுதி யால்மழை பொழியும் 
    உம்பர்கள் ஏத்தும் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.     2

    பாங்குடைத் தவத்துப் பகீரதற் கருளிப்
        படற்சடைக் கரந்தநீர்க் கங்கை 
    தாங்குதல் தவிர்த்துத் தராதலத் திழித்த 
        தத்துவன் உறைவிடம் வினவில் 
    ஆங்கெரி மூன்றும் அமர்ந்துட னிருந்த
         அங்கையால் ஆகுதி வேட்கும் 
    ஓங்கிய மறையோர் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.    3

    புற்றர வணிந்து நீறுமெய்ப் பூசிப் 
        பூதங்கள் சூழ்தர ஊரூர்
     பெற்றமொன் றேறிப் பெய்பலி கொள்ளும்
         பிரானவன் உறைவிடம் வினவில் 
    கற்றநால் வேதம் அங்கமொ றாறுங் 
        கருத்தினார் அருத்தியால் தெரியும் 
    உற்றபல் புகழார் ஓமமாம் புலியூர்
         உடையவர் வடதளி யதுவே     4

    நிலத்தவர் வானம் ஆள்பவர் கீழோர் 
        துயர்கெட நெடியமாற் கருளால் 
    அலைத்தவல் லசுரர் ஆசற ஆழி 
        அளித்தவன் உறைவிடம் வினவில் 
    சலத்தினாற் பொருள்கள் வேண்டுதல் செய்யாத் 
        தன்மையார் நன்மையால் மிக்க 
    உலப்பில்பல் புகழார் ஓமமாம் புலியூர்
         உடையவர் வடதளி யதுவே.     5

    மணந்திகழ் திசைகள் எட்டும் ஏழிசையும் 
        மலியும் ஆறங்கம் ஐவேள்வி 
    இணைந்தநால் வேதம் மூன்றெரி இரண்டு 
        பிறப்பென ஒருமையால் உணரும் 
    குணங்களும் அவற்றின் கொள்பொருள் குற்ற
        மற்றவை யுற்றது மெல்லாம் 
    உணர்ந்தவர் வாழும் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.     6-7

    தலையொரு பத்துந் தடக்கைய திரட்டி 
        தானுடை அரக்கனொண் கயிலை 
    அலைவது செய்த அவன்திறல் கெடுத்த 
        ஆதியார் உறைவிடம் வினவில்
    மலையென வோங்கும் மாளிகை நிலவும்
        மாமதில் மாற்றல ரென்றும்
    உலவுபல் புகழார் ஓமமாம் புலியூர்
        உடையவர் வடதளி யதுவே.    8

    கள்ளவிழ் மலர்மேல் இருந்தவன் கரியோன் 
        என்றிவர் காண்பரி தாய
    ஒள்ளெரி யுருவர் உமையவ ளோடும் 
        உகந்தினி துறைவிடம் வினவில்
    பள்ளநீர் வாளை பாய்தரு கழனிப் 
        பனிமலர்ச் சோலைசூழ் ஆலை 
    ஒள்ளிய புகழார் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.     9

    தெள்ளியர் அல்லாத் தேரரோ டமணர் 
        தடுக்கொடு சீவரம் உடுக்கும் 
    கள்ளமார் மனத்துக் கலதிகட் கருளாக் 
        கடவுளார் உறைவிடம் வினவில் 
    நள்ளிருள் யாமம் நான்மறை தெரிந்து 
        நலந்திகழ் மூன்றெரி யோம்பும் 
    ஒள்ளியார் வாழும் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி யதுவே.    10

    விளைதரு வயலுள் வெயில்செறி பவள 
        மேதிகள் மேய்புலத் திடறி
    ஒளிதர மல்கும் ஓமமாம் புலியூர் 
        உடையவர் வடதளி அரனைக் 
    களிதரு நிவப்பிற் காண்டகு செல்வக்
        காழியுள் ஞானசம் பந்தன் 
    அளிதரு பாடல் பத்தும்வல் லார்கள்
        அமரலோ கத்திருப் பாரே.

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி- துயரந்தீர்த்த நாதர்           தேவி - பூங்கொடி நாயகி

பதிகவரலாறு:-     பந்தணை நல்லூர்ப் பசுபதியாரைப் பணிந்து பாடிய பிள்ளையார்  
அங்கு நின்றும் புறப்பட்டுத் தீங்கு தீர்  மாமறைச் செம்மையந்தணர் புகழுடன் ஓங்கும் 
ஓமமாம்புலியூர் சென்றடைந்து அப்பதியில் வடதளியென்னும் திருக்கோயில் மேவிய 
அற்புதப்பெருமானை அடிபணிந்து பாடிய அலர்ந்த செந்தமிழ்ச் சொற்றொடை 
இப்பதிகமாகும்.  இவ்வருமைத் திருப்பதிகத்தில் நான்மறை அந்தணர் வேள்வித் 
திறத்தினைப் பாராட்டியருளினார்.

பதிகப்பொழிப்புரை: 

1.    பூங்கொடி போல்வாராகிய உமையம்மையார் தங்கிய ஒரு பாகத்தையும், 
புரியுடன் கூடிய சடைமுடியையும் கொண்ட அடிகளும் , அடர்ந்த இருளில் நடனமாடும் 
எமது விகிர்தருமான சிவபிரான் விருப்பத்துடன் உறைகின்ற இடம் எதுவெனக் கேட்டால், 
இனிய மணங் கமழும் சோலைகளில் உள்ள செழுமையான மலர்களைக் குடைந்து 
நெருங்கிக் கூட்டமாயமைந்த வண்டுகள் இசை பாடுகின்ற ஓங்கிய புகழினையுடைய 
மறையவர்களது ஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி என்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    சடைமுடி அடிகள்:-நம: கபர்த்தினே-சடைமுடியுடையவனுக்கு வணக்கம் என்று 
வேதம் தோத்திரிக்கும். சடைமுடி சிவபிரானுக்கே உரிய சிறப்படையாளம். 
ஞானத்தின் அடையாளமாம்.

    விகிர்தர்:- மாறுபட்ட இயல்புடையவர்.

    தேங்கமழ்:- இனிமையான மணம் வீசும்

    கோதுதல்:- குடைதல், கிளறுதல்

    செறிதரு:- நெருங்கித் திரண்ட, கூட்டமாயமைந்த 

    ஓங்கிய புகழார் ஓமமாம்புலியூர்:- தீங்கு தீர் மாமறைச் செம்மை அந்தணர் ஓங்கும் 
ஓமமாம்புலியூர் எனச் சேக்கிழார் பெருமான்  இதனை விரித்துள்ளார். கற்ற நூல் வழியே நின்று
எரியோம்பி உலகில் தீமைகள் வாராது காக்கும் செம்மையினால் அவர்களை ஓங்கிய அதாவது 
மேல் மேலும் உயர்ந்து விளங்குகின்ற புகழினையுடையவர் என்றார். அத்தகைய அந்தணர்கள் 
வாழ்ந்த ஓமமாம்புலியூர் என்பது கருத்து.

    ஊரின் பெயர் ஓமமாம்புலியூர் என்றும் திருக்கோயிலின் பெயர் வடதளி என்றும் கொள்க. 
அனைத்துலகையும் தமக்கு உடைமையாகவும், அனைவரையும் தமக்கு ஆளாகவும் கொண்டதால் 
இறைவர் உடையவர் எனப்படுவர். எனவே அவரது வடதளி உடையவர் வடதளி எனக்கூறப் பட்டது.

    அந்தணர்கள் இடையறாது ஓமம் செய்வதாலும், புலிக் கால் முனிவர் வழிபட்டதாலும் 
ஓமமாம்புலியூர் என வழங்கப்பட்டது. தற்காலம் ஓமாம்புலியூர் என்று வழங்கப்படுகிறது.

2.     சம்பரன் என்னும் அசுரனுக்கு அருள் செய்தும், சலந்தரன் என்னும் அசுரன் அழியும்படி 
நெருப்பினை உமிழ்கின்ற சக்கரத்தைப் படைத்தவருமான எமது சிவபெருமானார் தேவர்கள் 
எல்லாம் வணங்கித் துதிக்க இனிதாக உறைகின்ற இடம் எதுவெனக் கேட்பின், விண்ணளவு 
சென்று ஓமத்தீ உமிழ்கின்ற புகைக்குக் காரணமான வேள்விகளால் மழைபொழிகின்ற, 
தேவர்கள் போற்றிக் கொண்டாடுகின்ற திருஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி 
என்னும் திருகோயிலாகும்.

    மழை பொழியும், உம்பர்கள் ஏத்தும் ஓமமாம்புலியூர் என்பதாம்.

    சம்பரன்:-இவன் ஒரு அசுரன், மன்மதனுக்குப் பகைவன் என்பர். இக்காரணம் பற்றி 
மன்மதன் சம்பராரி எனப் பெயர்பெற்றான்.

    சலந்தரன்:-இவனும் ஒரு அசுரன். இவனை அழிப்பதற்காகப் படைத்த சக்கராயுதமே 
பின்னர் சுதர்சனம் என்ற பெயருடன் திருமாலுக்குச் சிவபிரானால் அருள் செய்யப் பட்டது. 
இதுபற்றி இப்பதிகம் ஐந்தாவது திருப்பாடலிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவ்வரலாறு கந்தபுராணம், 
தக்ஷ காண்டம், ததீசி உத்தரப் படலத்தில் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. சமயம் நேரும் போது 
சுருக்கமாக நமது தமிழ் மாலையிலும் கொடுக்கப்படும்.

    அம்பரம் ஆகி:-    ஆகாயத்தினையடைந்து

    ஆகுதி:- வேள்வித்தீயில் இடப்படும் நெய், சமித்து போன்றவைகள். இங்கு வேள்விகள் 
எனப் பொருள்பட்டு நின்றது. இதனை ஆகுபெயர் என்பர் இலக்கண நூலார். 

    ஆகுதியால் மழை பொழியும்:-வேள்விகள் மழைக்குக் காரணம் என்பதைக் 
கூறியருளியவாறு கண்டு கொள்க.

    மழை பொழிதலால் நாடு வளமடைதலால் அதற்குக் காரணமான வேள்விகள் புரியும் 
அந்தணர்களைத் தேவர்களும் போற்றுவர் என்பதைக் குறிக்க உம்பர்களேத்தும் ஓமமாம்புலியூர் 
என்றருளிச் செய்தனர் என்க.

3.     சிறந்த குணமுடைய பகீரதனுடைய தவத்திற்கு அருள் செய்து தனது படர்ந்த சடையில் 
மறைத்தருளிய கங்கை நதியினைத் தாங்குதலைத் தவிர்த்துப் பூமியில் சிறிய அளவாக விழும்படிச் 
செய்த தத்துவனாகிய சிவபெருமான் விரும்பி உறைகின்ற இடம் எதுவெனக் கேட்கின், தீ அமர்ந்த 
தமது அழகிய திருக்கைகளால் மூன்று எரி வளர்த்து வேள்விகள் செய்கின்ற புகழினால் உயர்ந்த 
வேதியர்களுடைய திருஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி என்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    மிகவும் வேகமாகப் பூமியில் வீழ்ந்த கங்கையினைத் தமது சடையினில் தாங்கிக் 
கொண்ட பரமேச்வரன் மீண்டும் பகீரதனது வேண்டுகோட்கிரங்கிப் பூமியில் சிறிய அளவாக 
விழச் செய்தார் என்பது புராண வரலாறு.

    தத்துவன்:- தத்துவ சொரூபியாய் இருப்பவன். 

    எரிமூன்று:-    ஆஹவனீயம், காருகபத்தியம், தட்சிணாக்கினி என்று மூவகையாகச் 
சொல்லப்படும் வேள்வித்தீயாம் 

    ஆகுதி:-     இப்பாடலிலும் இச்சொல் வேள்வி என்றே பொருள்படும்.

    எரி மூன்றும் அமர்ந்து உடனிருந்த அங்கை என்றது வேதியர்களது வலது கையில்
அக்னியுள்ளது என்ற வழக்கு பற்றியாம்.

    ஓங்கிய மறையோர்:     உலகம் துன்பந்தீர்ந்து வாழ வேள்வி செய்தார்களாதலின் 
அவர்களை உயர்ந்தவர்கள் எனக்குறிப்பிட்டார் எனக் கொள்க.

4.     புற்றில் வசிக்கும் இயல்புடைய பாம்புகளை அணிகலன்களாகக் கொண்டு 
வெண்மையான திருநீற்றினை உடல் முழுதும் பூசிப் பூதகணங்கள் புடைசூழ எருதின் மேலேறிக்
கொண்டு ஊரூராகச் சென்று பிச்சை ஏற்கும் பெருமானாகிய சிவபிரான் இனிதாகத் தங்கியிருக்குமிடம் 
யாதெனக் கேட்கின், தாங்கள் கற்ற நான்கு வேதங்கள் ஆறு அங்கங்கள் இவற்றின் 
கருத்தையுணர்ந்தவர்களாய், (அதனால் ஏற்பட்ட) அன்பினால் விளக்கமாகத் தெரிகின்றதாய் 
உண்டான பல வகையான புகழ்களையுடையோரது ஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி 
என்னும் திருக்கோயிலேயாகும். 

    கருத்தினார் அருத்தியால் தெரியும் உற்றபல்புகழார் ஓமமாம்புலியூர் எனக் கொள்க. 

    பெய் பலி கொள்ளும் பிரான்:-     பிச்சையெடுத்தாலும் அவரே தலைவர் என்ற குறிப்பு காண்க. 

    கருத்தினார்:-     கருத்தை உணர்ந்தவர்கள்.

    அருத்தி:-     அன்பு.

5.     நிலவுலகில் வசிப்பவர்கள், வானுலகினை அரசாட்சி செய்பவர்கள், பாதாளவுலகத்தினர் 
ஆகியோரது துன்பம் கெடவும், அவர்களைத் துன்புறுத்திய அசுரராகிய குற்றம் அழியவும் 
திருவருளுடன் நெடியவனான திருமாலுக்குச் சக்கராயுதத்தினை அளித்தருளிய சிவபிரான் 
இனிதாக எழுந்தருளியிருக்குமிடம் எதுவெனக் கேட்பின், தீயவினைகளால் பொருள் சேர்த்தலைச் 
செய்யாத தன்மையுடையவர்களாய் மிகுந்த நற்குணங்களால் என்றும் அழியாத பல்விதமான 
புகழ்களையுடையவர்களது ஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளியென்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    நெடியமாற்கு அருளால் ஆழியளித்தவன்:- அசுரர்களால் உலகிற்கு ஏற்படுகின்ற 
துன்பத்தைத் தீர்க்க ஒரு சிறந்த ஆயுதம் (சக்கரம்) பெறவேண்டித் திருமால் தமது கண்ணையே 
மலராக இட்டு வழிபட்டார் என்றும் அதற்கு மகிழ்ந்த பரமன் அவர் முன்தோன்றிச் சலந்தராசுரனை
அழிக்கத் தாம் படைத்த சக்கராயுதத்தைச் சுதர்சனம் என்ற பெயருடன் தமது திருவருளுடன் 
அளித்தார் என்றும் புராணங்கள் கூறும்.

இவ்வரலாறு கூறும் பாடல்கள் பல இருப்பினும் ஒரு திருவாசகப் பாடலினை மட்டும் ஈண்டுத் தருவோம்.

    சலமுடைய சலந்தரன்தன் உடல்தடிந்த நல்லாழி 
    நலமுடைய நாரணற்கன்று அருளியவாறு என்னேடீ 
    நலமுடைய நாரணன்தன் நயனமிடந்து அரனடிக்கீழ் 
    அலராக இடஆழி அருளினன்காண் சாழலோ.
                    -திருவாசகம், திருச்சாழல்:18

    (இதன் பொருள்) தீவினைகளையுடைய சலந்தரனது உடலைத் தடிந்து இரு கூறுகளாக்கிய 
உயர்ந்த சக்கராயுதத்தைத் திருமாலுக்கு அருளிச் செய்தது என்னே? நன்மையுடைய திருமால் தனது 
கண்ணினையகழ்ந்து சிவபிரானின் திருவடிக்கீழே மலராக இட்டு அருச்சிக்க அதனால் மகிழ்ந்த 
சிவபெருமான் அவர்க்கு அதனை அருளினான் என்பதைக் கண்டு கொள்வாயாக.

    இது சாழல் என்னும் பண்டைய மகளிர் விளையாட்டில் ஒரு பெண் வினவ, 
மற்றொரு பெண் பதில் கூறுவது போல் அமைந்த திருப்பாடலாகும். இதில் திருமால் 
சிவபிரானை வழிபட்டுச் சக்கரம் பெற்ற வரலாறு கூறப்பட்டுள்ளது.

    இத்திருப்பாடலின் பிற்பகுதியில் திருஓமமாம்புலியூர் வாழும் அந்தணர்களது 
சிறப்பினைக் கூறியருளினார் திருஞான சம்பந்தர். அவ்வந்தணர்கள் தீவினைகளால் 
பொருள்களைப் பெறுதலை என்றும் வேண்டாத இயல்பினர், நற்குணங்களை மிகப் பெற்றவர். 
இக்காரணம் பற்றி அவர்கள் அழியாப் புகழோடு வாழ்ந்தார்கள். அத்தகையோரது பதி 
ஓமமாம் புலியூர். அதனுள் உடையவர் வடதளி எனப்பெயர் பெற்ற திருக்கோயிலே 
இறைவனது உறைவிடம் என்று கொள்க.

    சலம் :- தீயவினைகள்; இச்சொல் இப்பொருள் தருதலைக் கீழ்க்கண்ட திருக்குறளாலும் அறிக.

    சலத்தாற் பொருள்செய்தே மார்த்தல் பசுமண் 
    கலத்துள்நீர் பெய்திரீஇ யற்று.
                    -திருக்குறள்: 660.

    இக்குறளில் வரும் சலத்தால் என்ற சொல்லுக்கு தீய வினைகளால் எனப் பரிமேலழகர் 
உரை வகுத்துள்ளார்.

    மேலும் மற்றொரு குறளிலும் 'வறுமையுற்ற காலத்தும் தமது குடிமரபினோடு ஒத்து     
வாழக் கடவோம்' என்று வாழ்பவர் வஞ்சனையைப் பொருந்தி அமைவிலவாய தொழில்களைச் 
செய்யார்', எனக் கூறியுள்ளார். அக்குறளையுங் காண்க.

    சலம்பற்றிச் சால்பில செய்யார் மாசற்ற 
    குலம்பற்றி வாழ்துமென் பார்.
                    -திருக்குறள்: 956.

6-7.     எட்டுத் திசைகளும் புகழ்மணங் கமழ்கின்றதும், ஏழிசைகள் மலிந்துள்ளதும், ஆறு 
அங்கங்களும் ஐந்து வேள்விகளும் பொருந்தியவையுமான நான்கு வேதங்கள் மூன்று எரிகள், 
இரண்டு பிறப்புக்கள் என இவற்றை ஒருமைப்பாட்டுடன் கூடிய அறிவினால் உணர்ந்து 
கொள்ளும் குணங்களும் அவற்றினால் கொள்ளப்படும் பொருள்களும் குற்றமற்றவைகளாக 
உள்ளவற்றையெல்லாம் உணர்ந்து தெளிந்தவர்களான அந்தணர்கள் வாழுகின்ற திருஓமமாம் 
புலியூரில் உடையவர் வடதளி என்னும் திருக்கோயிலே இறைவரது உறைவிடமாகும்.

    மணந்திகழ் திசைகளெட்டும் - திசைகள் எட்டும் திகழ் மணம் என மாற்றி உரைத்துப் 
பொருள் கொள்க. இங்கு மணம் புகழினைக் குறித்தது. வேதங்கள் எண்டிசையோராலும் 
புகழப்படுபவை என்பது கருத்து.

    ஏழிசை :      ஏழு இசைகள் இங்கு வேதமந்திரங்கட்குரிய ஏழு சந்தங்களைக் குறிக்கும். 
இவை காயத்திரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், த்ருஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, ஜகதி என்பனவாம் .
மந்திரங்களுடைய எழுத்துக்களின் எண்ணிக்கை கொண்டு இவை நிர்ணயிக்கப்படும். 

    ஆறுஅங்கம், ஐவேள்வி, நால்வேதம்:- இவைபற்றி முன் உரைத்தவை கண்டு கொள்க.

    மூன்றெரி:     இவை ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்னி, கார்ஹ பத்யம் என்பனவாம். 
இவற்றின் விளக்கம்: 

1.     ஆஹவனீயம்:      வேள்விச்சாலையின் கிழக்கில் நாற்கோண வடிவில் அமைக்கப்பட்ட 
குண்டத்தில் வளர்க்கப்படும் எரியாகும்.  இது தேவர்கட்கு உரியதாகும். 
    
2.     தக்ஷிணாக்னி:      தெற்கில் அரைச்சந்திர வடிவமாக அமைக்கப்பட்ட குண்டத்தில்
 வளர்க்கப்படுவது. இது பிதிரர்களுக்குரியது.

3.     கார்ஹபத்யம் :     ஆஹவனீயத்தையடுத்து வட்ட வடிவமான குண்டத்தில் வளர்க்கப்படுவது.
  இல்வாழ்வோர்க்குரியதாதலின் இப்பெயர் பெற்றது. இது இல்வாழ்வோனால் என்றும் போற்றி 
ஓம்பப்படுவது. இதனை மகன் தந்தையிடமிருந்து பெற்று தன்னுடைய சந்ததிக்கு அளித்தல் மரபு.

    இரு பிறப்பு:-     இருமுறை பிறத்தல், வேதியர்கள் தாயின் வயிற்றினின்றும் பிறந்த போது 
ஒரு பிறப்பையும், உபநயனம் என்னும் சடங்கு மூலம் பிரம்மோபதேசம் என்னும் காயத்திரி 
மந்த்ரோபதேசம் பெறும்போது இரண்டாவது பிறப்பையும் அடைகிறார்கள் என்னும் வழக்கு பற்றி 
'த்விஜர்' அல்லது இருபிறப்பாளர் எனப்படுவர்.

    குணங்களும் அவற்றின் கொள் பொருளும் என்றது குணங்களால் கொள்ளப்படும் போகங்கள். 
வேத நெறி நின்று ஐம்பெரு வேள்விகளைச் செய்து முத்தீ வளர்ப்போர் பெறும் போகங்கள் எக்காலத்தும் 
குற்றமுடையவையாகா என்பதால் குற்றமற்றவையுள்ளதுமெல்லாம் உணரும் எனக் கூறினார் என்க. 
இங்ஙனம் கொள்ள குற்றம் + அற்றவை யெல்லாம் எனப்பிரித்து உரை காண்க.

    இனி இவ்வாறன்றி வேதங்கள் கொள்ளத்தக்க ஒழுக்கங்களை விதி என்றும் தள்ள 
வேண்டியவைகளை நிஷேதம் அல்லது விலக்கு என்றும் கூறுதலால் குணங்களும் அவற்றின் குற்றம் 
மற்று அவையெல்லாம் உணர்ந்து அவற்றின் படியே தாமும் ஒழுகி உலகத்தவரையும் ஒழுக வைக்கும் 
சீரியர் வாழும் ஓமமாம்புலியூர் எனக் கொள்வதும் பொருத்தமாகலாம். இங்ஙனம் கொள்ள 
குற்றம் + மற்றவை எனப் பிரித்துக் கொண்டு உரை கொள்ளல் வேண்டும்.

    இவ்வருமைத் திருப்பாடலில் முதல் இரண்டு அடிகளில் எட்டு முதலாக ஒன்று வரை உள்ள 
எண்களைக் கீழ் வரிசை படக் கோத்த எண்ணலங்காரம் அமைந்துள்ளது இன்புறத் தக்கது.

    திருஞானசம்பந்தமூர்த்திகளின் திருவடித்தாமரைகளைப் பலமுறை துதித்து, பலமுறை 
இப்பாடலைப் படித்து சிற்றறிவுக்கு அவர் பாதம் உணர்த்தியவாறு பொருளுரைக்கப்பட்டது. 
வேறு பொருள் காணும் அறிஞர் தக்க காரணங்களுடன் எழுதியனுப்பினால் அதுவும் பிரசுரிக்கப் படும்.

8.     பத்துத்தலைகளும் அதைப்போல் இருமடங்கு நீண்ட கைகளும் உடையவனாகிய அரக்கன் 
(இராவணன்) ஒளி பொருந்திய திருக்கயிலை மலையினை அசைக்கத் தொடங்கிய அவனது 
வலிமையினைக் கெடுத்த ஆதியார் ஆகிய சிவபெருமான் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் இடம் 
எதுவென்று வினவில், மலை போல ஓங்கியுயர்ந்த மாளிகையும் அதனுடன் நிலவுகின்ற பெரிய 
மதிலும் கூடிய செல்வநிலை என்றும் மாறாதவராய் விளங்குகின்ற பல்வகையான 
புகழ்களையுடையவர்கள் (அந்தணர்கள்) வசிக்கின்ற திருஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி 
என்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    ஆதியார்- எல்லா உலகங்களுக்கும் தோற்றுதற் கர்த்தாவாகிய சிவபெருமான். மஹாசங்கார
காலத்திலே எல்லா உலகங்களும் இறைவனிடத்தே ஒடுங்கி நின்று மீளவும் சிருட்டிக் காலத்தே 
அவரிடத்தினின்றும் தோன்றி உளவாம் என்பது ஞான நூல்களின் முடிவு. 

    ஆதி-  தொடக்கம்; இது மீளத் தோன்றுதற்கு இடமாய் நிற்கின்ற நிலையினைக் குறித்தது.

    கல்விச்செல்வம், வேள்விச்செல்வம் போன்றவற்றுடன் பொருட்செல்வமும் பெற்று 
அக்கால அந்தணர்கள் வாழ்ந்தனர் என்பது இப்பாடலால் அறியப்படுகிறது.

9.     தேன் ததும்புகின்ற தாமரை மலர் மேல் இருந்தவனான பிரம்மதேவனும், கருநிறமுடைய 
திருமாலுமாகிய இவ்விருவரும் காண்பதற்கு அரியதாகிய ஒளிமிக்க தீப்பிழம்பு வடிவமானவரான 
சிவபிரான் உமாதேவியாரோடு மகிழ்ந்து இனிது உறைகின்ற இடம் எதுவென்று வினவினால், 
வாளை மீன்களுடன் பள்ளத்தை நோக்கிப் பாய்கின்ற நீர்வளம் மிக்க கழனிகளும் குளிர்ச்சி 
பொருந்திய மலர்ச்சோலைகள் சூழ்ந்த கரும்புச் சோலைகளும் நிறைந்ததான மேன்மை மிக்க 
புகழ்களையுடையவர்களது திருஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி என்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    பள்ளம் - ஆழம்: நீர் மேட்டிலிருந்து பள்ளத்தினை நோக்கிப் பாயும் இயல்புடையது. 
அங்ஙனம் பாயும் போது கூடவே வாளை மீன்களும் பாய்கின்றன என்றதாம்.          

    ஆலை-- கரும்பு:     கருப்பஞ்சாறு பிழியும் இடமுமாம்.

    ஒள்ளிய - ஒளிமிக்க, அறிவு பொருந்திய, மேன்மை மிக்க, மாசற்ற, நன்மையுடைய என்று 
பவவகையாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.

    புகழார்- புகழையுடையவர்கள். இடம் நோக்கி இங்கு இத்தலத்து அந்தணர்களைக் குறித்து நின்றது.

10.      தெளிந்த அறிவுடையவரல்லாத சீவரப் போர்வை உடுக்கும் பௌத்தர்களும், 
தடுக்கினை உடுக்கும் சமணர்களும் ஆகிய பொய்ம்மை நிறைந்த மனமுடைய கீழ் மக்களுக்கு 
அருள்புரியாத கடவுளாகிய சிவபெருமான் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் இடம் எதுவென 
வினவில், நள்ளிருள் யாமம் முதலிய அவ்வக்காலங்கட்கேற்றபடி நான்மறையில் கூறிய 
தெய்வ மந்திரங்களை முறையறிந்து ஓதிப் பெருமையுடன் திகழ்கின்ற மூன்று எரிகளையும் 
வளர்த்து அக்கினி காரியஞ் செய்கின்ற மேன்மையுடையவர் வாழுகின்ற திருஓமமாம்புலியூரில் 
உடையவர் வடதளி என்னும் திருக்கோயிலாகும்.

    தெள்ளியரல்லார்:-     தெளிந்த அறிவுடையவர்களல்லாத புத்தரும் சமணரும், 
தேரர் - பௌத்தர்கள்; அமணர்- சமணர்கள், தடுக்கு : பாய், இதனை உடுப்பவர் சமணர். 
சமணகுருமார்களில் சிலர் ஆடையின்றியே இருப்பர். சிலர் பாய் போன்ற முரட்டு ஆடையினை 
உடுத்துவர். தவமென்று பாயிடுக்கித் தலைபறித்து நின்றுண்ணும் அவம்' என்று சேக்கிழார் 
பெருமானும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணத்தில் அருளிச் செய்துள்ளார். (பெரிய புராணம்-
 திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம், 47-வது திருப்பாடல்).

    சீவரம் - சீவரப் போர்வை; ஒருவித காவி நிறம் ஊட்டப் பெற்ற ஆடைகளைப் 
போர்வையாக உடல் முழுவதும் மறையும்படி போர்த்துக் கொள்வது புத்தர்களின் வழக்கம். 
துவர் ஆடையர் என்றும் கூறப்படுவர்.

    கலதிகள்— கலகம் செய்பவர், கீழ்மக்கள்; மூதேவிகள் என்றும் பொருள் உண்டு. '
'கலதிவாய் அமணர்கள்' என்பது சேக்கிழார் வாக்கு. (பெரியபுராணம், திருஞானசம்பந்தர் 
புராணம், 821-ம் திருப்பாடல்).

    நள்ளிருள்..... ஒள்ளியார் என்றது ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட காலங்கட்கும் விதிக்கப்பட்ட 
மந்திரங்கள் இன்னின்னவை என்று நான்கு வேதங்களின் மூலம் அறிந்து அவற்றை அவ்வக் 
காலங்களில் ஓதுதலையும், கலியின் கொடுமையினை ஒழித்து நன்மையினைச் செய்யும் 
மூவெரி ஓம்புதலையும் கைக்கொண்டவர்கள் என்றுகூறியதாம் எனக் கொள்க. 
மூவெரியின் விளக்கம் ஆறாவது திருப்பாடல் உரையில் காண்க. 

    ஒள்ளியார்-  அறிவுடையவர்கள், மாசற்றவர்கள்; இங்கு ஓமமாம்புலியூரில் வாழ்ந்த 
அந்தணர்களைக் குறித்து நின்றது.

11.     விளைச்சலைத் தருகின்ற வயல்களில் ஒளிமிக்க பவளங்கள், எருமைகள் மேய்கின்ற 
இடங்களில் அவைகளால் இடறப்பட்டு, ஒளி வீசுகின்ற திருஓமமாம்புலியூரில் உடையவர் வடதளி 
என்னும் திருக்கோயிலில் எழுந்தருளியுள்ள சிவ பெருமானாரைக் களிப்பினை உண்டாக்கத்தக்க 
உயர்ச்சியால் காண்பதற்குத் தக்கதான செல்வத்தினையுடைய சீகாழிப் பதியில் தோன்றிய 
திருஞானசம்பந்தன் (பாடிய) அருளை விளைவிக்கின்ற திருப்பாடல்கள் பத்தும் வல்லவர்கள் 
என்றும் அழியாத இன்பத்தைத் தருகின்ற சிவலோகத்தில் நிலையாக இருப்பர்.

    மேதிகள் - எருமைகள்; இவைகள் வயலுள் மேயும்போது அங்குள்ள பவளங்களைத் 
தங்கள் கால்களால் இடறுகின்றன. அங்ஙனம் இடறப்பட்டுப் பவளங்கள் மேலும் ஒளிதருகின்றன.

    களிதரு-களிப்பினைத் தருகின்ற. 

    நிவப்பு-உயர்ச்சி, காண்டகு:- காண்+தகு -காணத் தக்க.

    அளிதரு-சிவபிரானின் கருணையை விளைவிக்கின்ற 

    அமரலோகம்-இச்சொல் சாமானியப் பொருளான தேவருலகத்தை இங்குக் குறிக்காது. 
என்றும் அழியாத சிவலோகத்தினையே சிறப்புப் பொருளாகக் குறிக்கும்,

                சிவம்

                திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

            உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச சர்மா 

                திருவாழ்கொளிபுத்தூர்-1

பதிக வரலாறு:      திருஓமமாம்புலியூர் உடையவர் வடதளிக்கோவிலில் இறைவரைப் பணிந்து பதிகம் 
பாடி வணங்கிய பின்னர், திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளையார் மதில் சூழ்ந்த அழகிய ஊராகிய 
திருவாழ்கொளிபுத்தூர் வந்தடைந்தனர். அங்குச் சிறப்பு மிக்க கோவிலினுட்சென்று வலங்கொண்டு 
அணைந்து கருங்குவளை மலர் போன்ற அழகிய கருநிறம் வாய்ந்த கண்டத்தினையுடைய இறைவரது 
திருமுன்பு பணிந்து உலகம் புகழும் திருப்பதிகங்களைப் பாடினார். அவற்றில் தற்பொழுது கிடைத்துள்ள 
இரண்டு பதிகங்களில் பொடியுடை மார்பினர் எனத்தொடங்கும் பதிகம் ஒன்றாகும்.

    இத்திருப்பதிகம் அடியிணைதந்த அருள் என்ற தலைப்பில் அகத்தியர் தேவாரத்திரட்டில் 
தொகுக்கப் பெற்ற சிறப்பினை உடையது. "பொடியுடை அரவணை அந்தணாளன் அடியிணை  தந்த 
அருளே ஆகும்'' என்னும் வழக்குப்படி, பொடியுடை எனத்தொடங்கும் இப்பதிகத்துடன் ''அரவணையான்
சிந்தித்து அரற்றும் அடி' எனத் தொடங்கும் அப்பரடிகளின் திருவடித்தாண்டகமும், சுந்தரர் பெருமானின் 
"அந்தணாளன்" எனத் தொடங்கும் திருப்புன்கூர்த் திருப்பதிகமும்  இத்தலைப்பிலுள்ளன. இப்பதிகத்தின் 
பாடல்தோறும் அடிகாண்போம், அடிசேர்வோம், அடி சார்வோம் என்று பிள்ளையார் அருளிச்செய்திருத்தலின் 
இது திருவடிகளைப் போற்றிய பதிகமாதல் கண்டு கொள்க.

    உமையொரு பாகனாய், நீலமிடற்றினனாய், பிட்சாடன மூர்த்தியாய், பிரம்ம கபாலத்தில் 
பலியேந்தும் கோலத்தினனாய், கருத்தனாய்க் கள்வனாய், மாலயனறியா விகிர்தனாய், தொண்டர்கட்கு 
எளிதில் வெளிப்பட்டு அருள்செய்யும் அண்ணலாய்ப் பாடிய பெருமையால் இப்பதிகத்தினைப் 
பார் புகழ் பதிகம் என்று சேக்கிழார் பெருமான் போற்றினர் போலும்.

பண் - தக்கராகம்                            1-ம் திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்


    பொடியுடை மார்பினர் போர்விடையேறிப் 
        பூதகணம் புடைசூழக்
    கொடியுடையூர்திரிந் தையங்
        கொண்டு பலபலகூறி 
    வடிவுடைவாள்நெடுங் கண்ணுமைபாகம்
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்க் 
    கடிகமழ் மாமலரிட்டுக்
        கறைமிடற்றானடி காண்போம்.        1

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     திருநீற்றைப் பூசிய மார்பினை உடையவராய், போர்த் தொழிலையுடைய எருதினை ஊர்ந்து 
பூதகணங்கள் பக்கங்களில் சூழ்ந்து வர, கொடிகளையுடைய ஊர்கள் தோறும் திரிந்து பிச்சையேற்றுப் 
பற்பல வார்த்தைகள் சொல்லி, அழகிய ஒளிபொருந்திய நீண்ட திருக்கண்களையுடைய உமாதேவியாரைப் 
பாகமாகக் கொண்டவராகிய நீலகண்டப்பெருமானது திருவடிகளைத் திருவாழ்கொளி புத்தூர் என்னும் 
தலத்தில் சென்று வாசனை வீசுகின்ற சிறந்த மலர்களைக் கொண்டு அருச்சித்துக் காண்போம்.

    இத்திருப்பாடல் ஊர்பலி கொண்டு உமையொரு பாகனாய் எழுந்தருளியிருக்கும் நீலகண்டப் 
பெருமானது திருவடிகளைத் திருவாழ்கொளிபுத்தூர் சென்று மலர் தூவிக் காண்போம் என்று கூறியதாகும்.

    வாகனத்திலேறி பலர்புடைசூழப் பிச்சை ஏற்கச் செல்லும் பெருமையினால், பிச்சை கொள்ளினும் 
அவரே தலைவர் என்று கூறியவாறாம். ஊர்திரிந்து ஐயமேற்றல் அடியார்க்கருளும் பெற்றியே எனக் கொள்க.

    மலரிடுதல் - மலர்களால் அருச்சித்தல்.

    காண்போம் - தரிசிப்போம் என்ற வடமொழிச் சொல்லின் பொருளைக் கொண்டது.

    அரைகெழுகோவண ஆடையின்மேலோர் 
        ஆடரவம்மசைத் தையம்
    புரைகெழுவெண்டலை யேந்திப்
        போர்விடை யேறிப்புகழ
    வரைகெழுமங்கைய தாகமொர்பாகம்
         ஆயவன் வாழ்கொளி புத்தூர்
    விரைகமழ் மாமலர்தூவி
        விரிசடையானடி சேர்வோம்.       2

2.     அரையிற்கட்டிய கோவண உடையின் மேல் ஒப்பற்ற ஒரு ஆடுகின்ற பாம்பைக் கச்சாகக் 
கட்டித் தசை கழிந்த ஒரு வெண்தலையில் பிச்சையெடுத்துப், போர் செய்யும் இடபத்தின் மீதேறி 
யாவரும் புகழுமாறு மலை மகளான உமாதேவியாரைத் தமது சரீரத்தின் ஒரு பாகமாகக் 
கொண்டவராகிய விரிந்த சடையினையுடைய சிவபிரானது திருவடிகளை நறுமணம் கமழும் 
சிறந்த மலர்களால் அருச்சித்து இடைவிடாது தியானிப்போம்.

    சேர்தல்- இடைவிடாது நினைத்தல்; அதாவது தியானித்தல். இப்பொருள் திருக்குறள் 
பரிமேலழகர் உரையில் கண்டது. (திருக்குறள் - கடவுள் வாழ்த்து: 3)

    புரை - ஓட்டை; தசை கழிதலால் தலையின் முன்புறம் பிச்சை ஏற்கும் வண்ணம் குழிவு 
ஏற்படும். அதனையே புரைகெழு என்றார். எனவே தசைகழிந்த எனப் பொருள் கொள்ளப்பட்டது.

    பிச்சையேற்பவராயினும் அவரே தலைவர், அவரையே தியானிப்போம் என்று கூறியவாறு. 
'சிவஏகோத்யேய: ' (சிவபெருமான் ஒருவரே தியானித்தற்குரியவர்) என்ற அதர்வ சிகோபநிஷத் 
வசனமும் இங்கு ஒப்பு நோக்குதற்குரியது.

    பூண்நெடுநாகம் அசைத்தனலாடிப்
        புன்றலையங்கையி லேந்தி 
    ஊணிடு பிச்சையூர் ஐயம்
        உண்டியென்று பலகூறி 
    வாள்நெடுங்கண்ணுமை மங்கையொர்பாகம் 
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்த்
    தாள்நெடு மாமலரிட்டுத் 
        தலைவனதாள்நிழல் சார்வோம்.        3

3.     அணிகலன்களாக நீண்ட பாம்புகளை அணிந்துகொண்டு, ஓர்கையில் அனலேந்தி 
ஆடி, இழிந்த தலைஓட்டினை அழகிய திருக்கரத்தினிலேந்தி, உணவாக இடுகின்ற பிச்சையே 
ஊண் எனவும், ஊர்களிலே இடப்படும் ஐயமே தம்முடைய உணவு எனவும் பலவகையாகக்கூறி 
நீண்ட கண்களையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாகவுடையவரான திருவாழ்கொளிபுத்தூர் 
கோயில் கொண்ட சிவபெருமானது திருவடி நீழலை நீண்ட காம்புகளையுடைய சிறந்த மலர்களால் 
அருச்சித்துச் சார்பாக அடைவோம்.

    பிச்சை ஏற்பினும் சிவபெருமானே அனைவராலும் பற்றுக்கோடாக அடைதற்குரியவன்.

    ஊணிடுபிச்சை - இடுபிச்சை  ஊண் என மாற்றிப் பொருள் கொள்க. 

    ஊணிடு பிச்சை, ஊர் ஐயம் உண்டி என்று பல கூறி என்றது பிச்சையே தமக்கு உணவு 
என்ற ஒரே செய்தியை பல முறை பலவகையாகச் சொல்லுதலாம்.

    ஐயம் என்பது இடுவோர் அழைத்து இடுவதும், பிச்சையென்பது இரவலன் தானாகக் கேட்டுப் 
பெறுவதுமாம். இக்கருத்தை ஐயம் இட்டு உண் என்பதில் இடுவார் மேலும், பிச்சைபுகினும் கற்கை நன்றே 
என்பதில் புகுவார் மேலும் ஏற்றிச் சொன்னது காண்க.

    தாரிடுகொன்றையொர் வெண்மதிகங்கை 
        தாழ்சடை மேலவைசூடி
    ஊரிடுபிச்சைகொள் செல்வம்
        உண்டியென்று பலகூறி
    வாரிடுமென்முலை மாதொருபாகம் 
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்க்
    காரிடு மாமலர்தூவிக் 
        கறைமிடற்றானடி காண்போம்.        4

4.     மாலையாக அமைந்த கொன்றைமலர், ஒப்பற்றதான வெண்பிறை, கங்கையாறு 
ஆகியவற்றைத் தாழ்ந்து தொங்குகின்ற தமது சடைமேல் தரித்து, ஊராரிடுகின்ற பிச்சையே 
தாம் கொள்ளத் தக்க செல்வமும், உணவுமாகும் என்று பல வார்த்தைகளைக்கூறிக் கச்சினை 
இடுகின்ற மென்மையான கொங்கைகளையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாகக் 
கொண்டவனும், திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் எழுந்தருளிக் கோயில் கொண்டவனுமான 
நீலகண்டனது திருவடிகளைக் கார்காலத்து மலரும் கொன்றைப் பூக்களால் அருச்சித்துக் 
காண்போம்.

    ஊராரிடுகின்ற பிச்சையே தமக்கு செல்வமும் உணவுமாம் எனக் கூறும் இறைவன் 
ஒரு பெண்ணையும் ஒரு பாகத்தில் கொண்டுள்ளானென நயந்தோன்றப் பாடியவாறு காண்க. 
இதனாலும் பிச்சையெடுத்தல் என்பது அவருக்கு ஒரு திருவிளையாடலேயாகும் எனத் 
தெரிவித்தவாறும் கண்டு கொள்க.

    காரிடு மாமலர்- கார்காலத்து மலரும் பூவாகிய கொன்றை.

    கனமலர்க்கொன்றை அலங்கல்இலங்கக் 
        காதிலொர் வெண்குழையோடு 
    புனமலர்மாலை புனைந்தூர் 
        புகுதியென்றே பலகூறி
    வனமுலைமாலை மங்கையொர்பாகம் 
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர் 
    இனமல ரேய்ந்தன தூவி
        எம்பெருமானடி சேர்வோம்.        5

5.     மிகுதியான மலர்களால் கொடுக்கப்பட்ட கொன்றைமாலை மார்பினில் விளங்கத் 
திருச்செவியில் ஒரு வெண்மை நிறமுடைய சங்கக்குழையோடு, முல்லை நிலத்தில் பூத்தனவாகிய 
மலர் மாலைகளையுமணிந்து பிச்சையின் பொருட்டு ஊர்கள் தோறும் புகுவாய் என்று பலவிதமாகக் 
கூறி, அழகிய கொங்கைகளையுடைய மலைமகளாம் உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாகக் 
கொண்டவனான, திருவாழ்கொளிபுத்தூர் கோயில் கொண்ட எம்பெருமானது திருவடிகளை 
அருச்சிக்கத்தக்கதான மலர்களைக் கொத்துக் கொத்துகளாகத் தூவி அருச்சித்துச் சேர்வோம். 

    கனமலர் - கூட்டம், மிகுதி, செறிவு போன்ற பொருள்கள் கனம் என்ற சொல்லுக்கு 
உண்மையால் மிகுதியான மலர்கள் எனப் பொருள் உரைக்கப்பட்டது.  இனி, கனம் என்ற சொல்லுக்குப் 
பொன் என்ற பொருளும் உண்டாகையால் பொன் போலும் மலர் எனக் கொள்ளினும் அமையும். 
கொன்றையின் நிறம் பொன்னிறமாம்.

    அலங்கல் - மாலை.

    வனமுலை - அழகிய முலை.

    ஊர் புகுதி - பிச்சை ஏற்க ஊரினுள் செல்வாய் என்று தமக்குள் கூறிக் கொள்வதாக இறைவர் 
கூற்றாகவேனும், இறைவனது செயல்களைக்கூறி அருச்சிக்கும் அடியார்கள் கூற்றாகவேனும் கொள்ளலாம். 
முன் பாடல்களிலும் பல கூறி என்னுமிடத்துப் பொருந்துமிடங்களில் பாடும் அடியார்கள் மேலேற்றிப் 
பொருள் கொள்ளினும் அமையும்.

    இனமலர் தூவுதல் - கூட்டமாக மலர்கள். அதாவது மலர்களை இரு கைகளிலும் நிறைய எடுத்துத் 
திருவடிகளில் இட்டு அருச்சித்தல். அல்லது இனம் என்பதற்கு வகை எனப்பொருள் கொண்டு ஒவ்வொரு 
வகையான மலர்களைத் தனித்தனியே எடுத்து அருச்சித்தலுமாம்.

    ஏய்ந்தன - பூசைக்குப் பொருந்துவன; பூசையில் உபயோகிக்கத் தகுந்த மலர்கள் என்பதாம்.

    புனம் - முல்லை நிலம்; காடும் காடு சார்ந்த இடமும் முல்லை எனப்படும்.

    சேர்வோம்- இரண்டாவது திருப்பாடலில் கூறியபடி இடை விடாது தியானிப்போம் எனப் 
பொருள்படும் அல்லது அடைவோம் அதாவது சரணடைவோம் எனவும் கொள்ளலாம்.

    அளைவளர் நாகம் அசைத்தனலாடி 
        அலர்மிசையந்தணன் உச்சிக்
    களைதலை யிற்பலிகொள்ளும்
        கருத்தனே கள்வனேயென்னா 
    வளையொலிமுன்கை மடந்தையொர்பாகம்
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்த்
    தளையவிழ் மாமலர்தூவித் 
        தலைவனதாளிணை சார்வோம்.        6

6.     புற்றில் வளர்கின்ற பாம்பினையணிந்து, தீயின்கண் ஆடிப், பிரமதேவனின் களையப்பட்ட 
உச்சித் தலையில் பலி கொள்ளும் கருத்தனே! கள்வனே! என்று புகழ்ந்து, வளைகள் ஒலிக்கின்ற 
முன்னங்கைகளையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகத்திற் கொண்டவனான, திருவாழ்கொளிபுத்தூர்க் 
கோயில் கொண்டவனான தலைவனாகிய சிவபிரானது இரண்டு திருவடிகளையும் முறுக்கவிழ்கின்ற 
சிறந்த மலர்களைக் கொண்டு அருச்சித்துச் சார்வோம்.

    அளை-புற்று 

    அலர் மிசை அந்தணன் - திருமாலின் கொப்பூழாகிய தாமரையில் தோன்றிய பிரமதேவன்.

    களைதலை-களையப்பட்ட தலை.

    தளை அவிழ் - மொட்டாக இருக்கும் மலர்கள் மொட்டாம் தன்மையினின்றும் நீங்கி 
இதழ்கள் விரிதலாம்.

    சார்வோம் - பற்றுக்கோடாக அடைவோம், சரணாக அடைவோம் என்பதாம்.

    அடர்செவிவேழத்தின் ஈருரிபோர்த்து 
        அழிதலையங்கையி லேந்தி
    உடலிடுபிச்சையோ டையம் 
        உண்டியென்று பலகூறி
    மடல்நெடுமாமலர்க் கண்ணியொர்பாகம் 
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்த்
    தடமல ராயினதூவித்
        தலைவனதாள்நிழல் சார்வோம்.        7

7.     அகன்ற காதுகளையுடைய யானையினது உரித்த தோலைப் போர்த்து, அழிந்த 
தலையினை அழகிய கரத்தினில் தாங்கி, உடம்புக்கு இடுகின்ற பிச்சையுடன் ஐயமும் 
உண்டவன் என்று இவ்வாறாகப் பல கூறி, இதழ்களையுடைய நீண்ட சிறந்த குவளை மலர் 
போன்ற கண்களையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகத்தில் கொண்டவனான, 
திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் கோயில் கொண்டவனான தலைவனது திருவடி நீழலைத் 
தடமலர் தூவி அருச்சித்துச் சார்வோமாக.

    அடர் செவி - பரந்து அகன்ற காது.

    அழிதலை - அழிந்த தலை; பிரம கபாலம் குறித்தது. 

    ஐயம் - பிச்சை என்பவற்றுக்கு முன் மூன்றாம் பாடலிற் குறித்தவாறு பொருள் வேற்றுமை கொள்க.

    உடலிடு பிச்சை-உடம்புக்கு இடுகின்ற பிச்சை, உடலால் இடுகின்ற பிச்சை என இரு வழியிலும் 
விரித்துப் பொருள் கொள்ளலாம். முன்னதற்கு உடல் உயிருடன் சேர்ந்து இருத்தற்காக (அதாவது இறந்து விடாது 
உயிர் வாழ்தற்காக) இடப்பட்ட பிச்சையென்றும், பின்னதற்கு இறைவனது அழகில் மயங்கித் தாருகவனத்து 
மகளிர் தமது உடலால் பரவசப்பட்டு இட்ட பிச்சை என்றும் பொருள் கொள்க.

    தன்வசமழிந்து தாருகவனத்து மகளிர் உடலாலிட்ட (பரவசமாகிய ) பிச்சை என்பது தருமபுர 
ஆதீன உரைக் குறிப்பு.

    உடலிடு- என்பதற்குப் பதில் உடனிடு எனப்பாடங் கொண்டால் காக்க வைக்காது உடனே 
இட்ட பிச்சை என்று பொருள்படும்.

    தடமலர் - அகலமான இதழ்களையுடைய மலர்கள்: அல்லது தடம் என்பதற்கு நீர்நிலை எனப் 
பொருள் கொண்டால் தாமரை, குவளை முதலிய நீர்ப்பூக்கள் எனப் பொருள் கொள்க.

    உயர்வரையொல்க எடுத்தவரக்கன்
         ஒளிர்கடகக்கை அடர்த்து
    அயலிடுபிச்சையோ டையம்
        ஆர்தலையென்றடி போற்றி 
    வயல்விரிநீல நெடுங்கணிபாகம் 
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்ச்
    சயவிரி மாமலர் தூவித்
        தாழ்சடையானடி சார்வோம்.    8

8.     உயர்ந்த திருக்கயிலாய மலையினை அசையும்படி பெயர்த்தெடுக்க முயற்சித்த 
இராவணனது ஒளி விடுகின்ற கடகங்கள் அணிந்த கைகளை நெருக்கி (அவனது வலியை அழித்து). 
அயலவர் இடுகின்ற பிச்சையோடு ஐயமும் உண்பவரே! என்று அடிபோற்றிப்பாடி, வயல்களில் 
மலர்கின்ற நீலமலர் போன்ற அழகுடைய நீண்ட கண்களையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாக 
உடையவனை, திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் கோயில்கொண்ட தாழ்சடையானான பெருமானைக் 
கூட்டமாக மலர்ந்த சிறந்த மலர்களைத் தூவி அருச்சித்துத் திருவடிகளைச் சார்பாக அடைவோம்.

    ஒல்க-அசைய; அடர்த்து -நெருக்கி, ஆர்தலை -ஆர்தலையுடையவன்; அதாவது உண்பவன், 
ஆர்தல்+ஐ எனப்பிரிந்து உண்ணுதலையுடைய தலைவன் எனப் பொருள்படும். 

    நெடுங்கணி --நீண்ட கண்களையுடைய உமாதேவி.

    சயவிரி-வெற்றியோடு விரிந்த என்பது திருத்தருமை யாதீனக் குறிப்புரை. சயம் என்ற 
சொல்லுக்குக் கூட்டம் என்ற பொருள் உண்மையால் கூட்டமாக அதாவது கொத்தாக விரிந்த 
மலர்கள் என நம்மால் பொருள் கொள்ளப்பட்டது. 

    கரியவன் நான்முகன் கைதொழுதேத்தக் 
        காணலுஞ்சாரலும் ஆகா
    எரியுருவாகியூ ரையம்
        இடுபலியுண்ணியென் றேத்தி
    வரியரவல்குல் மடந்தையொர்பாகம்
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்
    விரிமல ராயினதூவி
        விகிர்தனசேவடி சேர்வோம்.        9

9.     கரிய நிறத்தினனான திருமாலும் நான்முகனும் வணங்கித் துதிக்கவும், காண்பதற்கும் 
நெருங்குதற்குமியலாத எரிப்பிழம்பின் உருவாகியவரே! ஊராரிடுகின்ற ஐயத்தையும் பிச்சையையும் 
உண்கின்றவரே! என்று துதித்து பொறிகளோடு கூடிய பாம்பின் படம் போன்ற அல்குல் மடந்தையாகிய 
உமாதேவியாரை ஓர் பாகமாகக் கொண்டவனை, திருவாழ்கொளிபுத்தூர்க் கோயில் கொண்ட 
விகிர்தனான சிவபிரானை, நன்கு அலர்ந்த மலர்களைத்தூவி அருச்சித்து அவன் சிவந்த 
திருவடிகளைச் சேர்வோம்.

    விகிர்தன் - சதுரப்பாடு உடையவன்; எல்லாம் வல்ல இறைவன். விகாரமில்லாதவன் 
என்றும் பொருள் கூறப்படுகிறது

    குண்டமணர்துவர்க் கூறைகள்மெய்யிற் 
        கொள்கையினார் புறங்கூற
    வெண்டலையிற்பலி கொண்டல் 
        விரும்பினையென்று விளம்பி
    வண்டமர்பூங்குழல் மங்கையொர்பாகம்
        ஆயவன்வாழ்கொளி புத்தூர்த் 
    தொண்டர்கள் மாமலர்தூவத் 
        தோன்றிநின்றானடி சேர்வோம்.        10

10.     குண்டர்களாகிய அமணர்களும், காவி நிறமுடைய உடைகளை உடம்பில் போர்த்துக் 
கொள்ளுதலையுடையவராகிய பௌத்தர்களும் பழிச்சொற்களைக் கூற, வெண் தலையில் 
பிச்சையெடுப்பதை விரும்பினீர் என்று கூறித் துதித்து வண்டுகள் அமருகின்ற பூக்களைத் 
தரித்த கூந்தலையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகமாகக் கொண்டவனும், தொண்டர்கள் 
சிறந்த மலர்களைத்தூவி வழிபட திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் வெளிப்பட்டு நின்றவனுமாகிய 
நமது பெருமான் திருவடிகளைச் சேர்வோம்.

    புறச்சமயத்தார் பழிச்சொற்களைக் கூறவும், தொண்டர்கட்கு வெளிப்பட்டு அருள் செய்யும் 
அண்ணலார் என்று கூறியவாறு. 

    குண்டர்கள் - இழிந்தவர்கள் என்ற பொருளைத் தரும்.

    வண்டமர் பூங்குழல் மங்கை- வண்டமர் பூங்குழலி என்ற இத்தலத்து அம்பிகையின் 
திருநாமத்தை இப்பாடலில் குறிப்பிட்டுப் பாடியுள்ளது காண்க.

    கல்லுயர்மாக்கடல் நின்றுமுழங்குங்
        கரைபொரு காழியமூதூர் 
    நல்லுயர்நான்மறை நாவின்
        நற்றமிழ் ஞானசம்பந்தன் 
    வல்லுயர்சூலமும் வெண்மழுவாளும் 
        வல்லவன்வாழ்கொளி புத்தூர்ச்
    சொல்லியபாடல்கள் வல்லார் 
        துயர்கெடுதல் எளிதாமே.        11

        திருச்சிற்றம்பலம்

11.     மலைகள் போல் உயர்ந்து முழங்குகின்றனவும், கரையைப் பொருவனவுமாகிய 
அலைகளையுடைய பெரிய கடலருகேயுள்ள சீகாழி என்னும் மூதூரில் தோன்றிய நல்ல 
உயர்ந்த நான்கு வேதங்களையும் ஓதும் நாவினையுடைய நல்ல தமிழ் வல்லவனாகிய 
திருஞானசம்பந்தன், வலிய உயர்ந்த சூலமும், வெண்மழுப்படையும் வாளும் வல்லவனாகிய 
சிவபிரானைத் திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் தரிசித்துச் சொல்லிய பாடல்களைப் பாடவல்லவர்களது 
துயர்கள் கெடுதல் மிகவும் எளிதாகும். (அதாவது மிக எளிதாகத் துயர்கள் கெடும் 
என்றருளிச் செய்தவாறு).

    கல்லுயர் மாக்கடல்- மலை போல உயர்ந்து வரும் அலைகளையுடைய பெரிய கடல். கல் - மலை

    கரைபொரு - கரையினைப்  பொருகின்ற, அதாவது மோதுகின்ற.

    நான்மறை நாவின் நற்றமிழ் ஞானசம்பந்தன் என்றது நான்மறை ஓதும் மரபில் தோன்றி 
அம்மறைப் பொருளை நல்ல தமிழிலே உரைத்த ஞானசம்பந்தன் என்று கூறியதாம்.

    நற்றமிழ் - நன்மை தரும் தமிழ். இங்கு நன்மை துயர் கெடுதலைக் குறித்தது.

                சிவம்
 

                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

            உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச சர்மா 

            திருவாழ்கொளிபுத்தூர்-2

பதிக வரலாறு:     திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் மாணிக்க வண்ணனை வண்டமர் பூங்குழலியுடன் 
துதித்துப் பாடிய பார் புகழ் பதிகங்கள் இரண்டில் இது இரண்டாவதாகும். 

பண் - பியந்தைக்காந்தாரம்.             2-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    சாகை யாயிர முடையார் சாமமும் ஓதுவ துடையார் 
    ஈகை யார்கடை நோக்கி யிரப்பதும் பலபல வுடையார் 
    தோகை மாமயி லனைய துடியிடை பாகமும் உடையார் 
    வாகை நுண்துளி வீசும் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.        1

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     வேதநூற்பிரிவுகள் ஆயிரம் உடையவர். சாமவேதம் ஓதுதலையுமுடையவர். 
ஈகைக்குணமுடையாரது வாயில்கள் தோறும் சென்று இரப்பதும் பலப்பல உடையவர். 
தோகையினையுடைய சிறந்த மயில் போல் சாயலையும் உடுக்கை போன்ற இடையினையும் 
உடைய உமாதேவியாரை ஒரு பாகமுமாக உடையவர். (இவரே) வாகை மலர்கள் நுண்ணிய 
தேன் துளிகளைச் சிந்துகின்ற திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் எழுந்தருளிய சிவபெருமானாவார்.

    சாகை - வேதநூற்பிரிவு, அனந்தாவை வேதா: என்ற வசனப்படி வேதங்கள் அளவிறந்தன. 
அவைகளைத் தோற்றுவித்தவர் சிவபெருமானேயாதலின் அவரே அவற்றையுடையார் எனக் கூறினார். 
ஆயிரம் என்பது இங்குக் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையைக் குறியாது அளவிறந்த எண்ணிக்கையைக் 
குறிக்கும். மேல் வருமிடங்களிலும் இவ்வாறே கொள்க,

    துடி - உடுக்கை; துடியிடை-உடுக்கை போன்று சிறுத்த இடையினையுடைய 
உமாதேவியாரைக் குறிக்கும்.

    வாகை - ஒரு வகை மரம். இது இத்தலத்து தலமரமாகும். போரில் வெற்றி பெற்றவர் 
வாகை மாலை சூடுவதும் வெற்றி பெறுதலையே வாகை சூடினான் என்று கூறுதலும் மரபு. 
இதன் பூ மிகவும் மென்மையானது. மகாகவி காளிதாஸர் இப்பூவினைத் தவம் செய்யும் 
எண்ணமுடைய பார்வதி தேவியின் உடல் மென்மைக்கு உவமையாகக் கூறியுள்ளார். 
சிரீஷ புஷ்பம் (வாகைப் பூ) வண்டினுடைய பாதத்தைத் தாங்குமேயன்றி பறவையின் 
பாதங்களைத் தாங்காது என்பது அவர் கூறிய உவமை. பார்வதி தேவியின் மிருதுவான சரீரம் 
தவஞ் செய்தலில் உள்ள கஷ்டத்தைத் தாங்காது என்பது கருத்து.

    இந்த மலர்களினின்றும் சிந்தும் தேன் துளிகளையே வாகை நுண்டுளி வீசும் எனக் கூறியருளினார். 

    ஈகை - கொடுத்தல், ஈகையார் என்பதே இறைவரைக் குறித்துச் சொல்லியதாகவும் கொள்ளலாம்.
இறைவரை விடப் பெரிய ஈகையார் (வள்ளல்) யாரே உளர்?

    எண்ணில் ஈரமும் உடையார் எத்தனை யோரிவர் அறங்கள் 
    கண்ணும் ஆயிரம் உடையார் கையுமொ ராயிரம் உடையார் 
    பெண்ணும் ஆயிரம் உடையார் பெருமையொ ராயிரம் உடையார் 
    வண்ணம் ஆயிரம் உடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.          2

2.     அளவுபடாத கருணையையுடையவர். எத்தனை அறங்களை உடையவர் இவர்? 
ஆயிரக்கணக்கான  கண்களும் கைகளும் உடையவர். இவர் பெண்ணும் ஆயிரம் உடையவர். 
ஆயிரம் பெருமையும் உடையவர்.  ஆயிரக் கணக்கான நிறங்களையுடையவர் (இவரே) 
திருவாழ்கொளி புத்தூரில் எழுந்தருளிய சிவபெருமானாவார்.

    இறைவனது கருணை எல்லையில்லாதது. உவமையுரைக்க ஒண்ணாதது, அவனைப் 
பித்தன் என்று இதனாலேயே சுந்தரர் பெருமான் கூறினார். 

    இவரறங்கள் எத்தனையோ என்பது இறைவனார் விரித்த அறநூற்களின் அளவு குறித்தது. 
அறநூற்கள் யாவும் இறைவரே உண்டாக்கினமையால் அனைத்தும் இவரது அறங்களாக எண்ணப்பட்டன. 

    ஆயிரங்கண்ணர், ஆயிரங்கையர் என்பதில் உள்ள ஆயிரம் என்ற சொல் அனேகம் என்ற 
பொருளைத் தரும். 

    பெருமை -- புகழ்; வண்ணம்-அழகு, நிறம், தன்மை, குணம் முதலிய பொருள்களைத் தரும்.

    பெண்ணுமாயிரமுடையார்- சிவபெருமானுடைய திருவருளே சக்தியாகும். சக்தி பெண்ணாகக் 
கூறப்படுதலால் எங்கும் வியாபித்திருக்கிற சக்தியைப் பெண்ணுமாயிரமுடையார் எனக்கூறியருளினார் 
என்க. ஆணெலாம் இறைவன், பெண்ணெலாம் தேவியாகக் கூறப்படுதலாலும் பெண்மை உயிர்களைப் பெண்ணுமாயிரமுடையார் எனக் கூறினாரெனினும் அமையும்.

    பெருமை யொராயிர முடையார்- இறைவனாரது புகழ் பலவாகலின் இவ்வாறு 
கூறப்பட்டுள்ளது. இறைவனாரது பல்வேறு அருட்டிறங்களைக் கந்தபுராணம், இலிங்கபுராணம் 
முதலிய சிவபுராணங்களுள் காண்க.

    நொடியொ ராயிரம் உடையார் நுண்ணிய ராமவர் நோக்கும் 
    வடிவும் ஆயிரம் உடையார் வண்ணமும் ஆயிரம் உடையார் 
    முடியும் ஆயிரம் உடையார் மொய்குழ லாளையும் உடையார் 
    வடிவும் ஆயிரம் உடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.      3

3.     நொடிகள் ஆயிரம் உடையவர். அவர் மிகவும் நுண்ணிய நோக்கினை உடையவராவர். 
ஆயிரக்கணக்கான வடிவங்கள் உடையவர். ஆயிரக்கணக்கான தன்மைகளை உடையவர். 
ஆயிரம் திருமுடிகளையுமுடையவர். அடர்ந்த கூந்தலையுடைய உமாதேவியாரையும் உடையவர். 
வடிவும் ஆயிரம் உடையவர். (இவரே) திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபிரானாவர்.

    நொடிகள் -காலத்தின் நுட்பமான அளவுகள். கால தத்துவமாயும் இருப்பவர் இறைவனார் என்றவாறு.

    "காலமாய்க் காலமின்றி " என்ற கந்தபுராணப் பாடலும் இங்கு ஒப்பு நோக்குதற்குரியது. 
(சூரபன்மன் வதைப்படலம்:70)

    நுண்ணியர் - மிகவும் நுண்மையானவர். "நோக்கரிய நோக்கே, நுணுக்கரிய நுண்ணுணர்வே" 
(திருவாசகம்: சிவ புராணம்-76 வது வரி)

    சிறந்த உண்மையுணர்வு கொண்டு உணர்வாருடைய கருத்தினாலும் நோக்குதற்கரிய 
நோக்கமே, நோக்குதற்குமரிய நுண்ணுணர்வே என்பது இதன் பொருள்,

    வடிவுமாயிரமுடையார் - உயிர்களுக்கு அருளும் பொருட்டு இறைவர் பல்வேறு வடிவங்களைத் 
தாங்கி நிற்றல் குறித்தது.

    வண்ணமுமாயிரம் உடையார்- முன் திருப்பாடலில் கூறிய 'வண்ணம்' என்ற சொல்லுக்கு 
நிறம் என்று கொண்டால் இப்பாடலில் தன்மை அல்லது குணம் எனக் கொள்ளலாம்.

    முடியுமாயிரம் உடையார்-  இறைவனின் பேருருவத்தைக் குறித்ததாகும்.

    வடிவுமாயிரமுடையார்- இதனை முன்னருங் கூறிப்  பின்னருங் கூறியது உலகத்திலுள்ள 
எல்லாவற்றின் வடிவுமாயுமிருப்பவர் என்றதாம்.

    மொய்குழலாள் —'மொய்' என்னும் சொல் கூட்டம்,  பெருமை, வண்டு முதலிய 
பொருள்களைத் தரும், இங்கு அடர்ந்த கூந்தலையுடையவள், பெருமை பொருந்திய கூந்தலையுடைவள், 
உடையவள். வண்டுகள் மொய்க்கும் கூந்தலை உடையவள் என்றெல்லாம் பொருள்பட்டு உமாதேவியாரைக் 
குறித்தது. உமாதேவியின் கூந்தலுக்குப் பெருமை அது இயற்கை மணம் வீசுதலால் என்க.

    இத்திருப்பதிகத்தின் மேற்கண்ட மூன்று பாடல்களாலும் இறைவனது எங்கணும் பரந்து, 
எல்லாமாய் நின்று அவற்றைக் கடந்து இருக்கும் தன்மையினைப் பாடியருளினார் 
ஆசாரிய மூர்த்திகள் எனக் கண்டு கொள்க.

    கந்தபுராணம் மஹேந்திர காண்டத்தில் சூரபதுமனுக்கு வீரபாஹுத்தேவர் முருகனின் 
முழு முதல் தன்மையினை அறிவுறுத்தும் வகையில் அமைந்த பின்வரும் பாடலையும் இங்குக் கருதுக.

    எங்க ணும்பணி வதனங்கள் எங்கணும் விழிகள்
    எங்க ணும்திருக் கேள்விகள் எங்கணும் கரங்கள் 
    எங்க ணும்திருக் கழலடி எங்கணும் வடிவம் 
    எங்க ணும்செறிந் தருள்செயும் அறுமுகத் திறைக்கே.

    பகவத்கீதையில் 13 வது அத்தியாயம் 13 வது சுலோகமும் இங்கு ஒப்பு நோக்குதற்குரியது.

    ஸர்வத: பாணி பாதம் தத் ஸர்வதோக்ஷி சிரோமுகம் |
    ஸர்வத: ச்ருதிமல்லோகே ஸர்வமாவ்ருத்ய திஷ்டதி || 

    (இதன் பொருள்) அந்தப் பிரம்மம் எங்கும் கைகால்களை உடையது. எங்கும் கண்கள், தலைகள், 
வாய்கள் இவைகளை உடையது. எங்கும் செவிகளையுடையது. உலகனைத்தையும் அது வியாபித்திருக்கின்றது.

    'புருஷ ஸூக்தம்' என்னும் வேதமந்திரமும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துதல் காண்க.

    ஸஹஸ்ர சீர்ஷா: புருஷ: | ஸஹஸ்ராக்ஷ: ஸஹஸ்ரபாத் |  ஸபூமிம் விச்வதோவ்ருத்வா |

 (இதன் பொருள்) ஆயிரம் சிரங்களையும், ஆயிரம் கண்களையும், ஆயிரம் பாதங்களையும் உடைய 
புருஷன் இவ்வுலகனைத்தையும் எல்லாத்திசைகளிலும் சூழ்ந்திருக்கின்றான்.

    பஞ்சி நுண்துகி லன்ன பைங்கழற் சேவடி யுடையார் 
    குஞ்சி மேகலை யுடையார் கொந்தணி வேல்வல னுடையார் 
    அஞ்சும் வென்றவர்க் கணியார் ஆனையின் ஈருரியுடையார் 
    வஞ்சி நுண்ணிடை யுடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே    4

4.     பஞ்சினுடைய நுண்ணிய துகில் போன்றதும் பசிய  கழல்களை அணிந்ததுமான சிவந்த 
திருவடிகளை உடையவர்.  சடைமுடியின் மீது சந்திரகலையினை உடையவர். கோபத்தை அணியாகக் 
கொண்ட வேலினைத் (இங்குச் சூலாயுதங் குறித்தது) தமது வலது கரத்தில் உடையவர். ஐம்புலன்களையும் 
வென்றவர்களுக்கு மிகவும் நெருங்கினவர். யானையின் உரித்த தோலினை உடையாகக் கொண்டவர். 
வஞ்சிக் கொடி போலும் நுண்மையான இடையினையுடைய உமாதேவியாரையும் உடையவர் (இவரே) 
திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபிரானாவர்.

    குஞ்சி - தலைமயிர், இங்குச் சடைமுடியைக் குறித்தது.

    குஞ்சி மேகலையுடையார் - 'குஞ்சி மேற் கலையுடையார்' என்பது இவ்வாறு வந்ததோ 
எனக்கொண்டு சடைமுடி மேல் சந்திர கலையையுடையவர் எனப் பொருள் கொள்ளப் பட்டது. 
இவ்வாறு கொள்ளாக்கால் 'குஞ்சி மேகலை'  அதாவது சடை முடியின் மேல் மேகலையுடையார் 
என்பது பொருத்தமாகத் தோன்றவில்லை. மேகலை என்பது மகளிர் இடையில் அணியும் 
அணிகலனாம். அதனைச் சடை முடி மேல் கொள்ளுமாறில்லை. எனவே நாம் ஊகித்து எழுதியதே 
சரியானது என்று எண்ணுகிறோம்.

    குஞ்சி மேகலை எனவே கொள்வதாயின் சிவபிரான்  ஊழிக்காலத்து முடிவில் 
மாண்டு போன தேவர்களின் தலைமயிரைத் திரித்து பூணூலாக அணிவர் என்று கூறப்படுதலால், 
அவ்வாறு அத்தலைமயிரையே திரித்து, அரை ஞாணாகவும் ஒருக்கால் அணிதல் கூடும் 
என்பது 'மேகலை' என்னும் சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறதோ என்று ஐயமேற்படுகிறது . 
இவ்வாறு கொள்வதன் பொருத்தம் ஆராய்ச்சிக்குரியது.

    கொந்தணி வேல்- கொந்து-கோபம் எனப் பொருள்படும். எறிவாரது கோபம் எறியப்படும் 
வேல் மீது ஏற்றிக் கூறப்பட்டது;

    அஞ்சும் வென்றவர்- புலன்களின் வழித் தாம் செல்லாது, புலன்களைத் தம் வழிச் செலுத்தும் 
ஆற்றலுடையார் ''தம்மை ஐந்து புலனும் பின் செல்லும் தகையார்" என்ற தெய்வச் சேக்கிழார் 
திருவாக்கும் காண்க. (சண்டேசுர நாயனார் புராணம், 'செம்மை வெண்ணீற்றொருமையினார்'
 எனத் தொடங்கும் பாடல்).

    பரவு வாரையும் உடையார் பழித்திகழ் வாரையும் உடையார்
    விரவு வாரையும் உடையார் வெண்டலைப் பலிகொள்வ துடையார்
    அரவம் பூண்பதும் உடையார் ஆயிரம் பேர்மிக வுடையார் 
    வரமும் ஆயிரம் உடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.    5

5.     தம்மைப் புகழ்பவர்களையும் உடையவர். பழித்து இகழ்பவர்களையும் உடையவர். உள்ளத்தால் 
கலந்து நிற்கும் மெய்யன்பர்களையும் உடையவர். வெள்ளிய தலையில் பிச்சை ஏற்றலையுமுடையவர். 
பாம்பினை அணிகலன்களாகப் பூண்பதும் உடையவர். ஆயிரக்கணக்கான திருநாமங்களை உடையவர். 
அடியார்களுக்கு வழங்க ஆயிரம் ஆயிரமாக வரங்களையுடையவர். (இவரே) திருவாழ்கொளிபுத்தூரில்
எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபிரானாராவர்.

    பரவுவார் என்பது தேவர்களையும் விரவுவார் என்பது நிலவுலகத்து மெய்யடியார்களையும் 
குறிக்கும் என்பது திருத் தருமை ஆதீன உரைக்குறிப்பின் கருத்து, இதற்கு 'பரவுவார் இமையோர்கள் ..... 
விரவுவார் மெய்யன்பின் அடியார்கள்' என்ற திருவாசகம் திருச்சதகம் 17-வது திருப் பாடற்பகுதி 
ஆதரவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

    விரவுதல்- உள்ளங்கலந்து ஒன்றுபடுதல்.

    பழித்து இகழ்வாரையுமுடையார் - இது புறச்சமயிகளை மட்டுமன்றிக் கடவுளே இல்லையென்று 
வல்வழக்கிடும் நாத்திகர்களையுங் குறித்து நின்றது. அவர்களையும் உணவளித்துக் காப்பவர் 
இறைவரேயாம் என்க. 

    வரம்- மேன்மை, பெருமை எனப் பொருள் கொள்ளின் ஆயிரக்கணக்கான பெருமைகளையுடையவர் 
என்பது  பொருளாகும். 

    தண்டுந் தாளமுங் குழலும் தண்ணுமைக் கருவியும் புறவில் 
    கொண்ட பூதமும் உடையார் கோலமும் பலபல வுடையார்
    கண்டு கோடலும் அரியார் காட்சியும் அரியதொர் கரந்தை
    வண்டு வாழ்பதி யுடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே .     6

6.    வீணை, தாளம், குழல், தண்ணுமைக் கருவி ஆகியவைகளும், காடுகளில் உள்ள பல பூதங்களும் 
உடையவர். பலபல கோலமும் உடையவர். கண்டு கொள்ளற்கு அரியவர்.  அரிய காட்சியினையுடையவர். 
கரந்தைப் பூவில் வண்டு வாழ்கின்ற வளமுடைய பதியினை உடையவர் (இவரே) திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் 
கோயில் கொண்ட சிவபிரானாராவர்.

    இறைவனார் பூதங்கள் புடை சூழ,வீணை முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்க ஆடுகின்ற கோலம் 
உடையவர். அவர் காட்சி கொடுத்தலும் அரிது. அவரைக் கண்டு கொள்வதும் அரிது என்பன போன்ற 
பெருமைகளையுடையவர் என்பதாம்.

    கரந்தை- ஒருவகை மலர், பகைவர் கவர்ந்து சென்ற பசுக்கூட்டத்தை மீட்டு வருவோர்
 அணிவது கரந்தைப்பூ என்று புறப்பொருள் இலக்கணம் கூறும்.

    மான வாழ்க்கைய துடையார் மலைந்தவர் மதிற்பரி சறுத்தார்
    தாள வாழ்க்கைய துடையார் தவத்தொடு நாம்புகழ்ந் தேத்த
    ஞான வாழ்க்கைய துடையார் நள்ளிருள் மகளிர்நின் றேத்த 
    வான வாழ்க்கைய துடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே..    7

7.     பெருமையான வாழ்க்கையினையுடையவர். பகைவரது மதில்களின் தன்மையினை 
அழித்தவர். பிறர்க்கு அருள் செய்யும் வாழ்க்கையையுடையவர். அடியார்களாகிய நாம் புகழ்ந்து 
ஏத்தத் தவத்தோடு ஞான வாழ்க்கையையும் உடையவர். நள்ளிருளில் மகளிர் நின்று ஏத்தும்படி 
வான வாழ்க்கையது உடையவர். (இவரே) திருவாழ்கொளி புத்தூரில் கோயில் கொண்ட 
சிவபிரானாராவார்.

    மலைந்தவர் மதில் - முப்புரத்து அசுரரின் மும்மதில்களைக் குறித்தது.

    பரிசறுத்தார் - அவைகள் பறந்து திரிந்து உலகினர்க்குத் துன்பஞ் செய்து வந்ததனை 
அம்மதில்களை எரித்தல் மூலம் மாற்றினார் என்பதாம்.

    நள்ளிருள்..... வான வாழ்க்கையதுடையார் என்றது நள்ளிருளில் நட்டம் பயின்றாடும் 
நாதனாதலின் அப்பொழுது புகழ்ந்து துதிக்கின்ற ருத்திராணிகளின் கூட்டம் நிறைந்த சிவலோக 
வாழ்க்கையினை உடையவர் என்று கூறியதாம். வானம் என்ற சொல் திருமுறைகளில் சிவலோகம் 
என்ற பொருளில் ஆளப்பட்டுள்ளதைப் பலஇடங்களில் காணலாம்.

    ஏழும் மூன்றுமொர் தலைகள் உடையவன் இடர்பட அடர்த்து 
    வேழ்வி செற்றதும் விரும்பி விருப்பவர் பலபல வுடையார் 
    கேழல் வெண்பிறை யன்ன கெழுமணி மிடறுநின் றிலங்க 
    வாழி சாந்தமும் உடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.     8

8.     பத்துத் தலைகளையுடைய இராவணன் துன்பப் படுமாறு அவனை நெருக்கி, தக்கன் செய்த 
வேள்வியை அழித்தலை விரும்பியவர். பலப்பல விருப்பங்களையுடையவர். பன்றியின் கொம்பு, 
வெண்பிறை மற்றும் அவைபோல்வனவும், அழகிய கழுத்தும் விளங்க, மார்பில் சந்தனமும் 
உடையவர். (இவரே) திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் எழுந்தருளிய சிவபிரானாராவார்.

    சாந்தம்- பொறுமை என்றும் கொள்ளலாம். சிவத்தினை சாந்தம் என்று உபநிஷத் கூறுகின்றது.

    வென்றி மாமல ரோனும் விரிகடல் துயின்றவன் தானும் 
    என்றும் ஏத்துகை யுடையார் இமையவர் துதிசெய விரும்பி 
    முன்றில் மாமலர் வாசம் முதுமதி தவழ்பொழில் தில்லை 
    மன்றி லாடல துடையார் வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.          9

9.     வெற்றியுடைய தாமரை மலரோனாகிய பிரம்ம தேவனும், அகன்ற கடலில் துயின்றவனாகிய 
திருமாலும் என்றும் துதித்தலையுடையவர். தேவர்கள் துதி செய்ய (அதை) விரும்பி முன்றிலில் சிறந்த 
மலர்களின் வாசம் கமழ்வதும், முதிய சந்திரன் தவழ்வதுமான பொழில்களையுடைய தில்லை மன்றில் 
நடனமாடுதலையும் உடையவர். (இவரே) திருவாழ்கொளிபுத்தூரில்  கோயில் கொண்டுள்ள சிவபிரானாராவார்.

    மண்டை கொண்டுழல் தேரர் மாசுடை மேனிவன் சமணர் 
    குண்டர் பேசிய பேச்சுக் கொள்ளன்மின் திகழொளி நல்ல 
    துண்ட வெண்பிறை சூடிச் சுண்ணவெண் பொடியணிந்தெங்கும்
    வண்டு வாழ்பொழில் சூழ்ந்த வாழ்கொளி புத்தூ ருளாரே.     10

10.     கஞ்சி உணவினைக் கொள்ளும் மண்டை எனப்படும் பாத்திரத்தைக் கொண்டு திரியும் 
பௌத்தர்களும், அழுக்கடைந்த உடலையுடையவர்களாகிய கொடிய சமணர்களும் இழிந்தவர்கள். 
அவர்கள் பேசுகின்ற பேச்சுக்களை உண்மையாகக் கொள்ளாதீர்கள். நமது தலைவராகிய 
சிவபிரானார் நல்ல ஒளி திகழ்கின்ற வெண்மையான பிறைச் சந்திரனைச் சூடி, சுண்ணமான 
வெண்மையான திருநீறு அணிந்து, எங்கும் வண்டுகள் வாழ்கின்ற பொழில்கள் சூழ்ந்த 
வாழ்கொளிபுத்தூரில் இருக்கின்றார். (அவரைச் சென்று பணியுங்கள் என்று கூறியவாறு).

    மண்டை - இச்சொல்லுக்குப் புத்தர்கள் உண்கலமாகக் கொள்ளும் ஒரு பாத்திரம் என 
நாம் முன்னர் பொதுவாக உரைவெளியிட்டிருந்தோம். (த.மா.2, பக்கம்-34) தூத்துக் குடியிலிருந்து 
சைவ சாஸ்திர, இலக்கியப் புலமை நிறைந்த ஒரு பேரறிஞர் "சட்டி ரூப வடிவ உண்கலத்துக்கு 
மண்டை என்பது சங்க இலக்கியத்துள் பயின்று வரும் சொல்லாகும். அஃது அவரவர் தகுதிக்கேற்ப 
உயர்ந்த பொருளாலும் செய்யப்படும். 'மணிசெய் மண்டைத் தீம்பா லேந்தி யீனாத் தாயர் 
மடுப்பவு முண்ணாள்' என்பது அகநானூறு, என விளக்கம் எழுதியுள்ளார்கள். அவர்கட்கு நன்றி செலுத்தி, 
இத்தகைய விளக்கங்கள் பெரிதும் வரவேற்கப்படும் என்று குறிப்பிட விரும்புகிறோம்.

    நலங்கொள் பூம்பொழிற் காழி நற்றமிழ் ஞானசம் பந்தன் 
    வலங்கொள் வெண்மழு வாளன் வாழ்கொளி புத்தூ ருளானை 
    இலங்கு வெண்பிறை யானை யேத்திய தமிழிவை வல்லார் 
    நலங்கொள் சிந்தைய ராகி நன்னெறி யெய்துவர் தாமே... 11

                திருச்சிற்றம்பலம் 

11.     நன்மைகள் நிறைந்த பூம்பொழில்கள் சூழ்ந்த சீகாழியில் அவதரித்த நற்றமிழ் ஞானசம்பந்தன், 
வலது கரத்தில் வெண்மழுவேந்தியவரும். திருவாழ்கொளிபுத்தூரில் உறைபவரும், விளங்குகின்ற 
வெண்மையான பிறைச் சந்திரனை அணிந்தவருமான சிவபெருமானைத் துதித்துப் பாடிய தமிழ்ப் 
பாடல்களாகிய இவை வல்லவர்கள் நன்மை நிறைந்த மனத்தினையுடையவராகி நன்னெறியாகிய 
ஞானத்தினை அடைவார்கள்.

    நலம் - குறைவில்லாத மங்கலம்

    நன்னெறி- சன்மார்க்கம்; அதாவது வீடுபேற்றினை அளிக்கவல்ல ஞானம். 

சுவாமி - மாணிக்கவண்ணர்             தேவி-வண்டமர்பூங்குழலி

                சிவம்

 

                    சிவமயம் 

                சிவனுண்டு பயமில்லை

                திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

            உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச சர்மா 

                    திருநாரையூர்-1

பதிக வரலாறு:     திருக்கடம்பூரில்  இறைவரைக் கும்பிட்டுப் பதிகம் பாடிய பின்னர் அப்பெருமானாரை 
நன்மை விளங்கும் திருநாரையூரிலே வணங்கும் விருப்பத்துடன் அவ்வூர் சென்றடைந்து, மிக்க 
விருப்பத்துடன் கோயில் சென்று, இறைவர் திருமுன் சேர்ந்து, சிவமணம் மிக்க செந்தமிழ்மாலை 
பாடி நின்று, எமது பிரானாகிய கவுணியர் தலைவர் துதித்தனர். காம்பினை வென்றமென் தோளி 
என்று தொடங்கும் இப்பதிகமும் இதற்கடுத்துக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள கடலுடை எனத்தொடங்கும் 
திருப்பதிகமும் சேர்ந்து இச்செந்தமிழ் மாலையாம் எனக் கொள்க.

    நம்பரை நலந்திகழ் நாரை யூரினில் 
    கும்பிடும் விருப்பொடு குறுகிக் கூடிய 
    வம்பலர் செந்தமிழ் மாலை பாடிநின்று 
    எம்பிரான் கவுணியர் தலைவர் ஏத்தினார்.

            - சேக்கிழார், பெரியபுராணம்-திருஞானசம்பந்தர் புராணம்: 215

பண் - பழம்பஞ்சுரம்                           3-ம்திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்

    காம்பினை வென்றமென் தோளிபாகங் கலந்தான் நலந்தாங்கு 
    தேம்புனல் சூழ்திகழ் மாமடுவில் திருநாரை யூர்மேய 
    பூம்புனல் சேர்புரி புன்சடையான் புலியின் னுரிதோல்மேல் 
    பாம்பினை வீக்கிய பண்டரங்கன் பாதம் பணிவோமே.... 1 

பதிகப்பொழிப்புரை:

1.     மூங்கிலைத் தனது மென்மையினால் வென்ற தோளை உடைய உமாதேவியாரைத் தனது 
ஒரு பாகத்தில் கலந்தவனும், நன்மைகளைத் தாங்குகின்றதும் இனிய நீர் சூழ்ந்த சிறந்த 
நீர்நிலைகளையுடையதுமான திருநாரையூரில் எழுந்தருளிய அழகிய கங்கையையும் முறுக்கிய 
சிறு சடைகளையுமுடையவனும், ஆடையாக உடுத்திய புலித்தோலின் மேல் பாம்பைக் கச்சையாகக் 
கட்டிய பண்டரங்கனான சிவபெருமானது திருப்பாதங்களைப் பணிவோமாக.

    மடு - தடாகம், பொய்கை போன்ற நீர் நிலை.

    புன்சடை- சிறுசடை; புன்மை இங்குச் சடைகளின் சிறுமை குறித்தது போலும். பொன் சடை 
என்பது புன் சடை என மருவியது என்ற திருத்தருமையாதீன உரைக் குறிப்பின் பொருத்தம் 
ஆராய்ச்சிக்குரியது.

    பண்டரங்கன்- சிவபிரான் பாண்டரங்கம் என்ற திருக் கூத்தினை ஆடியமையாற் போந்த பெயர். 
இது பெருமானின் பதினோரு வகைக் கூத்தினுள் அவர் திரிபுரத்தினை அழித்த போது ஆடிய கூத்தாம்.

    பாம்பினை வீக்கிய -ஆடுவோர் ஆடும்போது ஆடை நெகிழ்ந்து விடாது இறுகக் கட்ட 
வேண்டுமாதலால் ஆடை மேல் பாம்பினை வீக்கிய எனக் கூறினார்.

    கச்சை - இடுப்பிற்கட்டுங் கயிறு.

    தீவினை யாயின தீர்க்கநின்றான் திருநாரை யூர்மேயான் 
    பூவினை மேவுசடை முடியான் புடைசூழப் பலபூதம் 
    ஆவினில் ஐந்துங்கொண் டாட்டுகந்தான் அடங்கார் மதில்மூன்றும்
    ஏவினை யெய்தழித்தான் கழலே பரவா எழுவோமே.         2

2.     (அடியார்களது) தீவினைகளைத் தீர்த்தலைக் கடனாகக் கொண்டவன், திருநாரையூரில் 
எழுந்தருளியவன், கொன்றை மலர் மேவிய சடை முடியினையுடையவன், பல பூதங்கள் புடைசூழப் 
பசுக்களினின்றும் கிடைக்கும் ஐந்து பொருட்களால் அபிடேகஞ் செய்து கொள்ளுதலை விரும்பியவன்,
பகைவரது மூன்று மதில்களையும் ஒரு அம்பினை எய்து  அழித்தவன், இத்தகைய பெருமானின் 
திருவடிகளையே துதித்து நாம் உயர்வோமாக.

    ஆவினில் ஐந்து – பால், தயிர், நெய், கோமயம், கோசலம் எனப்படும் பசுக்களினின்றும் 
பெறும் ஐந்து பொருள்கள். இவை ஆனைந்து என்றும் பஞ்சகவ்யம் எனவும் வழங்கப்படும். 

    ஆட்டு -நீராட்டு, இங்கு அபிடேகம் செய்தலைக் குறித்தது.

     ஏவினை - அம்பு; 

    கழல் - இங்கு வீரக்கழலை அணிந்த திருவடிகளைக் குறித்தது.

    மாயவன் சேயவன் வெள்ளியவன் விடம்சேரும் மைமிடற்றன் 
    ஆயவ னாகியொ ரந்தரமும்மவ னென்று வரையாகம் 
    தீயவன் நீரவன் பூமியவன் திருநாரை யூர்தன்னில் 
    மேயவ னைத்தொழு வாரவர்மேல் வினையாயின வீடுமே.     3

3.     திருமால், உருத்திரன், பிரம்மதேவன், விடம் சேர்ந்த நீல நிறமுடைய கழுத்தினையுடைய 
மகேசுவரன் ஆகிய மூர்த்தி பேதங்களானவரும், மற்றும் ஒவ்வொரு வேறுபாடான மூர்த்திகளும் 
தானேயாகி, மலை போன்ற திருமேனி நெருப்பு, நீர், பூமி (உபலட்சணத்தால் காற்று ஆகாயம், 
சூரியன், சந்திரன் உயிர்)  ஆகியவைகளாக உடையவரும், திருநாரையூரில் விரும்பி 
எழுந்தருளியிருப்பவருமான சிவபிரானைத் தொழுவாரது வினைகள் முழுதும் 
அவர்களை விட்டு ஒழியும்.

    மாயவன் -திருமால், சேயவன்-செம்மை நிறமுடைய உருத்திரன், வெள்ளியவன்-
வெள்ளைத் தாமரைப் பூவில் இருக்கும் பிரம்மதேவன். சிவபிரானே மும்மூர்த்திகளாகவும்
இவற்றுடன் மகேசுவரன், சதாசிவன் என்ற இரண்டும் சேர்த்து ஐந்து மூர்த்திகளாகவும் 
விளங்குகின்றார் என்பதாம்.

    ஓர் அந்தரமும் தானேயாகி என்றது 25 என்றும் 64 என்றும் குறிப்பிடப்படும் 
சிவமூர்த்தங்களைக் குறிக்கும். 

    "ஒன்றாகி ஐந்தாய் ஐயைந்துருவாகி வருவாய் போற்றி" என்றார் திருவிளையாடற்புராணத்து 
ஆசிரியர், பரஞ்சோதி முனிவர்.

    அந்தரம் - பேதம் அதாவது வேறுபாடு.

    வரை ஆகம் - வரை (மலை) போன்ற மேனி. ஐம்பெரும் பூதங்களும், சந்திரன் சூரியன் என்னும் 
இருசுடர்களும், உயிர் ஒன்றும் சேர்ந்து எட்டும் இறைவனது திருமேனியாகி, அஷ்டமூர்த்தி என்ற 
திருப்பெயருடன் இறைவர் விளங்குகின்றார். இறைவனாரது அட்டமூர்த்தியாகும் தன்மையைத் 
திருமுறைகளில் பல இடங்களில் காணலாம்.

    வினையாயின வீடுமே - முற்பிறப்பிற்செய்த வினை முற்றும் ஒழியும். இப்பிறப்பில் ஈட்டிய 
வினையும், இனியெடுக்கும் பிறவிக்குக் காரணமாய் நின்ற வினையும் யாவும் ஒழியும் என்பதாம். 
வினை முற்றிலும் ஒழியவே பிறப்பிலர் ஆவர் என்று கொள்க. 

    துஞ்சிரு ளாடுவர் தூமுறுவல் துளங்கும் உடம்பினராய்
    அஞ்சுட ரார்எரி யாடுவர் ஆரழலார் விழிக்கண்
    நஞ்சுமிழ் நாகம் அரைக்கசைப்பர் நலனோங்கு நாரையூர்
    எஞ்சிவ னார்க்கடி மைப்படுவார்க் கினியில்லை யேதமே.         4

4.     அனைத்தும் ஒடுங்குகின்ற இரவுக் காலத்திலே ஆடுவார். அழகிய புன்சிரிப்போடு அசையும் 
உடம்பினராய் அழகிய ஒளி பொருந்திய தீயின்கண் நின்று ஆடுவார். விழியினிடத்து நெருப்பினையுடையவர். 
நஞ்சினைக் கக்குகின்ற பாம்பினை அரைக்கச்சையாகத் தரிப்பவர். நன்மைகள் ஓங்குகின்ற திருநாரையூரில் 
கோவில் கொண்ட எமது சிவபெருமானாராகிய இவர்க்கு அடித்தொண்டராவார்க்கு இனி எந்நாளும் 
துன்பம் என்பதே இல்லை.

    துஞ்சிருள் - உலகனைத்தும் ஒடுங்குகின்ற மஹாசங்கார காலத்தினைக் குறித்து நின்றது. 

    ஆர் அழலார் விழிக்கண் - விழிக்கண் ஆர் அழலார் என மாற்றிப் பொருள் கொள்க. 

    நலனோங்கு நாரையூர் - முதல் திருப்பாடலில் நலன் தங்கு எனக் கூறியதை அடுத்து 
இப்பாடலில் நலன் ஓங்கு எனக் கூறினார். இரண்டும் வினைத் தொகையாய் முக்காலத்துக்கும் 
பொதுவாய் நின்று, பிள்ளையாரது அருள்வாக்கின் பயனாகப் பின்னர் திருமுறைகளைக் 
கண்டெடுத்துத் தொகுத்தும், திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி பாடியும் சைவவுலகுக்குப் 
பேருபகாரம் செய்த, பொல்லாப் பிள்ளையார் திருவருள் பெற்ற, நம்பியாண்டார் நம்பிகளின் 
திருவவதாரத்தால் உண்மையிலேயே நலனோங்கியதாக ஆயிற்று.

    சேக்கிழார் பெருமானின் தெய்வவாக்கிலும் நலந்திகழ் நாரையூர் எனவே வந்துள்ளது காண்க. 
பின்னரும் இப்பதிகத்தில் 7-வது திருப்பாடலில் நன்னலனோங்கு திருநாரையூர் என்றும் 8-வது 
திருப்பாடலில் மீண்டும் நலனோங்கு திருநாரையூர் என்றும் அருளிச் செய்திருத்தல் இப்பதியின் 
சிறப்பை மேலும் உறுதிப்படுத்துவதாகும்.

    ஏதம் - குற்றம்; இங்கு துன்பம் என்ற பொருளில் வந்தது. 

    பொங்கிளங் கொன்றையினார் கடலில் விடமுண் டிமையோர்கள் 
    தங்களை ஆரிடர் தீரநின்ற தலைவர் சடைமேலோர் 
    திங்களை வைத்தநல் ஆடலினார் திருநாரை யூர்மேய 
    வெங்கனல் வெண்ணீ றணியவல்லார் அவரே விழுமியரே.     5

5.     செழித்து வளர்ந்த இளங்கொன்றையின் புதிய மலரை அணிந்தவர். கடலில் தோன்றிய 
நஞ்சைத் தாம் உண்டு இமையோர்களைப் பிணித்த துன்பம் நீங்கும்படி நின்ற தலைவர், தனது 
சடைமுடிமேல் பிறைச்சந்திரனை வைத்த நல்ல திருவிளையாடலை உடையவர். திருநாரையூரில் 
எழுந்தருளியுள்ள வெம்மையான கனல் வடிவமான இறைவர். (இவரது அருட்பிரசாதமாகிய) 
வெண்ணீற்றினை அணிய வல்லவர்களாகிய அவர்களே (அந்த மெய்யடியார்களே) எல்லோரினும் 
மேம்பட்டவர்களாக ஆவார்கள். (மற்ற எத்தகைய மேன்மைகள் இருப்பினும் வெண்ணீறு அணிகிலாதார் மேன்மக்களாகமாட்டார்கள். வெண்ணீறணிபவர்களே மேன்மக்கள் என்று அருளியதாமெனக் கொள்க.)

    கனல் - தீ, இறைவரது எட்டு மூர்த்தங்களுள் ஒன்று. பின்னரும் 8-வது திருப்பாடலில் தழலாய 
சங்கரனே என்று அருளிச் செய்திருத்தலும் காண்க. 

    வெங்கனல் வெண்ணீறு அணியவல்லார் என்பதை இறைவர்க்கேயாக்கி அவரே மற்ற 
எல்லாக் கடவுளர்க்கும் மேலாய கடவுள் எனப்பொருள் கொள்ளினும் அமையும்.  இங்ஙனங் 
கொள்ளுமிடத்து வெங்கனலால் நீறாக்கப்பட்ட வெண்ணீற்றினை அணியவல்ல பெருமான் 
எனப் பொருள் கொள்க.  இக்கருத்தினையே இத்தலத்து அருளிச் செய்த மற்றொரு திருப்பதிகத்தில் 
உடலிடையிற் பொடி பூசவல்லான் என அருளியிருத்தல் காண்க.

    விழுமியர் - மேலானவர்.

    பாருறு வாய்மையினார் பரவும் பரமேட்டி பைங்கொன்றைத் 
    தாருறு மார்புடையான் மலையின் தலைவன் மலைமகளைச் 
    சீருறு மாமறுகிற் சிறைவண் டறையுந் திருநாரை 
    யூருறை எம்மிறைவர்க் கிவை யொன்றொடொன் றொவ்வாவே .     6

6.     நிலவுலகம் முழுவதும் (புகழ்) பரவுதலையுடைய வாய்மையுடைவர்கள் துதிக்கின்ற மேலான 
கடவுள், பசுங்கொன்றை மாலைகள் அணிந்த மார்பினையுடையவர். திருக்கயிலாய மலையின் தலைவர்
உமாதேவியாரைச் சிறப்புடன் தழுவியிருக்கும் (இறைவர்). பெருமையுடைய வீதிகளில் சிறைவண்டுகள் 
ஒலிக்கின்ற திருநாரையூரில் உறைகின்ற (இத்தகைய பெருமைகள் வாய்ந்த) எம் இறைவர்க்கு இவை 
ஒன்றோடு ஒன்று ஒவ்வாவாம்.

    வாய்மை - சத்தியம், வேதவாய்மை அல்லது சைவ சீலத்தைக் குறித்ததாகவும் கொள்க.

    பரமேட்டி - பரம + இஷ்டி; மேலான கடவுள் அல்லது மேலான யாகசொரூபமாய் இருப்பவர்.

    மலைமகளைச் சீருறும் - மலைமகளைச் சீருடன் உறும். அதாவது சிறப்புடன் தழுவியிருக்கும் என்றதாம்.

    இவ்வருமைத் திருப்பாடலில் இறைவர்க்கு இவை ஒன்றோடொன்று ஒவ்வா எனக் கூறியதில், 
இவை என்பது அவர் வாய்மையினாரால் பரவப் படுதலும் பரமேட்டியாதலும் போன்ற சிந்தனைக்கரிய 
தன்மையும், மலையின் தலைவனாதல் மலைமகளைப் பாகம் வைத்தல் முதலிய சிந்தனைக்கெட்டும் 
தன்மையும் ஆம். இவற்றை முறையே அசிந்திதன் என்றும் சிந்திதன் என்றும் கூறுவர்.

    கள்ளி இடுதலை ஏந்துகையர் கரிகாடர் கண்ணுதலர் 
    வெள்ளிய கோவண ஆடைதன்மேல் மிளிரா டரவார்த்து 
    நள்ளிருள் நட்டம தாடுவர் நன்னலனோங்கு நாரையூர் 
    உள்ளிய போழ்தி லெம்மேல்வரு வல்வினையாயின ஓடுமே ...7

7.     கள்ளிச்செடிகள் நிறைந்த முதுகாட்டில் இடப்பட்ட தலையினை ஏந்துகின்ற கையினையுடையவர். 
கரிகின்ற காட்டினைத் தமது இருப்பிடமாகக் கொண்டவர். நெற்றியில் கண்ணுடையவர். வெண்மையான 
கோவண ஆடையின்மேல் விளங்குகின்ற ஆடும் அரவினைக் கச்சையாகக் கொண்டு நள்ளிருளிலே 
நடனமாடுவர். நல்லனவான நலன்களெல்லாம் ஓங்குகின்ற திருநாரையூரில் கோயில்கொண்ட 
இப்பெருமானை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே எம்மேல் வருகின்ற வலிய வினைகள் ஆயினயாவும் ஓடிவிடும்.

    இவ்வாறன்றி, இப்பெருமைகள் கொண்ட இறைவனார் உறைகின்ற நல்ல நலன்கள் ஓங்கி 
வளர்கின்ற திருநாரையூரினை  நினைத்த மாத்திரத்தில் வல்வினையாயின யாவும் ஓடும் என்று 
திருநாரையூர்த் தல மஹிமையைக் கூறியருளியதாகக் கொள்வதும் பொருந்தும்.

    நாமமெ னப்பல வும்முடையான் நலனோங்கு நாரையூர் 
    தாமொம் மெனப்பறை யாழ்குழல் தாளார் கழல்பயில 
    ஈமவி ளக்கெரி சூழ்சுடலை யியம்பும் மிடுகாட்டில் 
    சாமமு ரைக்கநின் றாடுவானுந் தழலாய சங்கரனே.          8

8.     பெயர்கள் பலவற்றைத் தமது நாமமாக உடையவர், நன்மைகள் சிறந்து ஓங்குகின்ற 
திருநாரையூரில் தாம். ஓம் என ஒலிக்கும் முழவோசைகள், யாழ், குழல் இவற்றின் ஒலி ஆகியவற்றோடு 
திருத்தாள்களில் பொருந்திய கழல்களும் ஒத்து ஒலிக்கக் கொள்ளியே விளக்காக எரிகின்ற இடுகாட்டில் 
சாமகானம் ஒலிக்க நின்றாடுகின்ற பெருமானும் அக்னியே சொரூபமான சங்கரனேயாவர்.

    நாமமெனப்பலவுமுடையான்-உலகனைத்தும் இறைவனே யாதலின் உலகிலுள்ள 
பெயர்களனைத்தும் அவனுடைய பெயர்களேயாயின என்க. 

    ஐந்தாவது திருப்பாடலில் வெங்கனல் என்று இறைவரைக் கூறியதற்கேற்ப இப்பாடலில் 
தழலாய சங்கரன் எனப் போற்றியருளினார்.

    சுடலை ஒரு நாடக அரங்கமானால் அங்கு எரியும் ஈம எரியே அந்நாடக அரங்கிற்கு ஏற்றிய 
விளக்காகவும், அச் சுடலையில் உண்டாகும் ஓசையினையே சாமகான ஒலியாகவும் கொண்டு இறைவர் 
ஆடுகிறார் என்பது இப்பாடலில் கூறிய கருத்தாகும். இங்ஙனம் ஆடுபவன் தழலாய சங்கரன் என்பதாம்.

    தாம். ஓம்-  இவை பறைபோன்ற வாத்தியங்களின் ஒலிக் குறிப்புக்கள். இவ்வொலிகட்கு 
ஒத்து இறைவரது கால்களில் கட்டிய கழல்கள் ஒலிக்கின்றன என்பதாம்.

    ஊனுடைவெண் தலைகொண் டுழல்வா னொளிர்புன் சடை மேலோர்
    வானிடைவெண் மதிவைத் துகந்தான் வரிவண் டியாழ்முரலத்
    தேனுடைமா மலரன்னம் வைகுந் திருநாரை யூர்மேய 
    ஆனிடையைந் துகந்தான் அடியே பரவா வடைவோமே.     9

9.     ஊனினையுடைய வெண்தலையைப் பிச்சைப் பாத்திரமாகக் கொண்டு திரிபவர். 
ஒளிர்கின்ற மெல்லிய சடைமேல் ஆகாயத்தில் தவழுகின்ற வெண்மையான சந்திரனை வைத்து 
மகிழ்ந்தவர். வரிவண்டுகள் யாழ்போல் ஒலிக்கத் தேன் உடைய சிறந்த தாமரை மலர்களின் மேல் 
அன்னங்கள் துயிலுகின்ற திருநாரையூரில் எழுந்தருளிய ஆனிடை ஐந்து உகந்தவர். இத்தகைய 
சிவபிரானது திருவடிகளையே பரவித் துதித்துப் பற்றுக்கோடாக அடைவோமாக.

    உகந்தான் - உகப்பு என்னும் சொல் உயர்தல் என்றும் பொருள்படுமாதலால் மற்றக் கடவுளர் 
எவரும் செய்தற்கரிய, செய்யத் தயங்கிய செயலான பிறைச்சந்திரனைத் தலையில் வைத்துக் 
கொள்ளலைச் செய்தமையால் மிகவும் உயர்ந்தவராயினார் என்றும் கொள்ள நின்றது. (வெண்மதி
அணிந்த புராண வரலாறு, 2-வது தமிழ்மாலை பக்கம் 72 முதல் 74 வரையில் காண்க)

    குழந்தைகள் தாய்மார்களின் பாடல் ஒலிகேட்டுத் துயில்வது போல அன்னங்கள் 
தாமரைமலராகிய தொட்டில்களில், வண்டினங்கள் யாழொலிபோலப் பாட, அவ்வொலி கேட்டு 
உறங்கும் திருநாரையூர் என்று ஊர்ச் சிறப்பு கூறினார்.

    ஆனிடை ஐந்து - முன் இரண்டாவது திருப்பாடலில் உரைத்தவை காண்க.

    தூசுபுனை துவராடை மேவுந் தொழிலா ருடம்பினிலுள் 
    மாசுபுனைந் துடைநீத் தவர்கள் மயல்நீர்மை கேளாதே 
    தேசுடை யீர்கள்தெளிந் தடைமின் திருநாரை யூர்தன்னில் 
    பூசுபொடித் தலைவ ரடியார் அடியே பொருத்தமே.         10

10.    ஆடையாகக் காவியாடைகளை உடுக்கும் பௌத்தர்களும், உடம்பினிலும் உள்ளத்திலும் 
அழுக்கினைக் கொண்டு ஆடை உடுத்தலை ஒழித்தவர்களாகிய சமணர்களுமாகிய இவர்களது 
மயக்கும் தன்மையுடைய மொழிகளைக் கேளாது, தேசுடையவர்களே! உண்மையை நன்கு ஆராய்ந்து 
தெளிந்து திருநாரையூரில் திருநீறு பூசிய தலைவராகிய சிவபெருமானது திருவடிகளையும், 
அவரது அடியார்களது திருவடிகளையுமே பொருத்தமாகும் எனக்கொண்டு அவற்றையே 
சரணாக அடையுங்கள்.

    தூசு - ஆடை, புனை-உடுக்கின்ற

    உடம்பினுள் மாசு புனைந்து-  உடம்பினில் மாசு, உள் மாசு என இருவகையிலும் கூட்டி உடலிலும், 
உள்ளத்திலேயும் முறையே அழுக்கையும், அறியாமையையும் அணிகலமாகப் புனைந்து கொண்டவர்கள் 
என உரைத்துக் கொள்க. நீராடாமையால் உடல் மாசும், உண்மை நெறியறியாமையால் உள்மாசும் 
கொண்டவர்கள் என்பது கருத்து.

    மயல் நீர்மை - மயக்கும் தன்மை. இங்கு அத்தன்மையுடைய போலி உபதேசங்களைக் குறித்து நின்றது.

    தேசுடையீர்- அறிவுள்ளவர்களே! என்று உலகத்தவரை விளிக்கும் சொல்.

    தெளிந்து-ஆராய்ந்து சிவனே முழுமுதற் பொருள் என நிச்சயித்து, (சமணரது போலி 
உபதேசங்களால் குழம்பினாலும் பின்னர் திருஞானசம்பந்தரது உண்மை வார்த்தைகளால் 
அக்குழப்பத்தினின்றும் தெளிந்து எனக் கொள்க.

    தலைவரடியார் அடியே-தலைவரது அடி, அவர் அடியாரது அடி என ஈரிடத்தும் கூட்டிப் 
பொருள் கொள்க,

    தண்மதி தாழ்பொழில்சூழ் புகலித் தமிழ்ஞான சம்பந்தன் 
    ஒண்மதி சேர்சடையா னுறையுந் திருநாரை யூர்தன்மேல் 
    பண்மதி யாற்சொன்ன பாடல்பத்தும் பயின்றார் வினைபோகி
    மண்மதி யாதுபோய் வான்புகுவர் வானோ ரெதிர்கொளவே      11

                திருச்சிற்றம்பலம்

11.     குளிர்ச்சி பொருந்திய சந்திரன் தங்குகின்ற சோலைகள் சூழ்ந்த புகலியென்னும் சீகாழியில் 
தோன்றிய தமிழ் ஞானசம்பந்தன், ஒளி பொருந்திய சந்திரன் அடைந்த சடையினையுடைய 
சிவபெருமான் உறைகின்ற திருநாரையூர் மேல் இசையறிவுடன் பாடிய இப்பாடல்கள் பத்தினையும் 
பயின்று ஓதுபவர்கள், தமது வினைகளெல்லாம் நீங்கப் பெற்று, மண்ணுலக வாழ்வைப் பெரிதாக 
மதித்து மயங்காது நீங்கி, வானவர்கள் எதிர்கொள்ள வானுலகம் சென்றடைவர். வினைகள் நீங்குதல் 
இப்பதிகப் பயன் எனக் கூறியதாம்.

                சிவம்

 

                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

            உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வேங்கடேச சர்மா 

                திருநாரையூர்-3
பதிக வரலாறு : 

    திருநாரையூர்த் தலத்தில் மேவு நாட்களில் பாடியருளிய திருப்பதிகம் இது. பதிகப் பாடல்தோறும் 
பாவங்களும் அவை காரணமாக வரும் துன்பங்களும் நீங்கும் எனப் பயன்களை உறுதிபடக் கூறியருளியது 
இப்பதிகத்துக்குரிய தனிச் சிறப்பாகும். இக்காரணம் பற்றியே இதனை அருந்தமிழ் எனச் சேக்கிழார் 
போற்றியருளினார் போலும் . ' அப்பதி பணிந்தருந் தமிழ்புனைந்து தம் மெய்ப்படு விருப்பொடு மேவுநாள்' 
என்பது தெய்வப் புலவரின் திருவாக்கு.

பண் - பியந்தைக்காந்தாரம்                 2-ம் திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்

    உரையினில் வந்தபாவம் உணர்நோய்களும்ம 
        செயல்தீங்கு குற்றமுலகில் 
    வரையினிலாமைசெய்த அவைதீரும்வண்ணம் 
        மிகவேத்தி நித்தநினைமின் 
    வரைசிலையாக அன்று மதில்மூன்றெரித்து 
        வளர்கங்குல் நங்கைவெருவத் 
    திரையொலிநஞ்சமுண்ட சிவன்மேயசெல்வத் 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.        1

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     உங்களுடைய வாக்கினால் வந்த தீவினைகளும், மனத்தால் உண்டான தீவினைகளும், 
தீயசெயல்களால் வந்த தீவினைகளும், ஆகிய அளவில்லாது செய்த குற்றங்களானவை அன்று 
மலையினை வில்லாகக் கொண்டு மூன்று மதில்களையும்  எரித்து, உமா தேவியார் அஞ்சும்படி
கடலில் தோன்றிய விடத்தினையுண்ட சிவபெருமான் எழுந்தருளிய செல்வத் திருநாரையூர் 
கைதொழுதால் நீங்கும். எனவே பெருமையினைத் துதித்து நித்தம் நினையுங்கள். 

    சிவன் மேய செல்வத் திருநாரையூர் கைதொழுது சிவபெருமானை நித்தம் ஏத்தி 
நினைவார்க்கு பாவங்கள் நீங்கும் என்பதாம். 

    உரையினில் வந்த பாவம்-வாக்கினால் வந்த பாவங்கள் இவை பொய், குறளை, கடுஞ்சொல், 
பயனில்சொல் எனப்படும்.

    உணர் நோய்கள் - உணர்தற்குரிய கருவியான மனத்தின் நினைப்பால் வந்த பாவங்கள். 
தீயன செய்ய நினைத்தலே பாவமாம் என்க.

    செயல் தீங்கு குற்றம் - தீங்கு செயல் குற்றம் என மாற்றித் தீயசெயல்களால் வந்த குற்றங்கள் 
எனக் கொள்க. 

    செயலது தீங்காலாகும் குற்றம் என விரித்தலும் ஆம் என்பது திருத்தருமபுர உரைக் குறிப்பு.

    உரை, உணர், செயல் ஆகிய மூன்றும் முறையே வாக்கு, மனம், காயம் (உடல்) என்ற மூன்றையும் 
குறித்து அவற்றால் உண்டாகும் பாவங்களைக் குறித்தபடியாம். உரையினால் வந்த குற்றத்தைப் பாவம் 
என்றும், மனத்தினால் வந்த குற்றத்தை நோய் என்றும், உடலால் செய்த தீங்கினை குற்றம் என்றேயும் 
கூறியருளினார். மனிதன் குற்றம் புரிவதற்குரிய கருவிகள் இம்மூன்றேயாம்.

    வரையினிலாமை - வரையில் நிலாமை அதாவது அளவில் நில்லாமை. அளவு கடந்து என்றபடி. 

    அவை- பாவம், நோய், குற்றம் ஆகியவை.

    ஊனடைகின்றகுற்ற முதலாகியுற்ற 
        பிணிநோயொருங்கும் உயரும்
    வானடைகின்றவெள்ளை மதிசூடுசென்னி
        விதியானவேத விகிர்தன் 
    கானிடையாடிபூதப் படையானியங்கு 
        விடையானிலங்கு முடிமேல்
    தேனடைவண்டுபாடு சடையண்ணல்நண்ணு 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.         2

2.     உயர்ந்த வானத்தில் உள்ள வெண்மையான சந்திரனைச் சூடுகின்ற தலையினையுடைய 
தலைவரான வேதவிகிர்தரும், கானகத்திலே ஆடுபவரும், பூதப்படையினையுடையவரும், 
இயங்குகின்ற இடபத்தை வாகனமாக உடையவரும் விளக்கத்துடன் கூடிய திருமுடியின் மேல் 
தேனை விரும்பிச் சேர்கின்ற வண்டுகள் பாடுகின்ற சடையினையுடைய அண்ணலுமான 
சிவபிரான் விரும்பிய திருநாரையூர் கைதொழுதலால் இப்பிறவியை அடைகின்ற குற்றம் 
முதலான பிணிகள், நோய்கள் யாவும் ஒருங்கே கெடும்.

    விதி-விதிப்பவர், தலைவர் என்ற பொருளில் வந்தது. 

    கானிடையாடி- கானகத்திலே ஆடுபவர், (பெயர்ச் சொல்லாக வந்தது).

    வண்டு பாடும் சடை-சடையின் மேலுள்ள கொன்றை மலரில் உள்ள தேனை விரும்பியடையும் 
வண்டுகள் பாடும் என்பதாம்.

    ஊன் - தசை, அதனையுடைய உடம்பிற்காகி, அவ்வுடம்பு எடுக்கக் காரணமான பிறவியினைக் குறித்தது.

    குற்றம், பிணி, நோய் – முன்பாடலிற் கூறிய இம் மூன்றினையுமே இப்பாடலிலும் கூறியருளினார். 
இவற்றின் தொகுப்பே பிறவிக்குக் காரணமாகிய வினைத்தொகையாதலால் என்க.

    ஒருங்கும் - கெடும்; அறவே ஒழியும் என்பதாம். திருநாரையூர் கைதொழ இம்மூன்றும் கெடும். 
கெடவே பிறப்பிலராவர் என்பது கருத்து. 

    ஊரிடைநின்றுவாழும் உயிர்செற்றகாலன் 
        துயருற்ற தீங்குவிரவிப்
    பாரிடைமெள்ளவந்து பழியுற்றவார்த்தை 
        ஒழிவுற்ற வண்ணமகலும்
    போரிடையன்றுமூன்று மதிலெய்தஞான்று 
        புகழ்வானுளோர்கள் புணரும் 
    தேரிடைநின்றஎந்தை பெருமானிருந்த 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.         3

3.     உடம்பினுள் நின்று வாழுகின்ற உயிரைச் செறும் தொழிலையுடைய இயமன் (ஒருசமயம்) 
துயருற்ற தீங்கு சேர்ந்தமையால் நிலவுலகத்திடை மெள்ள வந்து (சிவபிரானை வழிபட) அவன் மீது 
உற்ற பழியான சொற்கள் ஒழிவுற்றது போல, போரின் இடையில் மும்மதில்களையும் (எரியும்படி கணை) 
எய்த நாளன்று புகழ்தலையுடைய வானுலகத்தவர்கள் கூடிய தேரிலே ஏறி நின்ற எந்தை பெருமானாகிய 
சிவபிரான் வீற்றிருந்த திருநாரையூர் கைதொழுதலால் (தொழுவாரது குற்றம், நோய், தீங்கு ஆகிய 
இவை மூன்றும்) அகலும்.

    முன்னிரு பாடல்களில் கூறிய மூன்றையே இப்பாடலில் அகலும் என்ற வினைமுற்றுக்கு 
எழுவாயாகக் கூறினார் எனக் கொள்க.

    இயமன் மீது உற்ற தீங்கு விரவிய பழி வார்த்தைகள் சிவபிரானை வழிபட ஒழிவுற்றது போலவே, 
திருநாரையூர் கைதொழுவாரது மூவகையான குற்றமும் அகலும் என்பது கருத்து.

    திருமால், பிரமன், இந்திரன், தேவகுரு போன்ற வானுலகர் அனைவரும் மண்மேல் வந்து 
அரனையருச்சித்துத் தமக்கு ஏற்பட்ட தீங்குகளினின்றும் நீங்கியது போலவே இயமனும்  வழிபட்டுத் 
தீங்கு விரவிய  பழி வார்த்தைகளின்றும் நீங்கியிருத்தல் வேண்டும். இவ்வரலாறு திருநாரையூருடன் 
தொடர்புடையதா அன்றிப் பொதுவானதா என்று புலப்படவில்லை. அல்லது மார்க்கண்டேயர் 
வரலாற்றுடன் தொடர்புடையதா என்பதை மேலும் ஆய்ந்து இவ்வரலாறு பற்றிய குறிப்புகள் கிடைப்பின் 
பின்னர் தக்க சமயத்தில் வெளியிடப் படும். திருநாரையூர்த் தலபுராணத்தில் இது பற்றி ஏதும் 
குறிப்பில்லை என அறிகிறோம் .

    ஊரிடை நின்று வாழும் உயிர்-உயிர் நின்று வாழ்தற்குரிய இடம் உடம்பேயாகலின் இங்கு ஊர் 
என்ற சொல்லுக்கு உடம்பு எனப் பொருள் கொள்ளப்பட்டது.

    மதிலெய்த ஞான்று- ஞான்று என்பது நாளன்று என்பதன் மரூஉ. அந்நாள், அப்பொழுது என்னும் 
பொருளில் ஆளப்படும் சொல்.

    தீயுறவாயஆக்கை அதுபற்றிவாழும் 
        வினைசெற்ற வுற்றஉலகின் 
    தாயுறுதன்மையாய தலைவன்தன்நாமம்
         நிலையாகநின்று மருவும் 
    பேயுறவாயகானில் நடமாடிகோல 
        விடமுண்டகண்டன் முடிமேல்
    தேய்பிறைவைத்துகந்த சிவன்மேயசெல்வத் 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.        4

4.     பேய்களின் உறவாகிய கானகத்தில் நடனமாடுபவனும், விடத்தினையுண்டு அதனால் அழகான 
நீலகண்டத்தினையுடையவனும், முடியின் மீது தேய்ந்த பிறைச் சந்திரனை வைத்து உயர்ந்தவனாகிய 
சிவபிரான் எழுந்தருளிய செல்வத் திருநாரையூர் கைதொழுதலால், தீவினைகளோடு உறவாகிய 
இந்த உடம்பும், அவ்வுடம்பினை ஆதாரமாகக் கொண்ட வினைகளும் நெருங்கிய இந்த உலகிற்கு 
உற்ற தாயாகும் தன்மையனான தலைவனாகிய சிவபிரானது திருநாமம் என்றும் நிலையாக 
நின்று பொருந்தியிருக்கும்.

    வினை செற்ற உலகு என்றும் உலகின் உற்ற தாயுறு தன்மையாய என்றும் இணைத்துக் கொள்க.

    இறைவனே இவ்வுலகுக்கு தாயாவர், தந்தையுமாவர்.  "தாயாய் முலையைத் தருவானே" 
என்ற திருவாசகம் காண்க. (ஆனந்த மாலை. 5) "எவ்வுயிர்க்குந் தாயானானை" என்பார் சேக்கிழார் 
பெருமான். (சடையானை எனத் தொடங்கும் திருஞான சம்பந்தர் புராணம் 482-வது திருப்பாடல்.)

    பேயுறவாய கான் - பேய்கள் கானகத்தில் நெருங்கி வசித்தலால் பேய்கட்கு உறவாகிய 
கானம் எனக் கூறினார். பேய்களின் உறைவிடம் என்பது பொருள்.

    தேய்பிறை-தட்சன் சாபத்தால் தேய்ந்த பிறை அதனைத் தலையில் வைத்துக் காத்தமையால் 
சிவபிரான் உயர்ந்தவராயினார்.

    செல்வத்திருநாரையூர் கைதொழத் தலைவனது திருநாமம் நிலையாக நின்று நாவினில் 
மறவாது என்றும் பொருந்தியிருக்கும் என்பதாம்.

    வசையபராதமாய வுவரோதம்நீங்கும் 
        தவமாயதன்மை வரும்வான்
    மிசையவராதியாய திருமார்பிலங்கு
        விரிநூலர் விண்ணும்நிலனும்
    இசையவராசிசொல்ல இமையோர்களேத்தி 
        அமையாதகாத லொடுசேர் 
    திசையவர் போற்றநின்ற சிவன்மேயசெல்வத்
         திருநாரை யூர்கைதொழவே.     5

5.     வானுலகத்தோர்க்கெல்லாம் ஆதி முதல்வனாகிய, அழகிய மார்பினில் இலங்குகின்ற 
பூணூலையுடையவரும், விண்ணுலகிலும் நிலவுலகிலும் உள்ளவர்கள் வாழ்த்து மொழிகளைக் கூற, 
இமையோர்கள் துதித்துக் கொண்டு அடங்காத காதலோடு சென்று சேர்கின்ற, எல்லாத் 
திசைகளிலுமுள்ளவர்கள் போற்றும்படியாக நிலைபெற்று நின்ற, சிவபெருமான் விரும்பி 
எழுந்தருளிய திருநாரையூர் கைதொழுதலால் வசைகளும் அபராதங்களுமாகிய இடையூறுகள் 
நீங்கும். தவமாகிய தன்மை வந்து சேரும்.

    வசை - பழி; அபராதம்- குற்றம்:

    உவரோதம்-இடையூறு, தடை எனப் பொருள்படும் வடமொழிச் சொல்லாகிய உபரோத: 
என்பது உவரோதம் எனத் தமிழில் வந்தது.

    தவமாயதன்மை வரும்-  "தவமும் தவமுடையார்க்காகும்" என்ற செந்தமிழ்ப் பொதுமறை 
வாக்குப்படி தவஞ்செய்தற்குரிய தகுதி வந்து சேரும் என்பதாம்.

    வான்மிசையவர் ஆதி- வானுலகத்தோர்க்கெல்லாம் முதல்வனாகிய பிரான்.

    விரிநூலர் - திருமார்பிலங்கு என்ற விசேடணத்தால் பூணூல் எனக்கொள்ளப்பட்டது.

    விண்ணும் நிலனும் இசையவர்-விண்ணுலகத்தும் நிலவுலகத்தும் பொருந்தியவர். 
புகழுடன் கூடியவர் என்று கொள்ளலுமாம். இசை- புகழ்.

    ஆசி சொல்ல- வாழ்த்து சொல்ல, திருப்பல்லாண்டு என்ற சேந்தனார் அருளிச் செயல் காண்க.

    அமையாத காதல் -எவ்வளவு பாடித் துதித்தாலும் அடங்காத பெருங்காதல்.

    திசையவர் - நான்கு திசைகளிலும் உள்ளவர்கள். உலக மக்கள் அனைவரும் என்று கொள்க.

    மக்கள் தவநெறியில் முயல்வதற்குத் தடையாகவுள்ள வசைகளும் அபராதங்களும் 
சிவபிரான் மேய திருநாரையூர் கைதொழுதலால் நீங்கித் தவமாய தன்மை வரும் என்று 
அருளிச் செய்தமை கண்டு கொள்க.

    உறைவளரூன்நிலாய உயிர்நிற்கும்வண்ணம் 
        உணர்வாக்கும் உண்மைஉலகில்
    குறைவுளவாகிநின்ற குறைதீர்க்குநெஞ்சில் 
        நிறைவாற்று நேசம்வளரும்
    மறைவளர் நாவன்மாவின் உரிபோர்த்தமெய்யன் 
        அரவார்த்த அண்ணல்கழலே
    திறைவளர்தேவர்தொண்டின் அருள்பேணநின்ற
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.         6

6.     வேதம் வளரும் திருநாவினையுடையவனும், யானையின் தோலைப் போர்த்திய திருமேனியனும், 
பாம்பினைக் கச்சாகக் கட்டிய தலைவனுமான சிவபிரானுடைய திருவடிகளையே நிரம்பிய 
காணிக்கைகளுடன் தேவர்கள் செய்த தமது தொண்டினால் எய்திய திருவருளை விரும்பி நின்ற 
திருநாரையூர் கைதொழுதலால், உறையாக வளருகின்ற உடம்பினுள் நிலவிய உயிர் நிற்கின்ற 
வண்ணமாகிய உண்மை உணர்வினை உண்டாக்கும். குறைவுகளால் இவ்வுலகில் ஏற்படும் 
குறையினைத் தீர்க்கும். நெஞ்சில் நிறைவினை உண்டாக்கும். அன்பு வளரும்.  (எனவே திருநாரையூர் 
தொழுங்கள் என அறிவுறுத்தியபடி கண்டு கொள்க.)

    உறைவளர் ஊன் நிலாய உயிர்-உறைவிடமாக வளருகின்ற உடம்பினுள் நிலவிய உயிர்.

    ஊன் - தசை, இங்கு உடம்பினைக் குறித்தது. 

    உயிர் நிற்கும் வண்ணம்-உடம்பினுள் உயிர் நிற்கின்ற தன்மை. அதாவது 'உடம்போடு 
உயிரிடை நட்பு' எனக் கொள்க.

    நிற்கும் வண்ணம் - இதற்குச் 'சிவனடியில் நிலை பெற்று நிற்கும்படி' எனத் தமது குறிப்புரையில் 
கூறினர் பெரிய புராணப் பேருரை ஆசிரியர் திரு. சிவக்கவிமணியவர்கள். 

    உணர்வு ஆக்கும் உண்மை- உண்மை உணர்வு ஆக்கும் என மாற்றிப் பொருள் கொள்க. 
உண்மை அறிவினை அதாவது மெய்ஞ்ஞானத்தினை உண்டாக்கும் என்பதாம்.

    குறை தீர்க்கும் - யாம் குறைவு உடையோம் என்ற மனக் குறைகளைத் தீர்க்கும். 

    நெஞ்சில் நிறைவு ஆற்றும் - குறைகள் தீர்தலால் நெஞ்சம் நிறைவு அடையும் என்பதாம்.

    நேசம் - அன்பு, இதனை உயிர்களிடத்தும், இறைவனிடத்தும் முறையே கருணையாகவும், 
பக்தியாகவும் கொள்க.

    மாவின் உரி- யானையின் உரித்த தோல். 

     திறைவளர் தேவர்-காணிக்கைகள் நிரம்பிய தேவர்கள் காணிக்கை ஈண்டு பூசைக்குரிய 
பொருள்களைக் குறிக்கும்.

    திறைவளர் தேவர் என்பதற்குச் சிவபெருமானுக்குத் திறையாக (அடைக்கலமாக) வளரும் 
தேவர்கள் என்பது திருத்தருமபுர ஆதீன உரைக் குறிப்பின் கருத்து.

    அருள் பேண நின்ற- அருளை விரும்பி நின்ற.

    காணிக்கை பொருட்களுடன் தேவர்கள் தொண்டு செய்து திருவருளை விரும்பி நின்ற 
திருநாரையூர் கைதொழுதலால் ஞானம் உண்டாகும். குறைவுகள் நீங்கி நெஞ்சில் நிறைவு ஏற்படும்.
உயிர்களிடத்தும் இறைவனிடத்தும் அன்பு பெருகும் என்பதாம். 

    தனம்வரும்நன்மையாகுந் தகுதிக்குழந்து 
        வருதிக்குழன்ற உடலின்
    இனம்வளரைவர்செய்யும் வினயங்கள்செற்று 
        நினைவொன்று சிந்தைபெருகும்
    முனமொருகாலம்மூன்று புரம்வெந்துமங்கச் 
        சரமுன்றெரிந்த அவுணர் 
    சினமொருகாலழித்த சிவன்மேயசெல்வத்
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.        7

7.     முன்னொரு காலத்தில் மூன்று புரங்களும் வெந்து அழியும்படி எய்த அம்பின் முன் எரிந்த 
அவ்வசுரர்களது சினத்தினை ஒரே சமயத்திலழித்த சிவபிரான் மேவிய செல்வத் திருநாரையூர் 
கைதொழுதலால் செல்வம் வரும். நல்லனவெல்லாம் உண்டாகும். நல்ல தகுதியினைப் பெறுவதற்காக 
வருந்தி எல்லாத் திசைகளிலும் அலைகின்ற இந்த உடம்பில் பொருந்திய ஐம்புலன்களால் ஏற்படுகின்ற 
வஞ்சகங்கள் ஒழிந்து சிவபிரானது திருவடிக்கே நினைவினைப் பதித்த சிந்தை பெருகும்.

    ஐம்புலன்களின் மயக்கத்துக்கு உட்படுவதால் நாம் மேன்மை பெறுவதில்லை. திருநாரையூர் 
கைதொழுதால் ஐம்புலச் செய்கைகளை நீக்கிச் சிவபிரானது திருவடிக்கே பதித்த நினைவுடன் கூடிய 
சிந்தை பெருகும். அதனால் மேன்மை உண்டாகும். மற்றும் செவ்வமும் நன்மைகளும்  உண்டாகும் என்பதாம்.

    ஐவர் - ஐம்புலன்கள், வினயங்கள்-மயக்கம் அல்லது வஞ்சகம் எனவும் கொள்ளலாம். 

    நினைவு ஒன்று சிந்தை-நினைவு ஒன்றுகின்ற (பதிகின்ற) மனம். 

    ஒரு காலழித்த- ஒரே காலத்தில் அழித்த; 'ஏ' காரம் தொக்கது எனக் கொள்க.

    உருவரைகின்றநாளில் உயிர்கொள்ளுங்கூற்றம்
        நனியஞ்சுமாத லுறநீர்
    மருமலர்தூவியென்றும் வழிபாடுசெய்ம்மின் 
        அழிபாடிலாத கடலின்
    அருவரைசூழிலங்கை அரையன்றன்வீரம்
        அழியத் தடக்கைமுடிகள் 
    திருவிரல்வைத்துகந்த சிவன்மேயசெல்வத் 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.        8

8.     உடம்பினின்றும் உயிர் நீங்குங் காலத்தில் அவ்வுயிரைக் கவர்ந்து கொள்ளும் கூற்றுவன் (கவராது) 
அஞ்சுதலையடைய வேண்டுமானால், நீங்கள் என்றும் அழிதலில்லாத கடலில் மலைகள் சூழப் பெற்ற 
இலங்கை மன்னனாகிய இராவணனது வீரம் அழியும்படி அவனது பத்துத் தலைகளும் இருபது கைகளும் 
நசுங்க ஒரு திருவிரலை ஊன்றி உயர்ந்த சிவபெருமான் எழுந்தருளிய செல்வத் திருநாரையூர் கை தொழுது 
மணமுள்ள மலர்களைத் தூவி எக்காலத்தும் வழிபாடு செய்யுங்கள்.

    உருவரைகின்ற நாள்- உடலும் உயிரும் சேர்ந்து ஒரு உருவாக நிற்பதற்கு கால அளவு விதிக்கப்பட்ட நாள்.

    சிவபக்தர்களின் உயிரைக் கவர இயமன் அஞ்சுவன் எனவே அவ்வாறு அவன் அஞ்சுதலையடைய 
நீங்கள் சிவ பக்தர்களாக ஆவதற்குத் திருநாரையூரில் பெருமானை மணமுள்ள மலர்களால் அருச்சித்து 
வழிபடுங்கள் என்று உலகர்க்கு அறிவுறுத்தியருளியது கண்டு கொள்க. 

    இவ்வாறின்றித் திருநாரையூர் கை தொழுதலால் உயிர் கவர இயமன் அஞ்சுவன். ஆதலால் நீர் 
என்றும் சிவ வழிபாடு செய்யுங்கள் என்றும் பொருள் உரைத்துக் கொள்ளலாம்.

    வேறுயர்வாழ்வுதன்மை வினைதுக்கமிக்க
        பகைதீர்க்குமேய உடலில்
    தேறியசிந்தைவாய்மை தெளிவிக்கநின்ற 
        கரவைக் கரந்துதிகழும்
    சேறுயர்பூவின்மேய பெருமானுமற்றைத் 
        திருமாலும் நேடஎரியாச் 
    சீறியசெம்மையாகுஞ் சிவன்மேயசெல்வத்
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.        9

9.     சேற்றில் தோன்றும் உயர்ந்த தாமரைப் பூவில் மேவிய பிரமதேவனும் மற்றும் திருமாலும் 
தேடும்படி எரியுருவாய்ச் சீறிய செம்பொருளாகிய சிவபிரான் மேவிய செல்வத்திருநாரையூர் 
கைதொழுதலால், துன்பம் மிக்க வாழ்வுக்கு வேறுபட்டதாய உயர்ந்த இன்ப வாழ்வாம் தன்மை 
உண்டாகும். வினையாகிய துக்கம் மிக்க பகையினைத் தீர்க்கும், உயிருடன் பொருந்திய உடலில் 
தெளிந்த சிந்தையையும், உண்மையினையும் தெளிவிக்கும் பொருட்டு இதுகாறும் மறைத்து நின்ற 
தனது திரோதான சக்தியை ஒழித்து அருட்சக்தி திகழும்படி செய்யும்.

    பிரம விட்டுணுக்கள் தேடுதற்கரிய எரியுருவாய் நின்ற சிவபிரானது திருநாரையூர் 
கைதொழுதலால் இன்ப வாழ்வு உண்டாகும், வினைப்பகை தீரும், திருவருட்சக்தி பதியும் என்பது 
இத்திருப்பாடலின் கருத்தாகக் கொள்க.

    வேறுயர் வாழ்வு-  பிறப்பிறப்புக்கு மாறுபட்டதாய உயர்ந்த பேரின்ப வாழ்வு-முத்தி நிலை 
எனவும் கொள்ளலாம். 

    கரவு- திரோதான அதாவது இறைவனின் மறைப்பாற்றலைக் குறித்தது.

    கரவைக் கரந்து திகழும் என்றது அம்மறைப்பாற்றலை மறைத்து அருளாற்றலுடன் 
திகழும் என்பதாம்.

    மிடைபடுதுன்பமின்பம் உளதாக்குமுள்ளம்
        வெளியாக்கு முன்னியுணரும் 
    படையொருகையிலேந்திப் பலிகொள்ளும்வண்ணம் 
        ஒலிபாடியாடி பெருமை
    உடையினைவிட்டுளோரும் உடல்போர்த்துளோரும் 
        உரைமாயும் வண்ணம் அழியச்
    செடிபடவைத்துகந்த சிவன்மேயசெல்வத் 
        திருநாரை யூர்கைதொழவே.          10

10.     உடையினைத் துறந்த சமணர்களும், உடையினை உடல் மீது நன்கு போர்த்திக் கொள்ளுதலையுடைய 
பௌத்தர்களுமாகிய இவர்களது சமயக் கொள்கைகள் அழிந்து நசிந்து போகும் வண்ணம் அவற்றில் 
குணமின்மையை வைத்து உகந்த சிவபிரானது செல்வத் திருநாரையூர் கை தொழுதலால், வாழ்வின் 
இடையில் ஏற்படுகின்ற துன்பம் மாறி இன்பம் உண்டாகச் செய்யும். உள்ளத்தில் உண்மை ஒளியினை 
உண்டாக்கும். ஆதலால் ஒரு கையில் சூலப்படையினை ஏந்திப் பிச்சை கொள்ளுகின்ற வண்ணம் 
ஒலியுடன் பாடி ஆடுபவராகிய சிவனாரது பெருமையினை எப்பொழுதும் மனதால் நினைத்து 
அறிவினால் உணருங்கள்.

    மிடைபடு.................. வெளியாக்கும்- இதற்கு வாழ்வின் இடையிலே உண்டாகும் துன்பங்களையே 
இன்பங்களாகக் கருதுமளவுக்கு உள்ளத்தில் ஞான ஒளியினை உண்டாக்கும் எனக் கூறினும் அமையும். 
நன்மை தீமைகளை ஒப்பக் காணும் அறிவு வரும் என்பதாம்.

    ஒலிபாடியாடி- தாருகவனத்தில் பிச்சை புகும் போது சாமகானத்துடன் பாடி ஆடிய பெருமான்.

    செடி - அழுக்கு. இங்குப் பயனின்மை மேல் நின்றது. பௌத்தர், சமணர் உரைமாயக் காரணம் 
அவற்றில் குணம் இல்லாமையேயாம் என்று கூறியவாறு.

    உணரும்- உணருங்கள் என்று பொருள்பட நின்ற முன்னிலைப் பன்மை ஏவல் வினைமுற்றாகக் கொள்க.

    எரியொருவண்ணமாய உருவானையெந்தை 
        பெருமானையுள்கி நினையார்
    திரிபுரமன்றுசெற்ற சிவன்மேயசெல்வத் 
        திருநாரை யூர்கைதொழுவான்
    பொருபுனல்சூழ்ந்தகாழி மறைஞானபந்தன்
        உரைமாலைபத்து மொழிவார் 
    திருவளர்செம்மையாகி அருள்பேறுமிக்க 
        துளதென்பர் செம்மையினரே.         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

11.     தீயைப் போலும் ஒப்பற்ற அழகியதான உருவினை உடையவனும், எந்தை பெருமானும், 
நினையாதாராகிய அவுணரது முப்புரத்தினையன்று அழித்தவனுமாகிய சிவபிரான் மேய செல்வத் 
திருநாரையூரைத் தியானித்துக் கை தொழுவானாகிய, பொருபுனல் சூழ்ந்த சீகாழி மறைக்குலத்து 
ஞானசம்பந்தன் உரையாகிய பத்து  பாடல்களாகிய இத்தமிழ் மாலையை மொழிபவர்கள் வளர்கின்ற 
திருவினையுடைய செம்மை நிலையுடையராகி, திருவருட்பேறு மிக்கது உள்ளது என்பவர்களாய்ச் 
செம்மையினர் ஆவார்கள்.

    பொருபுனல் - கரையினை மோதுகின்ற புனல், நீரின் மிகுதி குறித்தது.

    இத் திருப்பாடலில் வந்துள்ள இரண்டு செம்மைகளில் முதலாவது இம்மையில் வரும் 
நன்னிலையையும், இரண்டாவது மறுமையில் அடையும் செவ்விதாம் நிலையையும் குறித்ததாகக் கொள்க.

    திருநாரையூரானைக் கைதொழுவானாகிய மறை ஞானசம்பந்தன் உரைமாலை பத்தும் 
மொழிபவர் இம்மை மறுமை ஆகிய இருமையிலும் செம்மையினராய் ஆவார்கள் என்பது கருத்து.

சுவாமி- சௌந்தரேச்வரர்                    தேவி - திரிபுரசுந்தரி

                சிவம்
 

            சிவமயம்
        சிவனுண்டு பயமில்லை 

    திருத்தூங்கானைமாடம் (திருப்பெண்ணாகடம்)

 பண்: பழந்தக்கராகம்             1-ம் திருமுறை

        திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .

        திருச்சிற்றம்பலம்

    ஒடுங்கும் பிணிபிறவி கேடென்றிவை 
        யுடைத்தாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம் 
    அடங்கும் மிடங்கருதி நின்றீரெல்லாம் 
        அடிக ளடிநிழற்கீ ழாளாம்வண்ணம் 
    கிடங்கும் மதிலுஞ் சுலாவி யெங்குங் 
        கெழுமனைகள் தோறும் மறையின்னொலி 
    தொடங்குங் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.      1

    பிணிநீர சாதல் பிறத்தலிவை  
        பிரியப் பிரியாத பேரின்பத்தோ 
    டணிநீர மேலுலகம் எய்தலுறில்
        அறிமின் குறைவில்லை ஆனேறுடை 
    மணிநீல கண்டம் உடையபிரான் 
        மலைமக ளுந்தானும் மகிழ்ந்துவாழும் 
    துணிநீர்க் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.    2

    சாநாளும் வாழ்நாளுந் தோற்றமிவை 
        சலிப்பாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம்
    ஆமா றறியா தலமந்துநீர் 
        அயர்ந்துங் குறைவில்லை ஆனேறுடைப் 
    பூமாண் அலங்கல் இலங்குகொன்றை 
        புனல்பொதிந்த புன்சடையி னான்உறையும் 
    தூமாண் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     3

    ஊன்றும் பிணிபிறவி கேடென்றிவை 
        உடைத்தாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம் 
    மான்று மனங்கருதி நின்றீரெல்லாம் 
        மனந்திரிந்து மண்ணில் மயங்காதுநீர் 
    மூன்று மதிலெய்த மூவாச்சிலை 
        முதல்வர்க் கிடம்போலும் முகில்தோய்கொடி 
    தோன்றுங் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர்
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     4

    மயல்தீர்மை யில்லாத தோற்றம்மிவை 
        மரணத்தொ டொத்தழியு மாறாதலால் 
    வியல்தீர மேலுக மெய்தலுறின் 
        மிக்கொன்றும் வேண்டா விமலனிடம்
    உயர்தீர ஓங்கிய நாமங்களால் 
        ஓவாது நாளும் அடிபரவல்செய் 
    துயர்தீர் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     5

    பன்னீர்மை குன்றிச் செவிகேட்பிலா 
        படர்நோக் கிற்கண் பவளந்நிற 
    நன்னீர்மை குன்றித் திரைதோலொடு 
        நரைதோன்றுங்கால நமக்காதல்முன் 
    பொன்னீர்மை துன்றப் புறந்தோன்றுநற் 
        புனல்பொதிந்த புன்சடையி னான் உறையும் 
    தொன்னீர்க் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.    6

    இறையூண் துகளோ டிடுக்கண் எய்தி 
        இழிப்பாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம் 
    நிறையூண் நெறிகருதி நின்றீரெல்லாம் 
        நீள்கழ லேநாளும் நினைமின்சென்னிப் 
    பிறைசூ ழலங்கல இலங்குகொன்றை 
        பிணையும் பெருமான் பிரியாதநீர்த் 
    துறைசூழ் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     7

    பல்வீழ்ந்து நாத்தளர்ந்து மெய்யில்வாடிப் 
        பழிப்பாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம்
    இல்சூ ழிடங்கருதி நின்றீரெல்லாம் 
        இறையே பிரியா தெழுந்துபோதும் 
    கல்சூ ழரக்கன் கதறச்செய்தான்
        காதலியுந் தானும் கருதிவாழும் 
    தொல்சீர்க் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர் 
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     8

    நோயும் பிணியும் அருந்துயரமும் 
        நுகருடைய வாழ்க்கை யொழியத்தவம் 
    வாயும் மனங்கருதி நின்றீரெல்லாம் 
        மலர்மிசைய நான்முகனும் மண்ணும் விண்ணும் 
    தாய அடியளந்தான் காணமாட்டாத் 
        தலைவர்க் கிடம்போலுங் தண்சோலைவிண் 
    தோயுங் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர்
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.     9

    பகடூர் பசிநலிய நோய்வருதலால் 
        பழிப்பாய வாழ்க்கை யொழியத்தவம் 
    முகடூர் மயிர்கடிந்த செய்கையாரும் 
        மூடுதுவ ராடையரும் நாடிச்சொன்ன 
    திகழ்தீர்ந்த பொய்ம்மொழிகள் தேறவேண்டா 
        திருந்திழையும் தானும் பொருந்திவாழும் 
    துகள்தீர் கடந்தைத் தடங்கோயில்சேர்
        தூங்கானை மாடம் தொழுமின்களே.      10

    மண்ணார் முழவதிரும் மாடவீதி 
        வயற்காழி ஞானசம் பந்தன்நல்ல 
    பெண்ணாகடத்துப் பெருங்கோயில்சேர் 
        பிறையுரிஞ்சுந் தூங்கானை  மாடமேயான்
    கண்ணார் கழல்பரவு பாடல்பத்தும் 
        கருத்துணரக் கற்றாரும் கேட்டாரும்போய் 
    விண்ணோ ருலகத்து மேவிவாழும்
        விதியதுவே யாகும் வினையுமாமே.         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: சுடர்க்கொழுந்துநாதர்.         தேவி:  கடந்தைநாயகி.

திருப்பதிக வரலாறு:

    திருஞானசம்பந்தர் திருமுதுகுன்றத்தில் இறைவனாரைப் பணிந்து விடைபெற்று 
அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் திருப்பெண்ணாகடம் என்ற தலத்தினை அடைந்து, அங்குத் தூங்கானை 
மாடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் சுடர்க்கொழுந்தீசரைப் பாடிப் பரவியது இத்திருப்பதிகம். 
பெண்ணாகடம் என்பது தலத்தின் பெயர். அங்குக் கோயிலின் பெயர் பெருங்கோயில் என்பதாம். 
அதனுள் இறைவனார் எழுந்தருளியிருக்கும் கருவறை தூங்கானைமாடம் எனப்படும். 

பதிகப் பொழிப்புரை: 

1.     உயிருடன் ஒடுங்கி நிற்கும் நோய் பிறவி, துன்பம் என்ற இவைகளை உடைத்தாய இந்த 
வாழ்க்கை ஒழிந்து போக வேண்டுமென்று (பிறப்பிறப்பில்லாப் பேரின்பம் பெறவேண்டுமென்று) 
தவத்தில் அடங்கி இருப்பதற்கு ஏற்றதான இடம் எது என்று தேடுகின்ற மக்களே ! நீங்கள் எல்லோரும் 
சிவபெருமானுடைய திருவடி நீழற்கீழ் ஆளாகும் வண்ணம், அகழியும் மதிலும் சுற்றி எங்கும் 
நிறைந்த வீடுகளிலெல்லாம் வேதத்தின் ஒலியானது முழங்கும் கடந்தை (பெண்ணாகடம்) 
என்னும் தலத்தில் பெருங்கோயிலுள் அமைந்த தூங்கானை மாடம் சேர்ந்து (அங்குக் கோயில் 
கொண்ட சுடர்க்கொழுந்தீசரை) தொழுவீர்களாக.

    துன்பங்கள் நீங்க வேண்டுவீர் தூங்கானை மாடம் தொழுமின்கள் என்று உலகத்தவரை 
நன்னெறிப்படுத்தி அருளினார் ஆசாரியர் என்க. தூங்கானை மாடம் தொழுமின்கள் என்றது 
அங்குக் கோயில் கொண்ட இறைவனைத் தொழுங்கள் என்று கூறியதாம். வரும் பாடல்களிலும் 
இங்ஙனமே கொள்க.

    ஒடுங்கும் பிணி-முற்பிறவிகளில் செய்த தீவினைகளுக்கு ஈடாய் இப்பிறவியில் 
அனுபவித்தற்குரிய துன்பங்கள் உரிய காலம் வரும் வரை வெளிப்படாது உயிரோடு 
ஒடுங்கியிருந்து அவைகளை அனுபவித்தற்குரிய காலம் வரும் போது வெளிப்படும். அத்தகைய 
நோயினையே ஒடுங்கும் பிணி எனக் குறிப்பிட்டார்.

    கேடு- இறத்தலும் அதற்கு முன் அனுபவிக்க வேண்டிய பல துன்பங்களுமாம்.

    தவம் அடங்குதல் - தவத்தில் அடங்கி நிற்றல். அதாவது தவமாகிய சாதனத்தில் 
அழுந்தியிருத்தல். 

    ஆளாம் வண்ணம்- இறைவனுக்கே அடியவராகும் தன்மையில் நிலைத்து நிற்க.

    கடந்தை-பெண்ணாகடம் என்பதின் மரூஉப் பெயர். 

     தடங்கோயில் - கோயில் முழுமைக்கும் பெருங்கோயில் என்று பெயர். அதில் இறைவர் 
எழுந்தருளியிருக்கும் இடம்  தூங்கானைமாடம் எனப்படும். யானை படுத்திருப்பது போன்ற 
அமைப்புடையதால் இங்ஙனம் வழங்கப்படுகிறது.  இவ்வமைப்பு பிரணவத்தின் உருவத்தையும் 
நினைவு படுத்திப் பிரணவத்தில் இறைவனார் எழுந்தருளியுள்ளார் என்று அறிவுறுத்தும்.

2.     நோயின் தன்மைகளையுடைய இறத்தல், பிறத்தல்  ஆகிய இவை நீங்கிப் பிரியாத 
பேரின்பம் அடைந்து அழகியதான சிவபிரானது உலகத்தையடைதலை எண்ணுவீர்களானால் 
(இந்த உபாயத்தை அறியுங்கள்) உங்கட்கு யாதும் குறைவில்லை. (அது யாதெனில்) எருதினை 
வாகனமாக உடையவனும், அழகிய நீலகண்டத்தினையுடையவனுமாகிய தலைவனார் 
மலைமகளும் தாமுமாக மகிழ்ந்து எழுந்தருளியிருக்கும் துள்ளிக் குதிக்கும் தன்மையதாகிய 
நீர்வளமுடைய திருப்பெண்ணாகடத்துப் பெருங்கோயிலுள் தூங்கானைமாடத்தைத் 
தொழுங்கள் என்பதாம். 

    பிணி நீர- நோயின் தன்மையுடைய அதாவது நோயினைப் போல் துன்பத்தைத் தரக்கூடிய.

    பிரியாத பேரின்பம்:-இவ்வுலக இன்பம் மிகச் சிறியதாயும் துன்பங் கலந்ததாகவும் 
என்றும் நிலைத்து இராது விரைவில் பிரியும் தன்மையுடையது. ஆனால் பேரின்பமோ பெரியதாய், 
துன்பக்கலப்பேயில்லாததாய், என்றும் பிரியாது நிலைத்து நிற்கக் கூடியதாயுள்ளது என்பதைக் 
குறிக்கப் பிரியாத பேரின்பம் என்றருளிச் செய்தார். 

    மேலுலகம் - மேலுலகம் இங்குச் சிவலோகத்தினைக் குறித்து நின்றது. 

    துணி நீர் - துள்ளிக் குதிக்கும் அதாவது தாவிப் பாய்கின்ற நீர் வெள்ளம், இங்கு ‘நிவா நதி' 
என்ற ஆற்றினைக் குறித்தது.

    பிறப்பிறப்பு நீங்கிப் பேரின்பம் பெற்று மேலுலகத்தில் நிலைபெறக் கருதினால் 
திருத்தூங்கானை மாடம் தொழுமின்கள், இதனை அறிமின். உங்கட்கு யாதும் குறைவில்லை 
என்று மக்களுக்கு அறிவுறுத்தியருளினார் ஆசாரியர்.

3.     பிறத்தல், வாழ்தல், இறத்தல் இவைகளையுடைய சலிப்புக்குக் காரணமான 
இந்த வாழ்க்கை நீங்க (பேரின்பம் பெற) விரும்புவீர்! அதற்குரிய தவம் யாது என்று அறியாது 
நீங்கள் வருந்தியும் (சுலபமான உபாயம் கிடைத்துள்ளதால்) உங்கட்குக் குறைவு ஏதுமில்லை. 
எருதினை வாகனமாக உடைய மாட்சிமை பொருந்திய கொன்றைப் பூமாலையும் கங்கையும் 
பொதிந்த பொன் போலும் சடையினையுடைய சிவபிரான் எழுந்தருளியிருக்கும் தூய்மையும் 
பெருமையும் பொருந்திய கடந்தையில் பெருங்கோயிலுள் அமைந்துள்ள தூங்கானை 
மாடத்தினைத் தொழுவீர்களாக.

    சாநாள் - இறத்தல். வாழ்நாள் - பூமியில் வாழுங்காலம். தோற்றம்-பிறப்பு.

    சலிப்பாய வாழ்க்கை.-பிறந்து பிறந்து இளைக்கும் வாழ்க்கை.'எல்லாப் பிறப்பும் 
பிறந்திளைத்தேன் எம்பெருமான்' என்ற திருவாசகம் காண்க, (திருவாசகம் சிவ புராணம்-
31வது வரி)-சலித்தல் -ஓய்தல் அல்லது இளைத்தல்- அதாவது தளர்ச்சியடைதல்.

    பூமாண் அலங்கல் - பெருமை பொருந்திய பூமாலை (கொன்றைப்பூமாலை).

    புனல் -நீர், இங்குக் கங்கையைக் குறித்தது. 

    புன்சடை-பொன் போலும் சடை, இது பற்றி முன்னர் பதிகங்களில் வந்த இடங்களில்
 உரைத்தமையும் கண்டு கொள்க.

    தூமாண் - தூய்மையும் மாட்சிமையும் உடைய.

    பிறத்தல், வாழ்தல், இறத்தல் என்று இவ்வாறு திரும்பத் திரும்ப வரும் சலிப்பாய 
இவ்வாழ்க்கையினை ஒழிக்கத் தகுந்த தவம் யாதென அறியாது மயங்கும் மக்களே! பெண்ணாகடம் 
செல்லுங்கள், அங்குப் பெருங்கோயிலில் தூங்கானை மாடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் 
சுடர்க்கொழுந்தீசரைத் தொழுங்கள். இவ்வெளிய உபாயம் உங்கட்குக் கிடைத்து விட்டது. 
இனி உங்கட்கு யாதும் குறைவில்லை என்று உலகத்தவரை நோக்கி அருளிச் செய்தனர் 
ஆசாரியர் என்க. 

4.     பிணிகள் நிலைபெற்ற பிறப்பு, இறப்பு ஆகிய இவைகளையுடைய வாழ்க்கையொழிந்து 
நிலைத்த இன்பம் பெறத்  தவம் யாது என மயங்கும் மனங்கருதி நின்றவர்களாகிய நீங்கள் எல்லாம் 
அம்மாதிரி மனம் வேறுபட்டு நிலவுலகத்தில் மயங்காது,முப்புரங்கள் எரியுமாறு (கணையினை)
எய்த மூப்படையாத வில்லினையேந்திய முதல்வனார்க்கிடமாகிய, மேகங்களைத் தொடுகின்ற 
கொடிகள் தோன்றும் திருப்பெண்ணாகடத்துத் தடங்கோயிலில் திருத்தூங்கானை மாடத்தினைத் 
தொழுவீர்களாக.

    முன் திருப்பாடலைப் போலவே இதுவும் பிறவி நோய் கெடவழியறியாது மயங்கும் 
மக்களே ! நீவீர் இனியும் அவ்வாறு மயங்க வேண்டா, திருத்தூங்கானை மாடத்துக்கோயில் கொண்ட 
பெருமானைத் தொழுங்கள். அதுவே உங்கட்கு செய்தற்குரிய தவமாகி உங்கள் பிறவி நோயினைப் 
போக்கி விடும் என்று உலகத்தவர் மேல் கொண்ட பரம கருணையினால் மிக எளிமையான 
உபாயத்தினை ஆசாரியர் உபதேசித்தருளினார் என்பதை உணர்க.

    பிணி ஊன்றும் பிறப்பு-பிறந்து சரீரம் எடுத்த பின்னரே நோய்கள் உடலைத் 
தாக்குகின்றனவாகலான்  இங்ஙனம் கூறினார்.

    மான்று - மயங்கி; மூவாச் சிலை -என்றும் மூப்படையாத மேருமலையாகிய வில். 

    இடம் போலும் - இதில் 'போலும்' என்பது அசைச்சொல். பொருள் ஏதுங்குறியாது 
நின்றது. தேற்றங்  குறித்து நின்றது எனினும் அமையும். 

5.     மயக்கந்தீர்தல் இல்லாத தோற்றம் முதலியவை மரணத்தோடு ஒத்து அழியும் 
நெறிகளானதால், பலதிறப் படுதல் நீங்க மேலுலகமாகிய சிவலோகத்தினை அடைதலை 
விரும்பினால் வேறு ஒரு உபாயத்தினையும் தேடவேண்டாம். இறைவனது பெருமை பொருந்திய 
பெயர்களால் இடைவிடாது நாளுந்துதித்துத் துயர்களைத் தீர்க்கும் விமலனாராகிய சிவபிரானது 
இடமாகிய பெண்ணாகடத்தில் பெருங் கோயிலுள் திருத்தூங்கானை மாடத்தினைத் தொழுவீர்களாக.

    மயல் தீர்மை -மயக்க அறிவு அல்லது அஞ்ஞானம் தீர்தல்.

    மேலுகம்- சிவலோகம்.

    வியல் தீர- பலவகைப்படுதல் நீங்க, அதாவது பலவகையான பிறப்புகளில் சென்று 
சேர்தலைத் தவிர.

    பிறப்பு, இறப்பு ஆகியவை அழிவினைக் கொடுக்கும் நெறிகளாதலால் அவற்றை நீங்கிச் 
சிவலோகம் செல்ல விரும்பினால் இறைவனது பொருள்சேர் புகழ்களைக் கொண்ட திருப்பெயர்களைச் 
சொல்லிக்கொண்டு துயர் தீர்க்கும் அவ்விமலனாரது இடமாகிய தூங்கானைமாடத்தினைத் 
தொழுவீர்களாக என்று உலகத்தவர்க்கு அறிவுறுத்தியருளினார் ஆசாரியர் என்க.

6.     உடலின் பல வலிமைத்தன்மைகளுங் குறைந்து காது கேளாது செவிடுபட்டு, படருகின்ற 
பார்வைக்குரிய கண் தன்னுடைய செவ்வரி படர்ந்த நல்ல தன்மை கெட்டு (அதாவது கண் கெட்டு) 
சுருங்கிய தோலோடு நரையும் தோன்றும் காலம் நமக்கு வரும் முன்னமேயே, பொன்னின் நிறம் 
மிக்குப் பொருந்தும்படி காட்சியளிக்கும் கங்கையினைத் தலையினில் தரித்த பொன்சடையினானாகிய
சிவபெருமான் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் பழைமையான நீர்ப்பெருக்கினையுடைய 
பெண்ணாகடத்தில் பெருங்கோயிலுள் திருத்தூங்கானை மாடம் தொழுவீர்களாக.

    பன்னீர்மை -பல்+நீர்மை, பலவாய தன்மைகள். உடலில் போக நுகர்ச்சிக்கு ஏற்ற 
பலவகையான வலிமைகள். இவை முதுமைக் காலத்துக் குறைதல் இயல்பு.

    படர்நோக்கில் - வெகுதூரம் சென்று படரும் பார்வை.

    பவளந்நிற நன்னீர்மை - நல்ல ஆரோக்கியமுள்ள மனிதனுக்கு நல்ல சுத்தமான இரத்த 
ஓட்டத்தினால் ஏற்படும் செழித்த நிறமுடைய செவ்வரி படர்ந்த கண்களின் தன்மை திருமாலைச் 
செங்கண் மால் என வழங்குதல் காண்க. மருத்துவர் ஒரு மனிதனின் ஆரோக்கியத்தைச் 
சோதிக்கக் கண்ணின் கீழ் இமையினைச் சற்றுத் தாழ்த்திப் பார்த்து இரத்தத்தின் நிலையினை 
உய்த்துணருதலும் இங்கு கவனித்தற்குரியது. இரத்தங் குறைந்தால் கண்கள் வெளுத்துத்
தோன்றுவதும் இயல்பு. 

    பொன்னீர்மை துன்றப் புறந்தோன்றும்- பொன்னின் சிவந்த நிறமாந்தன்மை மிக்குத் 
தோன்றும்படி சிவந்த நிறத்துடன் காட்சியளித்தல்.

    துன்றுதல் - நெருங்குதல்,மிகுதல்.

    தொன்னீர் - தொன்மையான நீர்ப்பெருக்கு, இங்கு நிவா நதியினைக் குறித்தது. இந்த 
நதியின் கரையில் தான் திருப்பெண்ணாகடம் உள்ளது.

    உடலின் உறுப்புகள் பலவீனமடைந்து முதுமைப்பருவம் வரும் முன்னரேயே திருத்தூங்கானை 
மாடம் சென்று தொழுமின்கள் என்று கூறியதாம்.

7.     மிகவும் அற்பமான உணவை உண்டு அதனால் அடையும் வருத்தத்துடன் 
துன்பங்களையுமடைந்து வாழும்  இழிந்த வாழ்வு ஒழிந்து நிறைந்ததான போகங்களையடைதல் 
கருதித் தவம் செய்ய நின்றவர்களாகிய எல்லோரும் சிவபெருமானுடைய நீண்ட திருவடிகளையே 
தினமும் நினையுங்கள். தலையிலே பிறைச்சந்திரனையும், அதனைச் சுற்றி மாலையாகக் 
கொன்றை மலரினையும் சூடும் அச்சிவபெருமான் என்றும் பிரியாது உறையும் நீர்த்துறை 
சூழ்ந்த திருப் பெண்ணாகடத்துப் பெருங்கோயிலில் தூங்கானை மாடத்தினைத் தொழுவீர்களாக.

    இறையூண் - சிறிய அளவு அல்லது அற்பமான உணவு மற்றும் போகங்களின் 
குறைவினையும் (வறுமை நிலை) உணர்த்தி நின்றது.

    இறையூண் துகளோடு இடுக்கண் எய்தி -வறுமையினால் துன்பம் அடைந்து.

    மிகவும் அற்பமான உணவே உண்டு துன்பம் அடைகின்ற வறுமை வாழ்க்கையொழியத் 
தவம் செய்ய வேண்டும். முற்பிறவிகளில் தவம் செய்யாதாரே இப்பிறவியில் வறுமையடைகிறார்கள் 
என்பதைத் திருக்குறளும் பின் வருமாறு கூறுதல் காண்க.

    "இலர் பலராகிய காரணம் நோற்பார் 
    சிலர்பலர் நோலா தவர்"

                -திருக்குறள் : 270

    இந்நிலவுலகத்தில் செல்வர்கள் சிலராக வறுமையடைந்தோர் பலராதற்குக் 
காரணம் யாதெனின் தவஞ்செய்தார் சிலராகவும் அது செய்யாதார் பலராகவும் இருப்பதாகும்
 என்பது இக்குறளின் பொருளாகும்.

    இதனை இன்னும் தெளிவாகச் சிவபிரானை வணங்காதவர்களே வறுமையடைகிறார்கள் 
என்று கூறும் ஸ்காந்த புராணச் சுலோகமும் காண்க.

    "த்வாம் ப்ரஸாத்ய ஜகத்யஸ்மின்
        ப்ராப்தைச்வர்யா: ஸுராஸுரா: |
    அனர்ச்சிதாங்க்ரி பத்மாஸ்தே 
        யேவை துர்கதி பாகின: ” ||

                - ஸ்காந்த புராணம் ஸம்பவ காண்டம்
                    அத்தியாயம் - 18,சுலோகம்: 42

    (இதன் பொருள்) இவ்வுலகில் தேவர்களும் அஸுரர்களும் உம்மைப் பூஜித்தே மிக்க 
ஐச்வர்யத்தைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். உமது சரணாரவிந்தங்களைப் பூஜிக்காத பேதையரே 
துர்கதி அடைந்து கஷ்டப்படுகிறார்கள். (இது சிவபெருமானைப் பர்வதராஜன் துதித்ததாகும்)

    துகள் - தூசி, இங்குக் குற்றம் என்று பொருள்பட்டு வருத்தத்தினைக் குறித்து நின்றது 
எனக்கொள்க.

    இடுக்கண் - துன்பம், பிறவியினால் ஏற்படுபவை எனக் கொள்க.

    நிறையூண் நெறி கருதி - நிறைந்ததான உணவு பெறும் வழியினைக் கருதி. இங்கு ஊண் 
என்றது உணவினை மட்டுமன்றிப் பொதுவாகப் போகங்கள் முழுமையையும் குறிக்கும். 
அதாவது வளமான வாழ்க்கையினைப் பெற என்று கொள்க. தவம் நிறையூண் கருதி எனச் 
சேர்த்துத் தவமாகிய நிறைந்த உணவினைப் பெறக் கருதி எனப் பொருள் கோடலும் உண்டு.

    அலங்கல் - மாலை; பிணையும் - சூடும் அல்லது அணியும். பிரியாத நீர்த்துறை 
சூழ்க் கடந்தை- பெருமான் பிரியாது உறையும் நீர்த்துறை சூழ்ந்த கடந்தை அல்லது 
பிரியாத என்பதை நீர்த்துறைக்கு அடைமொழியாக்கித் தண்ணீர் என்றும் பிரியாத 
(வற்றாத) நிவா நதித்துறை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். 

    வறுமை நீங்க வேண்டுவீர் சிவபெருமானைத் தொழுங்கள் என்று இப்பாடலின் 
மூலம் ஆசாரியர் அறிவுறுத்தியருளினார்.

    8 . பற்கள் வீழ்ந்து நாத்தளர்ந்து உடலெல்லாம் வாடி நிற்கும் முதுமைப் 
பருவத்தினையடையும் பழிப்புக்கிடமாகிய இந்தப் பிறவி ஒழியத் தவம் செய்ய வேண்டிய 
இடம் எது என எண்ணி நின்றவர்களாகிய மக்களே! நீங்கள் எல்லாம் சிறிது நேரமும் தாமதிக்காது 
விரைந்து வாருங்கள். மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க எண்ணி அதனைச் சூழ்ந்த அரக்கனாகிய 
இராவணனைக் கதறச் செய்தவனாகிய சிவபெருமான் தமது தேவியும் தாமுமாய் விரும்பி 
உறைகின்ற பழைமையான பெருமை பொருந்திய பெண்ணாகடத்துப் பெருங்கோயிலுள் 
திருத்தூங்கானை மாடத்தினைத் தொழுவீர்களாக. 

     திருத்தூங்கானை மாடத்தில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவபெருமானைத் தொழுதலே 
பெரிய தவம் என்றவாறு. 

    முதுமை மிகவும் கொடியதாகையால் அம்முதுமைப் பருவம் வரும் முன்னரே மீண்டும் 
பிறவியும் தொடர்ந்து முதுமையும் வாராவண்ணம் சுடர்க்கொழுந்தீசரைத் தொழுங்கள் 
என்றருளிச் செய்தனர் ஆசாரியர். 

     அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ்பகுதிகள் இரண்டு ஒப்பு நோக்கிற்குரியதெனக் 
கீழே கொடுத்துள்ளோம். இவை முதுமையின் கொடுமையினை எடுத்துக் காட்டுவனவாகும்.

    "தொந்தி சரிய மயிரே வெளிறநிரை
        தந்த மசைய முதுகே வளைய இதழ்
        தொங்க ஒருகை தடிமேல் வரமகளிர்- நகையாடி
    தொண்டு கிழவன் இவனா ரெனஇருமல் 
        கிண்க ணெனமு னுரையே குழறவிழி
        துஞ்சு குருடு படவே செவிடுபடு- செவியாகி 
    வந்த பிணியு மதிலே மிடையுமொரு
        பண்டி தனுமெ யுறுவே தனையுமிள 
        மைந்த ருடைமை கடனேதெனமுடுக  -உயிர்மேவி
    மங்கை அழுது விழவே யமபடர்கள் 
        நின்று சருவ மலமே யொழுகவுயிர் 
        மங்கு பொழுது கடிதே மயிலின்மிசை-வரவேணும்"

    (இதன் பொருள்)வயிறு சரியவும், தலைமயிர் வெளுத்துப் போகவும், வரிசையாக இருந்த 
பற்கள் அசைந்து போகவும், முதுகு கூன் விழவும், உதடு தொங்கவும், ஒரு கையினைத் தடியின் மேல் 
பிடித்து வரவும் இக்கோலத்தினைக் கண்ட பெண்கள் பரிகாசமாய்ச் சிரித்துப் பெருங்கிழவன் 
இவன் யார் என்று கூறவும், கிண் கிண் என இருமிப் பின்னே வார்த்தைகள் குழறவும் ,கண்பார்வை 
கெட்டுக் குருட்டுத் தன்மையடையவும், காதுகள் செவிடாகவும், உடலில் வந்த பிணிகளும் அவை 
பற்றி அடிக்கடி வர நேருகின்ற மருத்துவனும், உடல் படுகின்ற அவதியும் (இப்படித் துன்புற்ற நிலையில் 
இவன் இருக்க) பிள்ளைகள் தந்தையிடம் உனது  உடைமை எவ்வளவு, கடன் கொடுக்க வேண்டியதெவ்வளவு 
என்று விடாது கேட்கவும், இவற்றால் துயரமடைந்து, மனைவி அழுது விழவும் யமதூதர்கள் உயிரைக் 
கவர காத்திருக்கவும், மலம் எங்கும் ஒழுகவும் உயிர் பிரிகின்ற காலத்து (எனது முருகையனே!) 
நீ விரைவில் மயில் மேல் வந்து காட்சி தரவேண்டும்.

    'மூப்புற் றுச்செவி கேட்பற் றுப்பெரு
        மூச்சுற் றுச்செயல்         தடுமாறி
    மூர்க்கச் சொற்குரல் காட்டிக் கக்கிட 
        மூக்குக் குட்சளி             யிளையோடும்
    கோப்புக் கட்டியி னாப்பிச் செற்றிடு 
        கூட்டிற் புக்குயிர்             அலையாமுன்
    கூற்றத் தத்துவ நீக்கிப் பொற்கழல்
        கூட்டிச் சற்றருள்             புரிவாயே!
    காப்புப் பொற்கிரி கோட்டிப் பற்றலர் 
        காப்பைக் கட்டவர்         குருநாதா"

    (இதன் பொருள்) வயது முதிர்ந்து காது செவிடாகி பெருமூச்சு மேலிட்டுச் செயல்கள் 
தடுமாறி அதனால் வருகின்ற கோபச் சொற்கள் நிரம்பிய குரலைக் காட்டி, வெளிப்படுகின்ற 
மூக்குச்சளியும், நெஞ்சுக் கோழையும் ஒன்று சேர்த்தது போல் துன்பம் உண்டாக்கி வருத்தும் 
இவ்வுடலிற்புகுந்து உயிர் அலைவதற்கு முன்னம் கூற்றுவன் என் உயிரைப் பிரிக்கும் செய்கையை 
நீக்கி உனது அழகிய திருவடியில் என்னைச் சேர்த்து அருள் புரிவாய், மேரு மலையினை 
வில்லாக வளைத்து முப்புரமெரித்த பரமனின் குருநாதனே! என்றதாம்.

    இப்பாடற் பகுதிகள் மூப்பின் கொடுமையினை நன்கு விளக்கும் என நம்புகிறோம்.

9.    உடலைப் பற்றிய நோய்களும், மனத்தைப் பற்றின கவலைகளும், அவற்றால் வரும் 
துன்பங்களையும் அனுபவிப்பதான இந்த வாழ்க்கை ஒழிந்து பேரின்பம் பெறுதற்குரியதான 
தவத்தினைப் பொருந்தும் மனங்கருதி நின்றீர்களாகிய எல்லோரும், தாமரை மலரின் மேல் 
வீற்றிருக்கும் பிரம தேவனும், மண்ணுலகத்தையும் விண்ணுலகத்தையும் தாவிய திருவிக்கிரமனாகத் 
தோன்றி அளந்தவனான திருமாலும் காணமாட்டாத தலைவனாரது இடமாகிய குளிர்ந்த 
சோலைகள் வானத்தைத் தொடுகின்ற திருப்பெண்ணாகடத்துப் பெருங்கோயிலுள் திருத்தூங்கானை 
மாடத்தினைத் தொழுவீர்களாக.

    நோயும் பிணியும் என்றதில் முன்னையது உடலைப்பற்றியதும், பின்னையது 
மனதைப் பற்றியதுமாம் எனக் கொள்க. அல்லது நோய் என்பது அவ்வப்போது உண்டாகித் 
தீர்வனவும் பிணி என்றது சரீரத்தைப் பற்றி என்றும் தீராது  நிற்கும்
தன்மையுள்ளனவுமாம் எனவும் கொள்ளலாம்.

    வாயும் மனம்-  பொருந்துகின்ற மனம். தாய-தாவிய 

10.     யானைப்பசி என்று சொல்லத்தக்கதான பெரும் பசியானது வருத்த, மேலும் 
நோய் வருதலால் மிகுந்த பழிப்புக்கு  இடமான இந்த வாழ்க்கையொழியத் தவம் 
(செய்ய  நினைப்பவராகிய நீங்கள் எல்லாம்) தலைமயிரைப் பறிக்கும் செய்கையுள்ள 
சமணர்களும், உடலைக் காவியுடையால் மூடுகின்ற பௌத்தர்களும் கூறுகின்ற  விளக்கம் 
இல்லாத பொய்ம்மொழிகளை உண்மையென்று கொள்ள வேண்டாம்.  உமாதேவியாரும் 
தாமுமாய் இறைவனார் பொருந்தி வாழுகின்ற குற்றமற்றதான திருப்பெண்ணாகடத்தில் 
பெருங்கோயிலுள் திருத்தூங்கானை மாடத்தைத் தொழுவீர்களாக.

    பிறப்பறுக்க வேண்டின் சமணர், புத்தர் ஆகியோரது பொய்ம்மொழிகளைக் 
கொள்ளாது திருத்தூங்கானை மாடத்துப் பெருமானைத் தொழுங்கள் என்று கூறியதாம்.

    பகடு ஊர்பசி -பகடு-யானை, எனவே யானைப் பசி.  அதாவது பெரும்பசி.

    முகடு ஊர் மயிர் - முகடு -தலையுச்சி, தலை மயிரை ஒவ்வொன்றாகப் பறிப்பது 
சமணர் வழக்கம் என்றறியப்படுகிறது.

    திகழ் தீர்ந்த -- திகழ் - விளக்கம், இங்கு உண்மையின் விளக்கம் எனக் கொள்க.

11.     நிலவுலகத்திலே முரசுகள் அதிருகின்ற மாட வீதிகளையும், வயல்களையுமுடையதான 
சீகாழியில் பிறந்த திருஞானசம்பந்தன் நன்மைகள் பொருந்திய திருப்பெண்ணாகடத்துப் 
பெருங்கோயிலுள் அமைந்த நிலவினைத் தொடுகின்ற திருத்தூங்கானை மாடத்தில் 
விரும்பி எழுந்தருளியுள்ள சுடர்க்கொழுந்தீசனின் பெருமை பொருந்திய திருவடிகளைத் 
துதிக்கின்ற இந்தப் பத்துப் பாடல்களையும் அதன் கருத்தினையுணர்ந்து கற்றவர்களும் 
அவர்களிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவர்களும் விண்ணவர் உலகத்துப் பொருந்தி 
வாழ்வர் என்பது உறுதியாகும். வினைகளும் தொலைந்து போகும்.

    முந்தின பாடல்களில் கடந்தை என்ற மரூஉப் பெயரால் குறிப்பிட்டதை இப்பாடலில் 
திருப்பெண்ணாகடம் என்ற ஊரின் பெயரை விரித்து ஓதினார். அதுபோலவே தடங்கோயில் 
என்று முன் பாடல்களில் உரைத்த கோயிலின் பெயரை இப்பாடலில் பெருங்கோயில் என்று 
பொருளை விளக்கியருளினார்.

    கண்ணார்கழல்- கண்கள் போன்று சிறப்புமிக்க கழல்கள் அல்லது உலகத்துக்குக் 
கண் போன்ற கழல்கள் எனலுமாம். 

    கருத்துணரக் கற்றாரும் கேட்டாரும் - திருப்பாடல்களைப் பொருளுணர்ந்து பயிலல் 
வேண்டும் என்பது இதனால் வற்புறுத்தப்பட்டது காண்க. மாணிக்கவாசகரும் தாமருளிய 
சிவபுராணத்தில் 

    "சொல்லிய பாட்டின் பொருளுணர்ந்து சொல்லுவார்,செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் 
சிவனடிக்கீழ்ப், பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து " என்றருளிச் செய்தமை காண்க.

    (இதன்பொருள்) - சொல்லிய திருப்பாட்டின் பொருளை உள்ளுணர்ந்து சொல்ல 
வல்லவர்கள் சிவபுரம் சென்று சேர்வர். அங்கு முன்பே சென்றுள்ள மெய்யடியார் பலரும் 
வாழ்த்தச் சிவபெருமானின் திருவடிக்கீழ் நிலைத்து இருப்பர் என்பதாம்.

    விதியதுவேயாகும்-விண்ணோர் உலகம் செல்லும் அதுவே உரிய பயனாகும் என்று 
பலன் குறிப்பிட்டதாகும். அல்லது விதி என்பதற்கு திருஞானசம்பந்தருடைய ஆணை என்றும் 
பொருள் கொள்ளலாம்.

            -சிவம்-

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ
 
            சிவமயம் 
        
        சிவனுண்டு பயமில்லை

        திருநெல்வாயில் அரத்துறை

பண் - பியந்தைக்காந்தாரம்             2-ம் திருமுறை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .

            திருச்சிற்றம்பலம்

    எந்தை யீசனெம் பெருமான்
        ஏறமர் கடவுளென் றேத்திச் 
    சிந்தை செய்பவர்க் கல்லாற்
        சென்றுகை கூடுவ தன்றால் 
    கந்த மாமல ருந்திக் 
        கடும்புனல் நிவாமல்கு கரைமேல்
    அந்தண் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        1

    ஈர வார்சடை தன்மேல் 
        இளம்பிறை அணிந்தஎம் பெருமான் 
    சீருஞ் செல்வமும் ஏத்தாச்
        சிதடர்கள் தொழச்செல்வ தன்றால்
    வாரி மாமல ருந்தி 
        வருபுனல் நிவாமல்கு கரைமேல்
    ஆருஞ் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள்தம் அருளே.        2

    பிணி கலந்தபுன் சடைமேல்
        பிறையணி சிவனெனப் பேணிப் 
    பணி கலந்துசெய் யாத
        பாவிகள் தொழச்செல்வ தன்றால் 
    மணி கலந்துபொன் னுந்தி
        வருபுனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    அணி கலந்தநெல் வாயில்
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        3

    துன்ன ஆடையொன் றுடுத்துத் 
        தூயவெண் ணீற்றின ராகி 
    உன்னி நைபவர்க் கல்லால்
        ஒன்றுங்கை கூடுவ தன்றால் 
    பொன்னு மாமணி யுந்திப் 
        பொருபுனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    அன்ன மாருநெல் வாயில்
        அரத்துறை அடிகள்தம் அருளே.        4

    வெருகு ரிஞ்சுவெங் காட்டில்
        ஆடிய விமலனென் றுள்கி 
    உருகி நைபவர்க் கல்லால்
        ஒன்றுங்கை கூடுவ தன்றால் 
    முருகு ரிஞ்சுபூஞ் சோலை
        மொய்ம்மலர் சுமந்திழி நிவாவந்
    தருகு ரிஞ்சுநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.         5

    உரவு நீர்ச்சடைக் கரந்த
        வொருவனென் றுள்குளிர்ந் தேத்திப் 
    பரவி நைபவர்க் கல்லால்
        பரிந்துகை கூடுவ தன்றால் 
    குரவம் நீடுயர் சோலைக்
        குளிர்புனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    அரவ மாருநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.         6

    நீல மாமணி மிடற்று
        நீறணி சிவனெனப் பேணும் 
    சீல மாந்தர்கட் கல்லால்
        சென்றுகை கூடுவ தன்றால்
    கோல மாமல ருந்திக்
        குளிர்புனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    ஆலுஞ் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        7

    செழுந்தண் மால்வரை யெடுத்த
        செருவலி இராவணன் அலற 
    அழுந்த ஊன்றிய விரலான்
         போற்றியென் பார்க்கல்ல தருளான் 
    கொழுங்க னிசுமந் துந்திக் 
        குளிர்புனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    அழுந்துஞ் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        8

    நுணங்கு நூலயன் மாலும் 
        இருவரும் நோக்கரி யானை 
    வணங்கி நைபவர்க் கல்லால்
        வந்துகை கூடுவ தன்றால் 
    மணங்க மழ்ந்துபொன் னுந்தி 
        வருபுனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    அணங்குஞ் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        9

    சாக்கி யப்படு வாருஞ் 
        சமண்படு வார்களும் மற்றும் 
    பாக்கி யப்பட கில்லாப்
        பாவிகள் தொழச்செல்வ தன்றால் 
    பூக்க மழ்ந்துபொன் னுந்திப் 
        பொருபுனல் நிவாமல்கு கரைமேல் 
    ஆர்க்குஞ் சோலைநெல் வாயில் 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளே.        10

    கறையி னார்பொழில் சூழ்ந்த 
        காழியுள் ஞான சம்பந்தன்
    அறையும் பூம்புனல் பரந்த 
        அரத்துறை அடிகள் தம் அருளை 
    முறைமை யாற்சொன்ன பாடல்
        மொழியும் மாந்தர்தம் வினை போய்ப் 
    பறையும் ஐயுற வில்லைப் 
        பாட்டிவை பத்தும் வல்லார்க்கே.        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: அரத்துறைநாதர்                 தேவி: ஆனந்தநாயகி

    பதிக வரலாறு: திருப்பெண்ணாகடத்தில் சுடர்க்கொழுந்தீசரைப் பணிந்து ஏத்திய 
பின்னர் அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் திருஞானசம்பந்தர், சிவபாதவிருதயர் மற்றும் அடியார்கள் 
புடைசூழத் திருநெல்வாயில் அரத்துறை என்னும் தலத்தினை நோக்கிப் புறப்பட்டார். 
சில சமயங்களில் தமது தந்தையார் தோள் மீது எழுந்தருளும் வழக்கத்தையும் விட்டு 
நடந்தே செல்வாராயினார். தந்தையாரும் பிறரும் வருந்தும்படி திருஞானசம்பந்தரது 
பாதங்கள் பையப் பைய நொந்தன. அனைத்து வேதங்களும் ஒரு வடிவங்கொண்டாற் போன்றும், 
பூரணசந்திரன் இந்நிலவுலகத்திற்கு வந்தாற் போன்றும் விளங்கும் பிள்ளையார் திருநெல்வாயில் 
அரத்துறைநாதரை வணங்கப் பெருவிருப்பினுடன் விரைந்து சென்றனர். பாசம் என்பது ஒரு சிறிதும் 
இல்லாதவராயினும் சிவபிரானிடத்து ஆசை மிகுதலால் அப்பெருமானைத் தொழுது கொண்டே 
சென்றனர். அங்ஙனம் செல்லும் பொழுது மாறன்பாடி என்னும் பதியினை அடையும்போது 
அவரைச்சூழ வழி நடந்து வந்தவர்கள் வருத்தத்தினால் இளைப்படைந்தது கண்டுத் திருஞானசம்பந்தர் 
திருவைந்தெழுத்தினை ஓதி அங்குத் தங்கியருளினார். சூரியனும் மறைந்து அன்றிரவு பிள்ளையார் 
தம்முடன் வந்தவர்களோடு மாறன்பாடியிலேயே தங்கியருளினார் .

    இங்ஙனம் திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளையார் வழிநடந்து வந்த இளைப்பினைப் போக்கத் 
திருவுள்ளங் கொண்ட திருவரத்துறைப் பெருமான் பிள்ளையார் ஏறுவதற்கு முத்துச்சிவிகையும், 
பிடித்துக் கொள்வதற்கு முத்துக்குடையும், ஊதுவதற்கு முத்துச்சின்னங்களும் கொடுத்தருளத் 
திருவுள்ளங்கொண்டார். அன்றிரவு அரத்துறையில் உள்ள வேதியர்களுக்குத் தனித்தனியே 
கனவில் எழுந்தருளி "ஞானசம்பந்தன் நம்மிடம் வருகின்றான். நீங்கள் முத்துச் சிவிகை,
 முத்துக்குடை, முத்துச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றை நம்மிடமிருந்து எடுத்துச் சென்று அவனுக்குக் 
கொடுங்கள்" என்று அருளிச் செய்தார்.

    "ஞான சம்பந்தன் நம்பால் அணைகின்றான்
    மான முத்தின் சிவிகை மணிக்குடை 
    ஆன சின்னம்நம் பாற்கொண்டு அருங்கலைக் 
    கோன் அவன்பால் அணைந்து கொடுமென" 

என்ற பெரியபுராணச் செய்யுள் இப்பகுதியினைக் கூறுகிறது.

    சிவபெருமான் கனவிலே வந்து எழுந்தருளப் பேறு பெற்ற அந்தணர்கள் யாவரும் உடனே 
விழித்தெழுந்து ஒன்று கூடித் தாம்தாம் கண்ட கனவினைக் கூறி மகிழ்ந்து அற்புதம் அடைந்து 
கோயிலுக்குச் சென்றனர். திருக்கோயிலின் உள்ளிருந்த அடியார்களும் அவ்வாறே கனவு கண்ட 
அதிசயத்தில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் திருப்பள்ளியெழுச்சிக்கு உரிய காலத்தில் கோயிலுக்குள் 
சென்று  பார்க்க அங்கு முத்துச்சிவிகையும், முத்துக்குடையும், முத்துச் சின்னங்களும் இருக்கக்கண்டு 
பெருமகிழ்ச்சியும் வியப்பும் அடைந்து தமது கரங்களைச் சிரமேற்கூப்பிக் கொண்டு இவை எட்டுத் 
திசைகளுக்கும் விளக்கு போன்றவை எனக் கூறிக் கொண்டே துதித்து வணங்கினர். பின்னர் 
இசைக் கருவிகள் முழங்க அவற்றைத் தாங்கிக் கொண்டு திருஞான சம்பந்தப்பெருமான் தங்கியிருந்த 
இடம் நோக்கிச் சென்றார்கள்.

    திருமாறன்பாடியில் தங்கியிருந்த ஞானப்பிள்ளையார்க்கும் அன்றிரவே சிவபிரானார் 
கனவில் எழுந்தருளி 'நாம் உனக்கு மகிழ்ச்சியுடன் அளிக்கும் முத்துச்சிவிகையினையும் 
மற்றவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டு சிவிகையில் ஏறி  வருவாயாக" என்று அருளிச்செய்தார். 
துயில் நீங்கிய பிள்ளையார் இவ்வருளினைத் தமது தந்தையார்க்கும் மற்றும் தொண்டர்கட்கும் 
உரைத்தருளிப் பின்னர் தமது நித்திய கருமானுட்டானங்களைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டு 
திருவைந்தெழுத்தினை ஓதிக்கொண்டு அங்கே எழுந்தருளியிருந்தார். அப்போது 
புகலியிற்றோன்றிய உதயசூரியன் போன்ற பிள்ளையாரை முத்துச்சிவிகையின் மேலே 
கண்டு தரிசிக்க விரும்பியவன் போலச் சூரியனும் உதயமாயினான்.

    அச்சமயத்தில் ஹர ஹர என்ற ஒலி முழங்கச் சிவிகை, குடை, சின்னங்கள் முதலியவற்றைத் 
தாங்கிவந்த அரத்துறை அடியவர்களும் அந்தணர்களும் பிள்ளையார் திரு முன்பு வந்து சேர்ந்தனர். 
பிள்ளையாரை வணங்கி நின்று இவை அரத்துறைப்பெருமான் தங்கட்கு அருளியவை என்று கூறி 
நின்றனர். திருஞான சம்பந்தரும் திருவருளைப் போற்றி " இங்கு சிவபெருமான் முத்துச்சிவிகை 
முதலியவற்றை அளித்தருளுதல் அடியேனைத் தமது அடியவனாக உவந்து ஆட்கொள்ளும் 
பொருட்டேயாகும்'' என்று மகிழ்ந்து கூறி "எந்தைஈசன்" எனத் தொடங்கும் திருப்பதிகம்பாடி 
திருவரத்துறை ஈசரது அருளே இதுவாகும் என்ற இனிய சொற்களால் பதிகத்தை நிறைவாக்கினார். 
பின்னர் ஒளி பொருந்திய முத்துச் சிவிகையினை வலம் வந்து, கீழே விழுந்து வணங்கித் '
திருநீற்றின் வெண்மையான ஒளி போன்ற அதன் ஒளியினைப் போற்றி இது ஆதியார் திருவருள் 
என்று ஐந்தெழுத்தினை ஓதி உலகெலாம் உய்யும் வண்ணம் அதன்மேல் ஏறியருளினார். இதனைக் 
கூறும் பெரியபுராணச் செய்யுள் வருமாறு:

    "சோதி முத்தின் சிவிகைசூழ் வந்துபார் 
    மீது தாழ்ந்துவெண் ணீற்றொளி போற்றி நின்று
    ஆதி யார் அருள் ஆதலின் அஞ்செழுத்து 
    ஓதி ஏறினார் உய்ய உலகெலாம்."

    (உலகெலாம் என்று தில்லைக்கூத்தன் அடியெடுத்துக் கொடுக்கச் சேக்கிழார் 
பாடிய பெரியபுராணத்தில் பதினான்கு இடங்களில் உலகெலாம் என்ற சொல்லை 
அமைத்துப் பாடியுள்ளார். முதல், இடை, கடை என்று மூன்று இடங்களிலும் மற்றும் 
பதினோரு இடங்களிலும் அவை அமைந்துள்ளன. அவற்றில் இச்செய்யுள் புராணத்திற்கு 
இடைப் பகுதியில் அமைந்ததாகும்.)

    திருஞானசம்பந்தர் சிவிகையின் மீது ஏறியருளியது கண்டு தொண்டர்கள் 
ஹரநாம முழக்கஞ் செய்து பேரானந்தக்கடலில் மூழ்கினார்கள், பின்னர் சிவிகையில் 
எழுந்தருளி அரத்துறை சேர்ந்தார். சின்னங்களெல்லாம் முறையே 'உலகமேழும், 
நான்மறைகளும், நிறைந்த தவத்தினை உடையோர்களும் உய்யும் வண்ணம் 
"திருஞானசம்பந்தன் வந்தான்" என்றும் "இறைவியார் ஞானப்பாலூட்ட உண்ட
 பாலறாவாயன் வந்தான்” என்றும் 'வேதம் முதலிய அனைத்துக் கலைகளையும் 
ஓதாதுணர்ந்த 'முத்தமிழ் விரகன் வந்தான்' என்றும் திருஞானசம்பந்தருடைய 
சிறப்புக்களையெல்லாம் தனித்தனி இயம்பித் துதித்து வந்தன.

    உண்மையான கலைகள் யாவும் விளக்கம் பெறவும் உலகத்துள்ளோர் 
சிந்தையினைச் சார்ந்து நின்ற அறியாமை இருள் நீங்கவும் தமிழ் மறையினை 
இசைக்கும் ஞானவள்ளலாகிய திருஞானசம்பந்தர் "போற்றி" எனத் துதிப்பவர்க்குப்
பொருளும், ஞானமும், போகமும் அருளும் சிவபெருமானாரது திருவரத்துறைக் 
கோயில் வந்து சேர்ந்தார்.

    கோயில் கோபுர வாயிலைத் தூரத்தே கண்டதுமே சிவிகையினின்றும் 
இறங்கி நிலத்தில் விழுந்து வணங்கிச் சிந்தை நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் கோயிலுள் 
சென்று வலங்கொண்டு பிரானார் திருமுன்பு வந்து கரங்களைத் தமது தலை மீது 
குவித்து வணங்கி "என்னையும் பொருளாக இன்னருள் புரிந்தருளும் பொன்னடித் 
தாமரைகள் போற்றி" எனத் துதித்தார். சில தினங்கள் பிள்ளையார் அங்கே 
திருத்தொண்டர்களோடு பெருமானாரை வணங்கிக்கொண்டு அத்தலத்தில் 
எழுந்தருளியிருந்தனர்.

    முத்துச்சிவிகை அருளிய பெருமானின்  திருவருளைத் துதித்துப்பாடியதே 
இத்திருப்பதிகமாகும்.

பதிகப்பொழிப்புரை:-     

1.    எந்தை, ஈசன், எம்பெருமான், விருஷபத்தின் மீது அமர்ந்த கடவுள் என்று வாயால் 
சொல்லி, மனத்தால் சிந்தித்து வழிபடுபவருக்கு அல்லாது  வாசனை பொருந்திய மலர்களை 
அடித்துக் கொண்டு வேகமாக வரும் நீரினையுடைய நிவா நதியின் கரையின் மேல் அழகிய 
குளிர்ச்சி பொருந்திய சோலைகள் நிறைந்த திருநெல்வாயில் அரத்துறை கோயில் கொண்ட 
சிவபெருமானின் அருள் (மற்றவர்கட்கு) கை கூடுவதன்று.

     சிவபிரானை வழிபடுபவருக்கே திருவருள் கைகூடும் என்பதை இத்திருப்பாடல் 
வற்புறுத்துகிறது.  "சலமிலன்  சங்கரன், சார்ந்தவர்க்கலால் நலமிலன்" என்ற அப்பரடிகளின் 
திருவாக்கும் இங்கு ஒப்புநோக்குதற்குரியது.

2.     குளிர்ச்சி மிகுந்த சடையின் மேல் இளம்பிறை அணிந்த சிவபெருமானுடைய 
பெருமையினையும், தலைமையினையும் துதித்து வணங்காத பேதையர்கள் தொழுது 
வணங்கினால் அல்லது மலர்களை வாரியடித்துக் கொண்டு  வரும் நீரினையுடைய 
நிவா நதியின் கரைமேல் சோலைகள் நிறைந்த திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் 
கோயில் கொண்டுள்ள சிவபெருமானின் திருவருள் சென்று அடையாது. (இதுவரை 
வணங்காதிருந்து இனி வணங்கினாலும் சிவபெருமான் திருவருள் புரிவார் என்பதாம்.)

     செல்வம்: ஐச்வர்யம்; இங்குப் பெருமானின் முழு முதல் தன்மையினைக் குறித்தது.

3.     பிணிப்பு நிறைந்த அழகிய சடையின் மேல் பிறைச் சந்திரனை அணிந்த 
சிவபிரானே என்று தியானித்து மனம்,  வாக்கு, காயம் ஆகியவை கலந்து தொண்டு 
செய்யாத பாவிகள் தொழுதாலல்லது மணியையும் பொன்னையும் கலந்து வாரி 
வருகின்ற நீர்ப்பெருக்கினையுடைய  நிவா நதியின் கரைமேல் அழகு பொருந்திய 
திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவபிரானின் திருவருள் 
சென்று அடையாது.

4.     தைத்த ஆடை ஒன்று உடுத்து தூய்மையான வெண்ணீற்றினைத் தரித்தவர்களாக 
மனம் உருகுபவர்களுக்கல்லாது, பொன்னும் மணியும் உந்திக்கொண்டு வேகமாக வரும் 
நீர்ப்பெருக்குடைய நிவா நதியின் கரை மேல் அன்னப்பறவைகள் நிறைந்த திருநெல்வாயில் 
அரத்துறையில் கோயில் கொண்ட சிவபிரானின் திருவருள் ஒரு சிறிதும் கைகூடாது.

    துன்ன ஆடை: தைத்த துணி; அதாவது அரைஞாண் கயிறு போன்ற அமைப்புடன் 
சேர்த்துத் தைக்கப்பட்ட கோவணம், கீளும் கோவணமும் எனவும் வழங்கப் படும். இவற்றைச் 
சிவபிரானின் அடியார்களுக்கு அமர்நீதி நாயனார் வழங்கிய செய்தியைப் பெரியபுராணத்தில் 
காணலாம். சிவனடியார்கள் இத்தகைய ஆடையினை மட்டுமே தரித்து இருத்தலும் உண்டு

    உன்னி நைபவர்: சிவபெருமான் தனது அடியார்களிடம்  காட்டும் பெருங்கருணையினை 
நினைந்து நினைந்து உருகுதல் இம்மாதிரி மனம் உருகுதல் அன்பின் இலக்கணமாம்.

5.     காட்டுப்பூனைகள் நெருங்கிச் சேர்கின்ற கொடிய காட்டில் ஆடுகின்ற விமலன் என்று 
உள்ளத்தில் நினைந்து உருகுபவர்க்கு அல்லாது, மணம் நிறைந்த பூஞ்சோலைகளினின்றும் 
கொத்துக் கொத்தாக மலர்களைச் சுமந்து  இறங்குகின்ற நிவா நதியானது வந்து அடைகின்ற 
திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவபெருமானின் திருவருள் 
ஒரு சிறிதும் கைகூடாது.

     உறிஞ்சுதல்: தேய்த்தல் என்று பொருள்படும் இச்சொல் இங்கு நிறைதல், நெருங்குதல், 
பொருந்துதல் போன்ற பொருள்களைக் குறித்து நின்றது.

    நைபவர்: வருந்துபவர்; அதாவது இதுவரை இறைவனை உள்ளன்போடு வணங்காது 
காலத்தை வீணே கழித்தமைக்கு இரங்கி வருந்துபவர்.

6.    பரந்த கங்கை நீரினைச் சடையிலே மறைத்து வைத்த ஒப்பற்ற பெருமான் என்று 
உள்ளங்குளிர வணங்கி வாழ்த்தி நைபவர்களுக்கல்லாது, குராமரங்கள் நீண்டு உயர்ந்த 
சோலைகளையுடைய, குளிர்ந்த நீரினையுடைய நிவா நதிக்கரையின் மேல் ஓசைகள்     
பொருந்திய திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் கோயில் கொண்டருளிய  
சிவபெருமானின் திருவருள்  பரிவுடன் சென்று கைகூடாது.

    உரவுநீர்: பரந்த கங்கை

7.     அழகிய நீல நிறமுள்ள கழுத்தினையுடைய திருநீறணிகின்ற சிவபெருமானே 
என்று தியானிக்கின்ற சீலமுடைய மாந்தர்கட்கல்லாது அழகிய மலர்களை அடித்துக் கொண்டு 
வரும் குளிர்ந்த நீரினையுடைய நிவாநதியின் கரைமேல் அசைகின்ற சோலைகளையுடைய 
திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் கோயில் கொண்டருளிய சிவபெருமானின் திருவருள் 
சென்று கைகூடாது.

    நீலமாமணிமிடறு: விஷமுண்டதனால் கரிய நிறத்துடன் விளங்குங்
கழுத்தினைக் குறித்தது.

    சீலமாந்தர்: சிவனடிக்கு அன்பர்கள், அவர்களே திருநீலகண்டா, நீறணி முதல்வா,
 சிவபெருமானே என்று போற்றும் சீலம் உடையவர்களாவார்கள். 

8.     கொழுமையான கனிகளைச் சுமந்து வரும் குளிர்ந்த நீரினையுடைய நிவா நதியின் 
கரையில் வேரூன்றிச் செழித்து விளங்கும் சோலைகளையுடைய திருநெல்வாயில் அரத்துறை
அடிகளாகிய சிவபிரான் தமது அருளைச் செழிப்பான குளிர்ச்சி மிக்க பெரிய கயிலாய 
மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க முயன்ற, போரில் வலி மிக்க இராவணன் அலறும்படி அழுந்த
ஊன்றிய விரலினையுடைய பெருமானே! போற்றி! என்று வணங்குபவர்க்கல்லாது அருள மாட்டார். 
(தமது அருளினை வழங்கமாட்டார் என்பதாம்.)

    இராவணன் அலறும்படி ஊன்றிய விரலானே போற்றி என்பவர்க்கே அருள்புரிவார் என்பதாம். 

    செரு: போர், போரில் மிக்க வலிமையுடையவனாயினும் சிவபிரானால் பாதாளத்தில் 
அழுந்தும்படி கால்கட்டை விரலினால் ஊன்றப்பட்டான் என்பதாம்.

9.     மணத்தினை வீசிக்கொண்டு பொன்னினை அடித்துக் கொண்டு வருகின்ற நீரினையுடைய 
நிவா நதிக்கரையில் அழகு மிக்க சோலைகள் நிறைந்த திருநெல்வாயில் அரத்துறை அடிகளான 
சிவபிரானது திருவருள், நுண்மையான நூல்களை உணர்ந்தவனாகிய பிரமதேவனும் திருமாலுமாகிய
 இருவரும் காண்பதற்கரியவனாகிய அப்பெருமானை வணங்கி மனம் உருகுபவர்க்கல்லாது வந்து 
கைகூடுவது அன்று. (கை கூடாது என்பதாகும்)

    நுணங்கு நூல்- வேதம்.

    நிவா நதி மணங்கமழ்ந்து வருதல் என்பது அந்நதியின்  வெள்ளம் அடித்துக்கொண்டு 
வரும் மணமிக்க மலர்களாலாகும்.

    அணங்குஞ்சோலை - அழகிய சோலை; செறிவினால் பின்னி வளருஞ்சோலை என்பது 
திரு. சிவக்கவிமணி C.K.சுப்பிரமணிய முதலியாரவர்களின் குறிப்புரை.

10.     புத்தமதம், சமணமதம், ஆகியவற்றில் விழுபவர்களும் மற்றும் பல புறச்சமயங்களில் 
விழுந்த பாக்கியமில்லாத பாவம் செய்தவர்களும் தொழுதாலல்லது அவர்கட்குப் பூக்கள் 
மணங்கமழ்ந்து பொன்னினை வாரியடித்துக் கொண்டு வரும் நிவாநதியின் கரைமேல் 
ஆரவாரிக்கும் சோலைகள் நிறைந்த திருநெல்வாயில் அரத்துறை அடிகளாகிய 
சிவபெருமானின் திருவருள் சென்று அடையாது.

    பாக்கியப் படகில்லாப் பாவிகள்:  சைவசமயமாகிய உண்மைச் சமயத்தினையும் 
அதன் தெய்வமாகிய முழுமுதற் கடவுளாகிய சிவபெருமானையும் சாருதற்குரிய நல்வினைப்
பயன் இல்லாத பாவம் செய்தவர்கள்.

    தொழுதாலல்லாது வேறு வகையால் திருவருள் சென்று அவர்களையடையாது என்பதாம். 

    ஆர்க்குஞ்சோலை: மரங்களின் கிளைகள் காற்றில் அசைவதால் ஏற்படும் ஒலியாகிய 
ஆரவாரம் மிக்க சோலை.

11.     இருள் நிறைந்த சோலைகள் சூழ்ந்த சீகாழியில் உள்ள திருஞானசம்பந்தன் நிவா நதியின்
 நீர்ப்பெருக்குச் சூழ்ந்த திருநெல்வாயில் அரத்துறையில் கோயில் கொண்ட சிவபிரானின் 
திருவருளை முறைமையாகப் போற்றி  மொழிந்த பாடல்களை, இப்பாடல் பத்தும் சொல்ல 
வல்லவர்கட்கு அவர்களது வினைகள் ஓடிச் சென்று அழியும். இதில் சற்றும் ஐயமில்லை.

    கறையார் பொழில்: மரங்களின் நெருக்கத்தினால் கதிரவனின் ஒளிக்கிரணங்கள் 
உள்ளே செல்ல முடியாது பொழில்கள் இருண்டிருக்கின்றன என்பதாம். இது அடர்ந்து வளர்ந்த 
சோலைகளின் செழுமையைக் குறித்ததாம்.

    அருளை முறைமையாற் சொன்னபாடல் என்றது திருவருளின் பெருமையினையும் 
அது எவ்வாறு நமக்குக் கைகூடும் என்பதையும் கூறியருளியது என்பதாம்.

    இத்திருப்பதிகத்தினால் சிவபிரானின் திருவருளைப் பெற விரும்பினால் 
அப்பெருமானது ஈசன், எந்தை, ஏறமர் கடவுள் என்பன போன்ற திருநாமங்களை எடுத்துப் 
போற்றியும், அவரது சிறப்பினையும் முழு முதல் தன்மையினையும் புகழ்ந்து பாடியும், 
அவரது அருளை நினைந்து உருகியும், மற்றும் பல பணிகளைச் செய்தும் வழிபடுதல் 
வேண்டும் என்பதை உலகர்க்கு அறிவுறுத்தியருளினார் ஆசாரியர் என்பதை உணர்ந்து கொள்க,

                -சிவம்-
ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை 

            திருநெல்வெண்ணெய்

                திருமுக்கால்

பண்: சாதாரி                        3-ம் திருமுறை

        திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .

                திருச்சிற்றம்பலம்

    நல்வெணெய் விழுதுபெய் தாடுதிர் நாடொறும்
    நெல்வெணெய் மேவிய நீரே
    நெல்வெணெய் மேவிய நீருமை நாடொறும் 
    சொல்வணம் இடுவது சொல்லே.         1

    நிச்சலும் அடியவர் தொழுதெழு நெல்வெணெய்க்
    கச்சிள அரவசைத் தீரே 
    கச்சிள அரவசைத் தீருமைக் காண்பவர் 
    அச்சமொ டருவினை யிலரே.        2

    நிரைவிரி தொல்புகழ் நெல்வெணெய் மேவிய 
    அரைவிரி கோவணத் தீரே
    அரைவிரி கோவணத் தீருமை அலர்கொடு 
    உரைவிரிப் போருயர்ந் தோரே.        3

    நீர்மல்கு தொல்புகழ் நெல்வெணெய் மேவிய
    ஊர்மல்கி உறையவல் லீரே 
    ஊர்மல்கி உறையவல் லீருமை உள்குதல் 
    பார்மல்கு புகழவர் பண்பே.        4

    நீடிளம் பொழிலணி நெல்வெணெய் மேவிய 
    ஆடிளம் பாப்பசைத் தீரே 
    ஆடிளம் பாப்பசைத் தீருமை அன்பொடு 
    பாடுள முடையவர் பண்பே.        5

     நெற்றியோர் கண்ணுடை நெல்வெணெய் மேவிய
    பெற்றிகொள் பிறைநுத லீரே 
    பெற்றிகொள் பிறைநுத லீருமைப் பேணுதல்
    கற்றறி வோர்கள் தங் கடனே.         6

    நிறையவர் தொழுதெழு நெல்வெணெய் மேவிய
    கறையணி மிடறுடை யீரே
    கறையணி மிடறுடை யீருமைக் காண்பவர்
    உறைவதும் உம்அடிக் கீழே.        7

    நெருக்கிய பொழிலணி நெல்வெணெய் மேவியன்று 
    அரக்கனை அசைவுசெய் தீரே 
    அரக்கனை அசைவுசெய் தீருமை அன்பு செய்து
     இருக்கவல் லாரிட ரிலரே.            8

    நிரைவிரி சடைமுடி நெல்வெணெய் மேவியன்று
    இருவரை இடர்கள்செய் தீரே 
    இருவரை இடர்கள்செய் தீருமை இசைவொடு
    பரவவல் லார்பழி இலரே.            9

    நீக்கிய புனலணி நெல்வெணெய் மேவிய
    சாக்கியச் சமண்கெடுத் தீரே 
    சாக்கியச் சமண்கெடுத் தீருமைச் சார்வது
    பாக்கியம் உடையவர் பண்பே.        10

    நிலமல்கு தொல்புகழ் நெல்வெணெய் ஈசனை 
    நலமல்கு ஞானசம் பந்தன் 
    நலமல்கு ஞானசம் பந்தன செந்தமிழ் 
    சொலமல்கு வார்துய ரிலரே.        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி: வெண்ணெயப்பர்         தேவி: நீலமலர்க்கண்ணி

பதிக வரலாறு:     திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார் திருவரத்துறைப் பெருமானாரைத் 
தரிசித்துக் கொண்டு அங்கெழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் அடியார்களுடன் சென்று 
திருநெல்வெண்ணெய் முதலான தலங்களைத் தரிசித்து இறைவனைப் போற்றிப் 
பதிகம் பாடி மீண்டும் அரத்துறை வந்து சேர்ந்தனர். திருநெல்வெண்ணெய் என்ற தலத்தில் 
பாடியது இத்திருப்பதிகம். இது திருமுக்கால் என்ற வகையைச் சேர்ந்தது. 

    'நெல்வெண்ணெய் முதலா' எனச் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தில் குறிப்பிட்டபடியால் 
அதற்கு அருகாமையில் உள்ள திருவெண்ணெய்நல்லூர், திருவிடையாறு முதலான பதிகள் 
எனக் கொள்ளலாம். ஆனால் இத்தலங்களில் பாடி அருளிய பதிகங்கள் கிடைத்திலது. 
செல்லரித்துப் போனவற்றில் இவையும் சேர்ந்திருக்கலாம். பெரிய புராணப்
பாடல் பின்வருமாறு:

    தேவர் தம்பிரான் திருவரத் துறையினி லிறைஞ்சி 
    மேவு நாட்களில் விமலனார் நெல்வெண்ணெய் முதலாத் 
    தாவி லன்பர்கள் தம்முடன் தொழுது பின் சண்பைக் 
    காவலாரருள் பெற்றுடன் கலந்து மீண்டு அணைந்தார். 
        -பெரிய புராணம்: திருஞானசம்பந்தர் புராணம்-229

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     நல்ல வெண்ணெய் விழுதாகப் பெய்து செய்யப் பட்ட திருமஞ்சனம் நாள்தோறும் 
கொள்ளுவீர், நெல் வெண்ணெய் என்ற தலத்தில் எழுந்தருளிய தேவரீர்! திரு நெல்வெண்ணெய் 
என்ற தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள உம்மைத் தினந்தோறும் துதித்துச் சொல்லப்படுகின்ற 
சொற்களே சொற்களாகும். (அதாவது பயன் தரும் சொற்கள் அவையே என்றருளிச் செய்ததாம்)

    இத்தலத்தில் வெண்ணெயினால் இறைவர்க்குத் திருமஞ்சனம் செய்தல் ஒரு சிறப்பாகும். 
விழுது என்பது வெண்ணெயின் திரட்சியைக் குறிக்கும்.

    சொல்வண மிடுவது சொற்களால் அழகாக இறைவனின் பெருமையைப் பேசுவது.

    வணம் - வண்ணம், அதாவது அழகு.

    இடுவது-இங்குத்துதிப்பது என்ற பொருளில் வந்தது.

    பெரும் பற்றப் புலியூரானைப் பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே" என்று அப்பரடிகளும் 
அருளிச் செய்தமை  காண்க .  (6-ம் திருமுறை 'அரியானை' எனத் தொடங்கும் பெரிய திருத்தாண்டகம்).

2.     தினந்தோறும் அடியவர்கள் தொழுது எழுகின்ற  திருநெல்வெண்ணெயிற் கோயில் 
கொண்ட இளமையான பாம்பினைக் கச்சாக இடுப்பில் தரித்தவரே! அங்ஙனம் கச்சாக 
இடுப்பினில் இளமையான அரவினைத் தரித்தவரான உம்மைத் தரிசிப்பவரே பயமும் 
அத்துடன் கொடிய வினைகளும் இல்லாதவராவர்.

    நிச்சல்- நித்தல் என்பதின் போலி.

    கச்சு-இடுப்பிலே தரித்துக்கொள்ளும் வஸ்திரத்தை இங்கே குறித்தது. 

    அச்சம் என்பது இங்கே பிறவியச்சத்தைக் குறித்தது,அல்லது துன்பங்களைக் கண்டு 
அச்சப்படாமையுமாம். 

3.     வரிசையாக உலகெங்கும் பரந்த தொன்மையான புகழினையுடைய திருநெல்வெண்ணெயில் 
எழுந்தருளிய இடுப்பினில் விரித்துக்கட்டிய கோவணத்தினை உடையவரே!  அங்ஙனம் கோவணத்தினை 
விரித்துக் கட்டிய உம்மை மலர்களைக் கொண்டு பூசித்து உமது புகழைச் சொற்களால் விரிவாகத் 
துதித்துப் பாடுபவர்களே உயர்ந்தவர்கள் ஆவார்கள்.

    உரை விரிப்போர்-புகழை உரையினால் விரிவாகப் பாடுபவர். உரை-சொல்.

4.     நீர்வளம் மிக்கதும் தொன்மையான புகழ் பொருந்தியதுமான நெல்வெண்ணெய் 
என்னும் பெயர் கொண்டதான தலத்தினில் நிலையாக எழுந்தருளியவரே! அங்ஙனம் அந்த
 ஊரில் நிலையாக எழுந்தருளிய தேவரீரை எப்பொழுதும் தியானித்திருத்தல் உலகினில் 
உயர்ந்த புகழை உடையவர்களின் குணமாகும்.

    உள்குதல் - தியானித்தல்

    சிவபெருமானை எப்பொழுதும் தியானித்திருப்பவர்களே புகழுக்குரியவர்கள். 
மற்றையோர் அல்லர் என்பதாம்.

5.     நீண்ட இளமரங்களையுடைய சோலைகளால் அழகு செய்யப்பட்ட திருநெல்வெண்ணெயில் 
எழுந்தருளிய ஆடுகின்ற இளம்பாம்பினைக் கச்சாகக் கட்டியவரே! அங்ஙனம் ஆடுகின்ற இளம்பாம்பினைக் 
கச்சாகத் தரித்த உம்மை அன்போடு பாடுகின்ற உள்ளம் உடையவர்களது பண்பே சிறந்ததாகும்.

    அசைத்தல் - கச்சாக இடையில் கட்டுதல்.

6.     நெற்றியிலே ஒரு கண்ணினை உடையவரும் திருநெல்வெண்ணெயில் விரும்பி 
எழுந்தருளியவரும் ஆற்றல் உடையவருமான, பிறை போன்ற நெற்றியினை உடைய  உமாதேவியாரை 
உடையவரே! ஆற்றல் உடையவரான, பிறை போன்ற நெற்றியினை உடைய உமாதேவியாரை
உடையவரான தேவரீரை வழிபடுதலே நல்ல நூல்களைக் கற்று அறிந்தவர்களுடைய கடமையாகும்.

    பிறை நுதல் - பிறை போன்ற நெற்றி என்று உவமைத் தொகையாகி அதனையுடைய 
உமாதேவியாரைக்குறிக்கும் பொழுது இதனை அன்மொழித்தொகை என்பர் இலக்கண நூலார்.

    பேணுதல் - வழிபடுதல், தியானித்தல், பாராட்டுதல் என்ற பொருள்களைத் தரும்.

    கற்றறிவோர்கள் எல்லாக் கலைகளையும் கற்றவரைக் குறிக்குமெனினும் விசேஷமாகத் 
தோத்திரம், சாத்திரம் ஆகிய இருவகை நூல்களையும் கற்றறிந்தவர்கள் எனப் பொருள்படும்.

    கல்வியறிவிற்குப் பயன் இறைவனை வழிபடுதலேயாகும்.  இதனை 'கற்றதனால் ஆயபயன் 
என்கொல், வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்”  என்ற திருக்குறளாலும் உணரலாம்.

7.    நிறை உடையவர்கள் தொழுது எழுகின்ற திரு நெல்வெண்ணெயில் கோயில் கொண்ட
விஷத்தினையணிந்த கண்டத்தினை உடையவரே! விஷத்தினையணிந்த கண்டத்தினை உடையவரான 
தேவரீரைத் தரிசிப்பவர்கள் வசிப்பது  உமது திருவடிக் கீழாகும்.

    நிறை-காக்க வேண்டுவதைக் காத்துக் கடியவேண்டியவற்றைக் கடிந்து ஒழுகும் ஒழுக்கம். 

    உறைவது என்பது ஈண்டு நிலையாகப் பேரின்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதாகும்.

8.     நெருங்கிய சோலைகள் அணிசெய்யும் திருநெல்வெண்ணெயில் எழுந்தருளியிருப்பவரும் 
அரக்கனாகிய இராவணனை வலி குன்றச் செய்தவரான பெருமானே! அரக்கனை வலி குன்றச்
செய்தவரான உம்மை அன்புடன் வணங்கி இருக்க வல்லவர்கள் இடர்களே இல்லாதவர்களாவார்கள் 
(அல்லது இருக்க வல்லவர்களே இடர்கள் இல்லாதவர்களாக ஆவார்கள் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்)

9.     வரிசையாக விரிந்த சடை முடியினை உடையவரும் திருநெல்வெண்ணெயில் 
எழுந்தருளியிருப்பவரும், அன்று  பிரமன், விஷ்ணு என்ற இருவரையும் (உம்மைக்காணாமையால்) 
துன்பம் அடையச் செய்தவருமானவரே! பிரமன் விஷ்ணு என்ற இருவரையும் அங்ஙனம் 
துன்பம் அடையச்  செய்தவராகிய தேவரீரை உள்ளும் புறமும் ஒத்து வாழ்த்த வல்லவர்களே 
பழியில்லாதவர் ஆவார்கள்.

    இசைவொடு -உள்ளும் புறமும் ஒத்து. 

10.     நாட்டிற்கு ஏற்படும் வறுமை, பிணி ஆகியவற்றை நீக்கிய நீர்வளம் மிகுந்த 
திருநெல்வெண்ணெய் என்ற தலத்தில் எழுந்தருளிய, சாக்கியம், சமணம் ஆகியவர்களின் 
தவறான கொள்கைகளைக் கெடுத்தவரே! சாக்கியம்,சமண் ஆகியோருடைய தவறான 
கொள்கைகளைக் கெடுத்தவரான உம்மைச் சார்பாக அடைவது புண்ணியம் உடையவரது 
பண்பாகும். (அதாவது சிவபிரானை வழிபடும் சைவ சமயத்தைச் சார்தல் முன் பிறவிகளில் 
செய்த புண்ணியமுடையவர்க்கே கைகூடும் என்பதாம்.) 

11.     நிலவுலகெங்கும் நிறைந்த தொன்மையான புகழுடைய திருநெல்வெண்ணெயில் 
கோயில் கொண்ட சிவபிரானைப் பாடிய நன்மைகள் நிறைந்த ஞானசம்பந்தனது செந்தமிழ்ப் 
பதிகத்தினைப் பாடுவதிலே மகிழ்ச்சி மிக்கவர்களே துயர்கள் இல்லாதவர்கள் ஆவார்கள்.

                சிவம்
ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

                சிவமயம்

            சிவனுண்டு பயமில்லை

                திருப்பழுவூர் 

                திருவிராகம்

பண்: இந்தளம்                        2-ம் திருமுறை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .

                திருச்சிற்றம்பலம்

    முத்தன்மிகு மூவிலைநல் வேலன்விரி நூலன் 
    அத்தன் எமை ஆளுடைய அண்ணலிடம் என்பர் 
    மைத்தழை பெரும்பொழிலின் வாசமது வீசப் 
    பத்தரொடு சித்தர்பயில் கின்றபழு வூரே.        1

    கோடலொடு கோங்கவை குலாவுமுடி தன்மேல் 
    ஆடரவம் வைத்தபெரு மானதிட மென்பர் 
    மாடமலி சூளிகையி லேறிமட வார்கள் 
    பாடலொலி செய்யமலி கின்றபழு வூரே.        2

    வாலிய புரத்திலவர் வேவவிழி செய்த 
    போலிய வொருத்தர்புரி நூலரிட மென்பர் 
    வேலியின் விரைக்கமல மன்னமுக மாதர் 
    பாலென மிழற்றிநட மாடுபழு வூரே.            3

    எண்ணுமோ ரெழுத்துமிசை யின்கிளவி தேர்வார் 
    கண்ணுமுத லாயகட வுட்கிடம தென்பர்
    மண்ணின்மிசை யாடிமலை யாளர்தொழு தேத்திப் 
    பண்ணினொலி கொண்டுபயில் கின்றபழு வூரே.    4

    சாதல்புரி வார்சுடலை தன்னில்நட மாடும் 
    நாதன்நமை யாளுடைய நம்பனிட மென்பர் 
    வேதமொழி சொல்லிமறை யாளரிறை வன்றன்
    பாதமவை யேத்தநிகழ் கின்றபழு வூரே.        5

    மேவயரு மும்மதிலும் வெந்தழல் விளைத்து 
    மாவயர அன்றுரிசெய் மைந்தனிட மென்பர் 
    பூவையை மடந்தையர்கள் கொண்டுபுகழ் சொல்லிப் 
    பாவையர்கள் கற்பொடு பொலிந்தபழு வூரே.     6

    மந்தண மிருந்துபுரி மாமடிதன் வேள்வி 
    சிந்தவிளை யாடுசிவ லோகனிட மென்பர் 
    அந்தணர்கள் ஆகுதியி லிட்டஅகில் மட்டார் 
    பைந்தொடிநன் மாதர்சுவ டொற்றுபழு வூரே.     7

    உரக்கடல் விடத்தினை மிடற்றிலுற வைத்தன்று 
    அரக்கனை அடர்த்தருளும் அப்பனிட மென்பர் 
    குரக்கினம் விரைப்பொழிலின் மீதுகனி யுண்டு 
    பரக்குறு புனற்செய்விளை யாடுபழு வூரே.         8

    நின்றநெடு மாலுமொரு நான்முகனும் நேட 
    அன்று தழ லாய்நிமிரும் ஆதியிட மென்பர் 
    ஒன்றுமிரு மூன்றுமொரு நாலுமுணர் வார்கள்
    மன்றினி லிருந்துடன் மகிழ்ந்தபழு வூரே.        9

    மொட்டையமண் ஆதர் துகில் மூடுவிரி தேரர் 
    முட்டைகள் மொழிந்தமுனி வான்றனிட மென்பர் 
    மட்டைமலி தாழைஇள நீரதிசை பூகம் 
    பட்டையொடு தாறுவிரி கின்றபழு வூரே        10

    அந்தணர்க ளானமலை யாளரவ ரேத்தும் 
    பந்தமலி கின்றபழு வூரரனை யாரச் 
    சந்தம்மிகு ஞானமுணர் பந்தனுரை பேணி 
    வந்தவண மேத்துமவர் வானமுடை யாரே.        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி- வடமூலநாதர்            தேவி - அருந்தவநாயகி

பதிகவரலாறு:-     திருநெல்வாயில் அரத்துறையிலிருந்தபடியே அருகாமையில் உள்ள 
திருநெல்வெண்ணெய் முதலான திருத்தலங்களைத் தரிசித்துத் திரும்பிய திருஞானசம்பந்தரின்
 உணர்வினில் திருத்தோணியப்பர் பெரியநாயகிப்பிராட்டியுடன் வீற்றிருக்கும் காட்சி வெளிப்பட, 
உள்ளம் உருகித் தோணியப்பரைத் தரிசிக்கச் சீகாழி செல்ல விரும்பினார். அரத்துறை அண்ணலிடம் 
அருள்விடை பெற்றுக்கொண்டு முத்துச் சிவிகையின் ஒளி திசையெலாம் விளங்கவும், மறையவர்கள் 
தமது கைகளைச் சிரமேற் குவித்து ஆரவாரித்து உடன் வரவும் சிவிகையின் மீது ஏறிப் 
புறப்பட்டருளினார். வேதங்கள் முழங்க, தமிழ் மறைகள் ஒலிக்க, பல்வகை இசைக்கருவிகளும் 
முரசங்களும் முழங்க, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அடியார்கள் கூட்டம் துதிக்கும் ஓசை மேம்பட்டு 
விளங்கப் பிள்ளையார் சீகாழியை நோக்கிச் செல்லலானார். 

    வழியில் உள்ள தலங்களில் உள்ள அடியார்கள் இருபுறங்களிலும் கொடிகளையும், 
விதானங்களையும், நடைப் பந்தர்களையும், கமுகமரங்களையும், வாழைமரங்களையும், 
தோரணங்களையும் அழகுபட வைத்துப் பூமாலைகள், நிறைகுடங்கள் (பூரணகும்பம்) 
ஆகியவற்றுடன் எதிர்கொண்டழைத்தனர். தம்மை எதிர்கொண்டழைத்த திருத்தலங்களில்
 உள்ள கோயில்கட்கெல்லாம் சென்று வணங்கித் துதித்து வந்த பிள்ளையார், யானையினை 
உரித்து அதன் தோலைப் போர்வையாகக் கொண்ட இறைவனார் எழுந்தருளியிருக்கும்
திருப்பழுவூர் என்னும் திருத்தலத்தினைச் சென்றடைந்து அங்குப் பெருமானைத் துதித்துப் 
பாடியதே இத்திருப்பதிகம். இப்பதிகத்தில் மலையாள நாட்டு அந்தணர்கள் இங்கு வந்து 
பணி செய்த தன்மையினைச் சிறப்பித்துப் பாடியருளியுள்ளார். இவ்வுண்மையினைச் 
சேக்கிழார் பெருமானும் தமது பெரிய புராணத்துள் திருஞானசம்பந்தர் புராணத்தில் 
பின்வருமாறு பாடியுள்ளது காண்க.

    மண்ணினிற் பொலிகுல மலையர் தாந்தொழுது 
    எண்ணில்சீர்ப் பணிகள்செய்து ஏத்துந் தன்மையில்
    நண்ணிய வகைசிறப் பித்து நாதரைப் 
    பண்ணினில் திகழ்திருப் பதிகம் பாடினார்.
                -திருஞானசம்பந்தர்புராணம் : 237* 

பதிகப்பொழிப்புரை:-     

1.      மேகம் தழைக்கின்ற பெரிய சோலைகளின் நறுமணம் வீசப் பக்தர்களோடு சித்தர்களும்
 நிறைந்துள்ள திருப்பழுவூர் என்னும் தலமே இயல்பாகவே பாசங்களினின்றும் நீங்கியவரும், 
அழகிய திரிசூலப்படையினையுடையவரும், கலைகள் எல்லாமாய் விரியும் வேதத்தின் 
பொருளானவரும், உலகத்திற்கெல்லாம் தந்தையும், எம்மை ஆளாகவுடைய தலைவருமான 
சிவபெருமானுடைய இருப்பிடம் என்று சொல்லுவர்.

    மூவிலைநல்வேல் - திரிசூலப்படை,

    விரிநூலன் - நூல் என்பது இங்கு வேதம் எனப்பொருள் பட்டு அதன் பொருளானவன் 
என்று குறிப்பிட நின்றது; அல்லது வேதங்களை அருளிச் செய்தவன் என்றும் கொள்ளலாம்.

    இடம் - இருப்பிடம்; என்பர் - என்று கற்றறிந்த பெரியோர்கள் கூறுவர். (எல்லாப் 
பாடல்களிலும் இவ்வாறே கொள்க)

     மைத்தழை பெரும் பொழில் - மேகம் அளவுக்கு உயர்ந்த பொழில். இது பொழில்களின் 
உயர்ச்சியையும் வளமையும் குறித்தது.

    பத்தர் - பக்தர் என்ற ஸம்ஸ்கிருதச் சொல்லின் திரிபு. அல்லது 'பற்று' என்பது 'பத்து' 
என்றாகி அதையுடையவர் 'பத்தர்' எனவும் கொள்ளலாம்.

    சித்தர் -அணிமாதி எட்டு சித்திகளும் கைவரப் பெற்றோர்.சிவன் பால் சித்தத்தை 
வைத்த யோகியர்களே சித்தர்கள் என்றும் கொள்ளலாம். யோகியர்களைவிட அணிமாதி சித்திகள் 
வல்லவர் தாழ்ந்த நிலையினரே என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.

    பயிலுதல் - நிறைதல், பழகுதல், சேவித்தல் என்று பல பொருள்களைத் தரும்.

2.     உயர்ந்த வீடுகளின் உச்சிகளில் பெண்கள் பாடல்களைப்பாட அவ்வொலி 
நிறைந்து நிற்கின்ற திருப்பழுவூரே வெண்காந்தள், கோங்கு ஆகிய மலர்கள் சூடிய 
முடியின் மேல் ஆடுகின்ற பாம்பினையும் வைத்த சிவபெருமானுடைய இருப்பிடம் 
என்று கூறுவர்.

    மாடம் என்பது உயர்ந்த வீடுகளையும் சூளிகை என்பது உப்பரிகைகளையும் 
(Terrace) குறித்தது. இதனால் நகரின் செல்வ வளம் கூறப்பட்டதென்க.

3.     பெரியதான முப்புரத்தைத் தமது இருப்பிடமாகக் கொண்டவர்கள் வேகும்படி 
எரிய விழித்தவராகிய ஒப்பற்ற பெருமானும், முப்புரிநூலினை அணிந்தவருமான 
சிவபெருமானாரது இடம், வயல்களிலுள்ள மணமிக்க தாமரை மலர்கள் போன்ற 
முகங்களையுடைய மாதர்கள் பால்போன்ற தமது இனிய குரலில் பாடிக்கொண்டு 
நடனமாடுகின்ற திருப்பழுவூரே என்று கூறுவர்.

    வேவ விழிசெய்த - முப்புரத்தினைச் சிரித்து எரித்ததேயன்றி விழித்தும் எரித்தனர் 
சிவபெருமான் என்று கூறுவது  உண்டு. அல்லது வேறு ஒரு கற்பத்தில் விழித்து எரித்தமை 
 நிகழ்ந்தது என்றும் கூறுவர். 'அரணம் அனலாக விழித்தவனே' என்று திருக்கழிப்பாலைத் 
திருப்பதிகத்தில் முதல் திருப்பாடலிலும் திருஞானசம்பந்தர் கூறியருளியுள்ளார். 
(தமிழ்மாலை-5ல் 19-ம் பக்கம் காண்க.)

    புரிநூலர்-தேவர்களில் சிவபிரானே பிராமணர் என்பது வேதங்களின் கூற்றாகும். 
எனவே 'பூணூல்' அணிந்தவர் எனக் குறிப்பிட்டார். க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோர்க்கும் நூல் 
உண்டு எனினும் பிராமணர்க்கே அது சிறப்பான அடையாளமாகும்.

    கமலமன்ன முகம்- தாமரை மலர் போன்று அழகும் நிறமும் உடைய முகம். 

    பால் என-பால்போன்ற இனிய குரலில் எனப் பொருள் படும்.

    மிழற்றி- பாடிக் கொண்டு.

4.     மலையாள நாட்டு அந்தணர்கள் (நம்பூதிரிகள்) நிலத்தின்மீது விழுந்தும், ஆடியும், 
பண்ணிறைந்த கீதங்களை ஒலி கொண்டு பாடியும் தொழுது வணங்கிப் பயில்கின்ற 
திருப்பழுவூரே எண்ணையும், எழுத்தையும், இசையுடன் கூடிய இனிய சொற்களையும் 
ஆராய்கின்ற அறிஞர்கள் கருதுகின்ற முழுமுதற் கடவுளான சிவபிரானாரது இருப்பிடம் 
என்று கூறுவார்கள்.

    எண்ணுமோரெழுத்தும்-எண் என்பது கணிதத்தையும் எழுத்து என்பது அதனோடு
 ஒற்றுமையுடைய சொல்லையும் குறித்தது. இவ்விரு திறமும் அறமுதற் பொருள்களைக் 
காண்டற்குக் கருவியாகும். இக்கருத்து "எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும், 
கண்ணென்ப வாழும் உயிர்க்கு' என்ற திருக்குறளுக்குப் பரிமேலழகர் கூறிய உரையினிற் 
காணப்படுகிறது. அஃதேயன்றி எண் என்பது இலக்கணத்தையும், எழுத்து என்பது இலக்கியத்தையும், 
குறிப்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

    இசையின் கிளவி- ஏழு இசைகளோடு கூடிய இனிய பாடல்கள் அல்லது எடுத்தல், 
படுத்தல், நலிதல் ஆகிய ஓசை பேதங்களோடு கூடிய வேத மந்திரங்கள்.

    கண்ணும்- கருதுகின்ற.

    முதல் இரண்டு வரிகளின் கருத்து என்னையோவெனின் கணிதம் அல்லது இலக்கணம், 
இலக்கியம், இசையுடன் கூடிய பாடல்கள் அல்லது வேதங்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்ச்சி செய்யும் 
அறிஞர்கள் தமது ஆராய்ச்சியின் முடிந்த முடிபாகச் சிவபெருமானையே முழுமுதற் கடவுளாக
 அறிகிறார்கள் என்பதாம். 

    மலையாளர் தொழுதேத்தி -இத்தலத்தில் மலையாள வேதியர்கள் (நம்பூதிரிகள்) வந்து 
பணி புரிந்தமையைக் குறிக்கும்.

5.     வேதமந்திரங்களைக்கூறி மலையாள நாட்டு அந்தணர்கள் இறைவனுடைய 
திருவடிகளை ஏத்திச் சிறப்புடன் திகழ்கின்ற திருப்பழுவூர் என்னும் தலமே, இறந்தவர்களைச் 
சுடுகின்ற காட்டில் நடனமாடும் நாதனும், நம்மை ஆளாக உடைய பெருமானுமாகிய 
சிவபிரானது இருப்பிடம் என்று கூறுவார்கள்.

    நம்பன் - எல்லா உயிர்களாலும் தமக்குப் பற்றுக்கோடாக நம்பப்படுபவன், 
அல்லது எல்லா உயிர்களாலும் விரும்பப்படுபவன், நம்முடைய பெருமான் எனக் 
கொள்ளினும் அமையும்.

6.     நாகணவாய்ப் பறவைகளைக் கொண்டு சிவபிரானது புகழ்களைச் சொல்லும்படிப் 
பழக்கும் பெண்மணிகள் சிறந்த கற்பு காரணமாகப் பொலிவுடன் விளங்குகின்ற திருப்பழுவூரே, 
பொருந்துதலால் துயர் உண்டாக்குகின்ற மூன்று மதில்களையும் (முப்புரங்களையும்) தீயினைத் 
தோற்றி எரித்தவரும், யானையானது இறந்து வீழும்படி அதன் தோலை உரித்த வீரனாகிய 
நமது பெருமானுடைய இருப்பிடம் என்று சொல்லுவார்கள்.

    மேவயரு மும்மதில் -மேவ அயரும் மும்மதில் எனப் பிரித்துப் பொருந்துதலால் துயர் 
உறுத்துகின்ற மதில் எனக் கொள்க. அதாவது முப்புரங்களும் விண்ணிலே திரிந்து எங்கெங்கு 
கீழே பொருந்துகின்றனவோ அங்கெல்லாம் துயரத்தை உண்டு பண்ணின என்பதாம்.

    மாவயர-மா என்றால் யானை. அது அயர (துயருற) என்றது இறந்துபட என்பதாம்.

    யானையினை உரித்த வீரம் நிகழ்ந்த போது தேவர்களும் மற்றவர்களும் அஞ்சினதேயன்றி 
உமாதேவியாரும் அஞ்சினார்கள். எனவே இத்தகைய வீரத்தினை நிகழ்த்திய பெருமானை மைந்தன் 
அதாவது வலிவுடைய வீரன் என்று போற்றினார். மைந்து -வீரம் அதை உடையவன் மைந்தன். 
அபிராமி அந்தாதியிலும் "மதவெங்கட்கரியுரி போர்த்த செஞ்சேவகன்” எனக் கூறியுள்ளது காண்க. 
(அபிராமி அந்தாதி  62-ம் பாடல்)

7.     இரகசியமாக (சிவபிரானுக்குத் தெரிவிக்காது) இருந்து மாமனாராகிய தக்ஷன் செய்த 
யாகம் அழியும்படி விளையாடல் செய்த சிவலோகநாதனது இடம், பிராமணர்கள் தமது ஓமத் 
தீயினில் இட்ட மணம் நிறைந்த அகில் தூபப் புகையினைப் பசியவளையல்களை அணிந்த 
மாதர்கள்  தமது கண்களில் அடையாளம்பட ஒற்றிக்கொள்ளும் திருப்பழுவூரே என்று 
சொல்லுவார்கள்.

    சிவபிரானை அழைக்காது வேள்வி செய்து அதில் வெற்றியும் பெற்று விடலாம் 
என்று நினைத்துச் செய்தமையால் அதனை மந்தணம் என்றனர் போலும், அது சிந்துமாறு 
செய்தது இறைவனது திருவிளையாட்டேயாகும்.

    மாமடி-மாமனாராகிய தக்ஷன்.

    மட்டு - இச்சொல் தேன், கள் என்ற பொருளையும், மணம் (வாசனை) என்ற பொருளையும் 
தரும். இங்கு மணம் என்றே பொருள் கொள்ளப்பட்டது.

8.     குரங்குக் கூட்டங்கள் மணம்மிகுந்த சோலைகளில் மரங்களின் மீது அமர்ந்து கனிகளை 
உண்டு பரந்து கிடக்கும் நீர்வளமிக்க வயல்களிலே விளையாடுகின்ற திருப்பழுவூரே பாற்கடலில்           
தோன்றிய வலிமை மிக்க விடத்தினைக் கழுத்திலே வைத்து, அன்று (கயிலை மலையினைத் 
தூக்க முற்பட்ட) இராவணனை அடர்த்துப் பின் அருளும் செய்தவராகிய தந்தையாகிய                 
சிவபிரானாரது இருப்பிடம் என்று கூறுவார்கள். 

    திருமால் முதலிய பெருந்தேவர்கள் உள்பட அனைவரையும் அச்சுறுத்தியதால் 
விடம் வலிமையுடையதாகக் கூறப்பட்டது.

    உரம்- வலிமை; இதனை விடத்திற்கு அடைமொழியாகக் கொள்க.

    அடர்த்தல் - நெருக்குதல்.

    இப்பாடலின் பின்னிரண்டு அடிகளால் திருப்பழுவூரின்  நீர்வளமும் சோலை 
வளமும் கூறப்பட்டது என்க.

9.     வேதங்களில் ஏகன் என்று மொழியப்பட்ட தனிமுதலாகிய சிவபெருமானையும், 
ஆறு வேதாங்கங்களையும்,  நான்கு வேதங்களையும் நன்கு உணரும் அந்தணர்கள் பெரிய
 அம்பலங்களிலே (சபைகளிலே) மகிழ்ந்து உடனிருக்கும் திருப்பழுவூரே, பெரிய உருவம் 
(திரிவிக்ரமாவதாரம்) எடுத்த திருமாலும், பிரம்மதேவனும் முறையே அடி முடி தேடும்படி
 அழலாய் அன்று நிமிர்ந்து நின்ற ஆதி பகவனாகிய சிவபிரானது இருப்பிடம் என்று கூறுவார்கள்.

    ஒன்று - ஒப்பற்ற முழுமுதற்கடவுளான சிவபெருமான்.

    இருமூன்று - சிக்ஷை, வியாகரணம், நிருத்தம், சோதிடம், கற்பம், சந்தோபிசிதம் 
எனப்படும் ஆறு வேதாங்கங்கள் இவைகளின் விளக்கமாவது.

    சிக்ஷை -வேதத்தின் உச்சாரண இலக்கணத்தைக் கூறும் நூல்.

    வியாகரணம்-வேதத்தின் பத இலக்கணத்தைக் கூறுவது.

    நிருத்தம்-வேதங்களின் பதங்களுக்கு விவரணங் கூறுவது.

    சோதிடம் - இலக்கினம், திதி, வாரம், நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் முதலியவற்றால் 
வைதிக கருமங்களை இயற்றுதற்கு உரிய காலத்தை அறிவிப்பது.

    கற்பம் - வைதிக கருமங்களைப் பிரயோகிக்கும் முறைகளைக் கூறும் நூல்.

    சந்தோபிசிதம்- வேதங்களின் சந்தோபேதங்கட்கு  அட்சர சங்க்யை கற்பிப்பது.

    இவைகளில் சிக்ஷை வேதபுருஷனுக்கு நாசியாகும். வியாகரணம் முகம் 
(இங்கு வாய் எனப் பொருள்படும்), சந்தஸ் (சந்தோபிசிதம்) என்பது பாதமாகும். நிருத்தம் 
என்பது காது ஆகும். சோதிடம் கண் எனவும், கற்பம் கையெனவும் வழங்கப்படும்.

    ஒரு நான்கு-ருக், யஜுஸ், சாமம், அதர்வணம் எனப்படும் நான்கு வேதங்கள்.

    மன்று- சபை அல்லது அம்பலம் முன்னாட்களில் அந்தணர்கள் சபைகளில் கூடியிருந்து 
உண்மைத் தத்துவத்தினை ஆராய்ச்சி செய்வார்கள். நீதி மன்றங்கள் போல அவர்கள் 
வழக்குகளையும் விசாரித்து நீதி வழங்குவார்கள் என்பதை திருநீலகண்டர் புராணம், 
தடுத்தாட்கொண்ட புராணம் முதலியவற்றில் காணலாம்.

10.    மொட்டையான தலைகளையுடைய சமணர்களாகிய அறிவிலிகளும், உடையினால் 
உடலினைப் போர்த்துக் கொண்டிருக்கிற பௌத்தர்களும் குறைவு உடையவர்கள். எனவே 
அவர்கள் மொழியும் வார்த்தைகளை விரும்பாதவனான சிவபெருமானது இருப்பிடம்
மட்டைகள் நிறைந்த தென்னையின் இளநீர்க் காய்களும், பாக்கு மரங்களும் பட்டைகளுடன் 
குலைகள் விரிகின்ற திருப்பழுவூரேயாகும் என்று கூறுவார்கள்.

     மொட்டையமண்-சமணர்கள் தங்கள் தலையில் உள்ள மயிர்களை ஒவ்வொன்றாய்ப் 
பறித்து மொட்டையாக்கிக் கொள்ளும் வழக்கம் பற்றிக் கூறியது.

    முட்டைகள் - குற்றமுள்ளவர்கள், குறையுள்ளவர்கள் உள்ளீடு இல்லாத நெல்பதர் 
போன்றவர்கள் என்று பல பொருள்களைத்தரும்.

    தென்னை மரங்களும் பாக்கு மரங்களும் நிறைந்து வளம் மிக்கது திருப்பழுவூர் 
என்பது பின்னிரண்டு அடிகளால் நுதலப்பட்ட பொருளாகும்.

11.     அந்தணர் குலத்தைச் சேர்ந்த மலையாளர்கள் வழிபடுகின்ற  உறவு நிறைந்த 
திருப்பழுவூரில் கோயில் கொண்டுள்ள அரனாரைத் திருஞானசம்பந்தன் பாடிய  சந்தம் 
மிகுந்த பாடல்களை விரும்பிப் பாடி இறைவனை ஏத்துபவர்கள் சிவலோகத்தினைத் 
தமக்கு உரிமையாக உடையவர்கள் ஆவார்கள். 

    ஞானம் உணர் பந்தன் - ஞானசம்பந்தன் என்ற திருப்பெயருக்கு விளக்கம் 
கூறியவாறு காண்க.

    வந்தவணம்-பாடியவாறே.

    வானம்- சிவலோகம். தேவாரப் பதிகங்களில் வானம் என்ற சொல் சிவலோகத்தையே 
பெரும்பாலும் குறித்து வந்துள்ளதை ஆங்காங்கு காணலாம்.

                சிவம்

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

 
                சிவமயம் 

            சிவனுண்டு பயமில்லை

            திருவிசயமங்கை

பண்- காந்தார பஞ்சமம்                     3-ம் திருமுறை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .

            திருச்சிற்றம்பலம்


    மருவமர் குழலுமை பங்கர் வார்சடை 
    அரவமர் கொள்கையெம் அடிகள் கோயிலாம் 
    குரவமர் சுரபுன்னை கோங்கு வேங்கைகள் 
     விரவிய பொழிலணி விசய மங்கையே.        1

    கீதமுன் இசைதரக் கிளரும் வீணையர் 
    பூதமுன் இயல்புடைப் புனிதர் பொன்னகர் 
    கோதனம் வழிபடக் குலவு நான்மறை 
    வேதியர் தொழுதெழு விசய மங்கையே.        2

    அக்கர வரையினர் அரிவை பாகமாத்
    தொக்கால் விடையுடைச் சோதி தொன்னகர்
    தக்கநல் வானவர் தலைவர் நாடொறும் 
    மிக்கவர் தொழுதெழு விசய மங்கையே.         3

    தொடைமலி இதழியுந் துன்னெ ருக்கொடு
    புடைமலி சடைமுடி அடிகள் பொன்னகர் 
    படைமலி மழுவினர் பைங்கண் மூரிவெள் 
    விடைமலி கொடியணல் விசய மங்கையே.        4

    தோடமர் காதினன் துதைந்த நீற்றினன் 
    ஏடமர் கோதையோ டினித மர்விடம் 
    காடமர் மாகரி கதறப் போர்த்ததோர் 
    வேடம் துடையணல் விசய மங்கையே.        5

    மைப்புரை கண்ணுமை பங்கன் வண்டழல் 
    ஒப்புரை மேனியெம் முடைய வன்னகர் 
    அப்பொடு மலர்கொடங் கிறைஞ்சி வானவர் 
    மெய்ப்பட அருள்புரி விசய மங்கையே.         6

    இரும்பொனின் மலைவிலின் எரிச ரத்தினால்
    வரும்புரங் களைப்பொடி செய்த-மைந்தனூர்
    சுரும்பமர் கொன்றையுந் தூய மத்தமும்
    விரும்பிய சடையணல் விசய மங்கையே        7

    உளங்கைய இருபதோ டொருபதுங் கொடாங் 
    களந்தரும் வரையெடுத் திடும் அரக்கனைத் 
    தளர்ந்துடல் நெரிதர அடர்த்த தன்மையன் 
    விளங்கிழை யொடும்புகும் விசய மங்கையே.        8

    மண்ணினை உண்டவன் மலரின் மேலுறை
    அண்ணல்கள் தமக்களப் பரிய அத்தனூர் 
    தண்ணறுஞ் சாந்தமும் பூவும் நீர்கொடு 
    விண்ணவர் தொழுதெழு விசய மங்கையே.        9

     கஞ்சியுங் கவளமுண் கவணர் கட்டுரை
    நஞ்சினுங் கொடியன நமர்கள் தேர்கிலார் 
    செஞ்சடை முடியுடைத் தேவன் நன்னகர் 
    விஞ்சையர் தொழுதெழு விசய மங்கையே.        10

    விண்ணவர் தொழுதெழு விசய மங்கையை 
    நண்ணிய புகலியுள் ஞான சம்பந்தன் 
    பண்ணிய செந்தமிழ் பத்தும் வல்லவர் 
    புண்ணியர் சிவகதி புகுதல் திண்ணமே.        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

    சுவாமி: விசயநாதர்         தேவி: மங்கைநாயகி

பதிக வரலாறு:     திருப்பழுவூரில் கோயில்கொண்ட பனை நெடுங்கை மாவுரித்த பெருமானைப் 
போற்றிப் புகழ்ந்து பதிகம் பாடி வணங்கிய பின்னர், அங்கிருந்து போந்து யாவர்களும் உடன் 
ஏத்தும்படி, திருஞானசம்பந்தர் திருவிசய மங்கை என்னும் தலத்தினைச் சென்றடைந்தார். 
அங்கு ஆலயத்தினை வலம் வந்து வணங்கி, இறைவனார் திருமுன்பு சென்று பாடிய திருப்பதிகம்
 இதுவாகும். திருவிசயமங்கையில் பசுக்களும் காமதேனுவும் பூசித்த செய்தியினை இத்திருப்பதிகத்தில் 
சிறப்பித்துப் பாடியுள்ளார். இவ்வரலாறு கூறும் பெரியபுராணப் பாடல் கீழே காண்க.

    அந்தணர் விசயமங் கையினில் அங்கணர்
    தந்தனி ஆலயஞ் சூழ்ந்து தாழ்ந்துமுன்
    வந்தனை செய்துகோ தனத்தை மன்னிய
    செந்தமிழ் மாலையிற் சிறப்பித் தேத்தினார்

                -பெரியபுராணம், திருஞானசம்பந்தர் புராணம் : 239ம் பாடல்

        (கோதனம் - பசுக்கூட்டங்கள்)

பதிகப்பொழிப்புரை: 

1.     குரா, சுரபுன்னை, கோங்கு, வேங்கை ஆகிய மரங்கள் நிறைந்த பொழில்கள் சூழ்ந்த 
விசயமங்கை என்னும் திருத்தலமே, மணம் தங்கிய கூந்தலையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு 
பங்கிலே உடையவரும், நீண்ட சடையின் கண்ணே பாம்பினை வைத்தலையுடையவருமான 
எமது சிவபெருமான் எழுந்தருளியுள்ள கோயிலாகும்.

    மருவமர் குழலுமை : மரு -மணம்; உமா தேவியாரின் கூந்தல் இயற்கை 
மணமுடையதாதலின் இங்ஙனம் கூறினார். 

    பொழில் அணி: பொழில்களை வரிசையாகச் சூழும்படி கொண்ட

    பொழில் - நந்தனவனச் சோலைகள்.

2.    கீதங்களை முன்னே இசைக்க விளங்கும் வீணையினை உடையவரும், பூதங்கள் 
தம்மைச் சூழ்ந்து முன்னே வரும் தன்மையினையுடைய தூயவருமாகிய சிவபிரானாரது 
பொன்னகரம், பசுக்கூட்டங்கள் வழிபட்டதும், நான்மறை வேதியர்கள் தொழுதெழுகின்றதுமான 
திருவிசயமங்கை என்னும் திருத்தலமேயாகும்.

    கோதனம்:     பசுக்கூட்டங்கள்; காமதேனுவும் பசுக்கூட்டங்களும் இங்கு வழிபட்டதாக 
ஐதீஹம். கோதனம் என்ற சொல் இங்கு இடபதேவரைக் குறிக்கும் என்று திருத் தருமபுர ஆதீன 
உரைக் குறிப்பு கூறுகின்றது. '"வெள்விடைக் கருள்செய் விசயமங்கை" என்ற அப்பரடிகளின் 
திருவாக்கினை இதற்கு ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

    நான்மறை வேதியர் தொழுதெழும் விசயமங்கை என்னும் இத்திருப்பாடல் கருத்தையே 
அந்தணர் விசயமங்கை எனச் சேக்கிழார் குறிப்பிட்டுள்ளார். (பதிக வரலாற்றில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள 
பாடலைக் காண்க.)

3.     தகுதியுடைய நல்ல தேவர்களும் அவர்களுடைய தலைவர்களாகிய திருமால், நான்முகன், 
இந்திரன் போன்ற உயர்ந்தவர்களும் நாள்தோறும் வந்து சிவபிரானை வணங்கித் தொழுகின்ற 
திருவிசயமங்கை என்னும் தலமே எலும்பு மணிகளையும் பாம்பினையும் அணிந்த 
இடுப்பினையுடையவரும், இறைவியை ஒரு பாகமாகக் கொண்டு சிறந்ததான இடபத்தை 
வாகனமாக உடைய சோதி வடிவினராகிய அப்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் பழைய நகராகும்.

    அக்கு: எலும்பு அல்லது உருத்திராக்கத்தைக் குறித்தது.

    அரிவை : பெண்; இங்கு உமாதேவியாரைக் குறித்தது. 

    தொக்க நல்விடை-வாகனமாக அமைந்த நல்ல இடபம். (எருது)

    சோதி : சிவபெருமான்-'சோதியே சுடரே சூழொளி விளக்கே' என்பர் மாணிக்கவாசகப்
 பெருந்தகையார் .'அலகில் சோதியன்' என்பர் தெய்வப்புலவர் சேக்கிழார். இறைவனைச் 
சோதியாகக் கூறும் இடங்கள் எண்ணிலவாகையால் விரிவஞ்சி விடுத்தாம்.

4.     மழுவினை ஆயுதமாக உடையவரும், பசியகண்ணுடைய வலிமைமிக்க இடபத்தினைக் 
கொடியாக உடைய அண்ணலுமான சிவபிரானாரின் திருவிசயமங்கை என்னும் தலமே, 
மாலையாக அமைந்த கொன்றையும் எருக்கமலரோடு பக்கங்களிலே நிறைந்த 
சடைமுடியினையுடைய அடிகளாராகிய அப்பெருமானின் அழகிய நகரமாகும்.

    பைங்கண் : இடபத்தின் இளமை குறித்து நின்றது. சிவபெருமானுக்கு எருது 
வாகனமாவதன்றி அவரது கொடியாகவும் உள்ளது.

    பொன்னகரம் : பொலிவுடைய நகரம்.

    மலி - மிகுதல், நிறைதல் முதலிய பொருள்களைத் தரும். 

5.     தோடினை அணிந்த காதினையுடையவரும், திருநீறு பூசின உடலையுடையவரும், 
காட்டிலே வசிக்கின்ற பெரிய யானையினை அது கதறும்படி தோலினை உரித்துப் போர்த்துக் 
கொண்ட ஒப்பற்ற ஒரு திருக்கோலத்தினையுடைய தலைவருமாகிய சிவபெருமான் பூவிதழ்களை 
அணிந்த கூந்தலையுடைய உமாதேவியாரோடு மகிழ்வுடன் வீற்றிருக்கும் இடம் திருவிசயமங்கை 
என்னும் தலமாகும்.

    இறைவனார் உரித்துப்போர்த்துக் கொண்டது கஜாசுரன் என்னும் யானையுருவ 
அசுரனேயானாலும் யானை என்ற ஒற்றுமை பற்றி காடமர்கரி என்று கூறினார் என்க.

6.    மையினை ஒத்த கரிய விழிகளையுடைய உமாதேவியாரை ஒரு பங்கிலே உடையவர். 
சிறந்த நெருப்பினை உவமையாக உரைக்கும் திருமேனியினையுடைய எம்மை ஆளாக உடையவர். 
இத்தகைய சிவபெருமானுடைய நகரம், தண்ணீருடன் மலருங்கொண்டு அங்குத் தேவர்கள்
உண்மையாக வணங்கி வழிபட அவர்களுக்கு அருள்புரிந்த திருவிசயமங்கையே ஆகும்.

    மைப்புரை கண் : மை என்பதைக் கரிய நீலோத்பல மலருக்கு ஆகுபெயராகக் கொண்டு 
அம்மலரினைப் போன்ற கண் எனத் திருத்தருமபுர ஆதீன உரை கூறுகின்றது.

    பூவும் நீரும் பூசைக்கு ஏற்ற சிறந்த சாதனம் என்பது இப்பாடலினால் விளங்குகிறது. 
வானவர்கள் நீரும் மலருங் கொண்டு உள்ளன்புடன் வழிபட அவர்களுக்கு அருள்செய்த பிரான் 
என்பது பின்னிரண்டடிகளின் கருத்து. உண்மையான அன்பு இல்லாதவர்களுடைய பூவையும் 
நீரையும் இறைவன் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார் என்பதும் இதனால் விளங்குகிறது. 'பொக்கம் 
மிக்கவர் பூவும் நீருங்கண்டு நக்கு நிற்பன் அவர் தமை நாணியே' என்றல்லவோ அப்பரடிகளும் 
அருளியுள்ளார்? அப்பு-நீர்.

7.     பெரிய பொன்மலையாகிய வில்லினால் எய்யப் பட்ட நெருப்பாகிய அம்பினால் 
உலகத்தை அழிக்க வருகின்ற முப்புரங்களைப் பொடியாகச் செய்த பெருவீரமுடையவன். 
வண்டுகள் விரும்பும் கொன்றை மலர் மாலையையும், புனிதமான ஊமத்தை மலரையும் 
விரும்பி அணிந்து கொண்ட சடையினையுடைய தலைவன்; இத்தகைய பெருமானுடைய 
ஊர் திருவிசயமங்கையே ஆகும்.

    இரும்பொனின் மலை : பெரிய பொன்மலை ஆகிய மேரு மலை.

    எரிசரம் : திரிபுரம் எரிக்க உதவிய அம்பின் நுனி தீக்கடவுள் ஆனபடியால் எரிசரம் 
எனக் கூறினார். எரியாகிய சரம் என விரித்துப் பொருள் கொள்ளலாம்.

    மைந்தன்: பெரும் வீரன். சுரும்பு-வண்டு.

    இத் திருப்பாடலிலும் நான்காவது ஐந்தாவது திருப் பாடல்களிலும் கடைசி வரிகளில் 
அண்ணல் என்னும் சொல் அணல் எனக்குறைந்து வந்தது.

8.     உளங்கசந்து, இருபது தோள்களும் பத்துத் தலைகளும் கொண்டு அவற்றினால் தனது 
வலிமையை அளந்து கொண்டு எடுத்தற்கு அரிய மலையாகிய கயிலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க 
முயன்ற அரக்கனாகிய இராவணனைத் தளர்ச்சியடையுமாறு உடல் நெரிய நெருக்கிய 
சிறப்பியல்புடையவனான சிவபெருமான் விளக்கத்துடன் கூடிய அணிகலன்களையணிந்த 
உமாதேவியாருடன் எழுந்தருளியிருக்கும் இடம் திருவிசயமங்கையேயாகும்.

    உளங்கைய : தனது விமானத்தினை இந்த மலை தடுக்கின்றதே என உள்ளங் கசந்து. 

    அளந்து : தன் வலிமையினை அளந்து நிச்சயித்து, அதாவது இருபது தோள்களும் 
பத்துத் தலைகளும் உள்ளனவாகையால் அவை கொண்டு இம்மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க 
முடியும் என நிச்சயித்து.

    தன்மையன் : இயல்புடையவன், இங்குச் சிறப்பியல்புடையவன் எனக் கொள்க.

    விளங்கிழை : உமையம்மையார் அணிந்து கொண்டதனால் அணிகலன்கள் விளக்கம் 
பெற்றன எனக் கொள்க.

    இழை - அணிகலன்கள். விளக்கம் அதாவது பிரகாசம் பொருந்திய அணிகலன்களையணிந்த 
உமாதேவியார் என்பதாம்.

9.     மண்ணினை உண்ட திருமால், தாமரை மலரில் வைகும் பிரமதேவன் ஆகிய 
பெருமையுள்ளவர்களுக்கு அளத்தற்கரிய தலைவனான சிவபெருமானுடைய ஊர், குளிர்ச்சி 
பொருந்திய மணமிக்க சந்தனமும், மலரும், நீருங்கொண்டு விண்ணவர் தொழுதெழும் 
திருவிசயமங்கை என்னும் தலமேயாகும்.

    இத்திருப்பாடலிலும் தேவர்கள் வழிபட்டு பேறு பெற்ற உண்மையினைப் பாடி அருளியுள்ளார்.

    திருமாலும் நான்முகனும் பெருந்தேவர்களாயினும் சிவபிரானின் திருவடிகளையும் 
முடியினையும் காண்பதற்கு இயலாதாராயினர். எனவே இவர்களைக் காட்டிலும் சிவபிரான் 
பெரியவர் என்பது கருத்து.

    மண்ணினையுண்டவன் : கிருஷ்ணாவதாரத்தில் மண்ணினையுண்ட திருமால். 

     மலரின் மேலுறை அண்ணல் : பிரமதேவன்.

10.     கஞ்சியினை உண்ணும் புத்தர்கள், கவளமாக உணவினை உண்ணும் சமணர்கள் 
ஆகிய கயவர்கள் பொய்யாகக் கட்டியுரைக்கும் சொற்கள் நஞ்சினும் கொடியவையாகும். 
அவற்றை நம்மவர்கள் (சிவனடியார்கள்) உண்மையெனத் தேர்ந்து கொள்ள மாட்டார்கள், 
சிவந்த சடைமுடியினையுடைய தேவாதி தேவனான பரமேச்வரனுடைய நல்ல நகரம் 
திருவிசயமங்கை என்பதையே தெரிந்து வழிபடுவார்கள் என்பதாம். 

    விஞ்சையர்: வித்தியாதரர். என்னும் தேவசாதியார். அல்லது கல்வியறிவில் 
மிக்கவர்கள் என்றும் கொள்ளலாம்.

    நம்மைச்சேர்ந்த சிவனடியார்கள் புத்தர் சமணர் ஆகியோரது பொய்யுரைகளை 
மதிக்கமாட்டார்கள். சிவ பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் திருவிசயமங்கை சென்று 
பெருமானை வழிபடுவார்கள் என்பதை இத்திருப்பாடலின் திரண்ட பொருளாகக் கொள்க.

11.     விண்ணுலகத்தவர் தொழுது வழிபட்ட திருவிசய மங்கையினைச் சென்றடைந்த, 
திருப்புகலியில் அவதரித்த ஞானசம்பந்தன் அருளிய இச்செந்தமிழ்ப் பாடல்கள் பத்தினையும் 
பாடவல்லவர்கள், சிவபுண்ணியச் செல்வம் பெற்றவர்களாவர். அவர்கள் சிவகதியினை 
அடைவது உறுதியாகும்.

    சிவகதி என்றது நண்ணரிய சிவானந்த வடிவேயாகி அண்ணலார் திருவடிக்கீழ் 
என்றும் பிரியாது வீற்றிருத்தல்.

                    சிவம்
ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ
    
                    சிவமயம்

                சிவனுண்டு பயமில்லை

                திருவைகாவூர் (திருவைகாவில்) 

பண் - சாதாரி             திருவிராகம்             3-ம் திருமுறை

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

    உரையாசிரியர் : ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா .


                திருச்சிற்றம்பலம்

    கோழைமிட றாககவி கோளுமில 
        வாகஇசை கூடுவகையால் 
    ஏழையடி யாரவர்கள் யாவைசொன 
        சொல்மகிழும் ஈசனிடமாம் 
    தாழையிள நீர் முதிய காய்கமுகின் 
        வீழநிரை தாறுசி தறி 
    வாழையுதிர் வீழ்கனிகள் ஊறிவயல் 
        சேறுசெயும் வைகாவிலே.        1

    அண்டமுறு மேருவரை யங்கிகணை 
        நாணரவ தாக எழிலார் 
    விண்டவர்த முப்புரமெ ரித்தவிகிர் 
        தன்னவன் விரும்புமிடமாம் 
    புண்டரிக மாமலர்கள் புக்குவிளை 
        யாடுவயல் சூழ்தடமெலாம் 
    வண்டினிசை பாடஅழ கார்குயில்மி 
        ழற்றுபொழில் வைகாவிலே.    2

    ஊனமில ராகியுயர் நற்றவமெய் 
        கற்றவை யுணர்ந்தஅடியார் 
    ஞானமிக நின்றுதொழ நாளுமருள் 
        செய்யவல நாதனிடமாம்
    ஆனவயல் சூழ்தருமல் சூழியரு 
        கேபொழில்கள் தோறும்அழகார் 
    வானமதி யோடுமழை நீள் முகில்கள் 
        வந்தணவும் வைகாவிலே.         3

    இன்னவுரு இன்னநிறம் என்றறிவ 
        தேலரிது நீதிபலவும்
    தன்னவுரு வாமெனமி குத்ததவன் 
        நீதியொடு தானமர்விடம் 
    முன்னைவினை போய்வகையி னால்முழு 
        துணர்ந்துமுயல் கின்றமுனிவர் 
    மன்னஇரு போதுமரு வித்தொழுது 
        சேரும்வயல் வைகாவிலே.        4

    வேதமொடு வேள்விபல வாயின 
        மிகுத்துவிதி ஆறுசமயம் 
    ஓதியுமு ணர்ந்துமுள தேவர்தொழ
         நின்றருள்செ யொருவனிடமாம் 
    மேதகைய கேதகைகள் புன்னையொடு 
        ஞாழலவை மிக்க அழகார் 
    மாதவிம ணங்கமழ வண்டுபல 
        பாடுபொழில் வைகாவிலே.     5

    நஞ்சமுது செய் தமணி கண்டன்நமை 
        யாளுடைய ஞானமுதல்வன் 
    செஞ்சடையி டைப்புனல்க ரந்தசிவ 
        லோகன் அமர் கின்ற இடமாம் 
    அஞ்சுடரொ டாறுபத மேழினிசை 
        யெண்ணரிய வண்ணமுளவாய் 
    மைஞ்சரொடு மாதர்பல ருந்தொழுது 
        சேரும்வயல் வைகாவிலே.        6

    நாளுமிகுபாடலொடு ஞானமிகு 
        நல்லமலர் வல்லவகையால் 
    தோளினொடு கைகுளிர வேதொழும் 
        அவர்க்கருள்செய் சோதியிடமாம்
    நீளவளர்-சோலைதொறும் நாளிபல 
        துன்றுகனி நின்றதுதிர 
    வாளை குதி கொள்ளமது நாறமலர் 
        விரியும்வயல் வைகாவிலே.     7

    கையிருப தோடுமெய்க லங்கிடவி 
        லங்கலையெ டுத்தகடியோன் 
    ஐயிருசி ரங்களையொ ருங்குடன்நெ 
        ரித்த அழ கன்றனிடமாம் 
    கையின்மலர் கொண்டுநல காலையொடு 
        மாலைகரு திப்பலவிதம் 
    வையகமெ லாமருவி நின்றுதொழு 
        தேத்துமெழில் வைகாவிலே.     8

    அந்தமுதல் ஆதிபெரு மானமரர் 
        கோனையயன் மாலுமிவர்கள் 
    எந்தைபெரு மான்இறைவன் என்று தொழ 
        நின்றருள் செ யீசனிடமாம் 
    சிந்தைசெய்து பாடும் அடி யார்பொடி மெய் 
        பூசியெழு தொண்டரவர்கள் 
    வந்துபல சந்தமலர் முந்தியணை 
        யும்பதிநல் வைகாவிலே.        9

    ஈசனெமை யாளுடைய எந்தைபெரு 
        மான்இறைவ னென்றுதனையே 
    பேசுதல்செ யாவமணர் புத்தரவர் 
        சித்தமணை யாவவனிடம் 
    தேசமதெ லாமருவி நின்றுபர 
        வித்திகழ நின்றபுகழோன் 
    வாசமல ரானபல தூவியணை
        யும்பதிநல் வைகாவிலே.         10

    முற்றுநமை யாளுடைய முக்கண்முதல்
        வன்திருவை காவிலதனைச் 
    செற்றமலி னார்சிரபு ரத்தலைவன் 
        ஞானசம் பந்தன் உரைசெய்
    உற்றதமிழ் மாலையீ ரைந்துமிவை 
        வல்லவர் உருத்திரரெனப் 
    பெற்றமர லோகமிக வாழ்வர்பிரி
        யாரவர்பெ ரும்புகழொடே. 

        திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி- வில்வவனநாதர்         தேவி-வளைக்கைநாயகி

திருப்பதிக வரலாறு:- 

    திருவிசயமங்கையில் வழிபட்ட பின்னர் திருஞானசம்பந்தர் திருவைகாவில் என்னும் 
தலத்தினைச் சேர்ந்து அங்கு ஸத்திய வடிவினரான சிவபிரானாரைப் போற்றிப் பாடிய 
திருப்பதிகம் இதுவாகும். மிகக் குறைந்த அளவில் வழிபாடு செய்யினும் அதனைப் பெருமளவு 
எனக்கொண்டு மகிழ்ந்து அருளும் இறைவனது இடம் என்று அருளிச் செய்தார். மற்றும் இறைவனை 
வழிபடும் சிறப்பும், வழிபாட்டு முறைகளும், திருவருட்பெருமையும் இப்பதிகத்தில் கூறப்பட்டுள்ளமை
 கண்டு கொள்க.

பதிகப் பொழிப்புரை:-

    1. தென்னை மரங்களின் இளநீர் முற்றிய காய்கள் பாக்கு மரங்களின் மேல் விழ (அப்பாக்கு 
மரங்களின்) வரிசையான குலைகள் சிதறி (வாழைக்குலைகளின் மேல் விழ) அவ்வாழைக் 
குலைகளினின்றும் உதிர்ந்து கீழே விழுந்த வாழைக் கனிகள் வயல்களில் ஊறி சேறு செய்கின்ற 
திருவைகாவில் என்னும் திருத்தலமே, கோழை நிறைந்த கண்டம் ஆயினும், பாடும் கவிகள் 
பொருள்கோள் அற்றவையாயினும் இசையும் சரியாக அமையாது இயன்ற வரையில் இசையுடன் 
பாடுகின்ற) ஏழை அடியார்களாகிய அவர்கள் தன்னைப் பாடின பாடல்கள் எவையாயினும் 
அவற்றில் மகிழ்ந்து அருள் புரிகின்ற ஈசனது இடமாகும்.

    கோழை மிடறு ஆக:     பாடுகின்ற பொழுது குரல் நன்கு ஒலிக்க முடியாதபடி, 
வார்த்தைகளையும் சரியாக உச்சரிக்க முடியாதபடி கோழை வந்து அடைத்துக் கொள்ளும் மிடறு, 
அதாவது கழுத்து, இங்கு குரல் ஒலிக்கும் ஸ்தானமாகிய நெஞ்சினைக் குறித்தது.

    கவிகோளும் இலவாக :     கவிகள் என்பது இங்கு இறைவனின் பொருள்சேர் 
புகழ்களைப் பாடும் தோத்திரங்களைக் குறித்தன. அவை பொருளாழம் இல்லாதவையாயினும் 
என்பது கருத்து. 'பொருள் கொள்ளும்படி நிறுத்திப் பாடுதல் இல்லனவாயினும்' என்பது 
திருத்தருமையாதீன உரைக் குறிப்பு. 

    இசை கூடும் வகையால் :     இசை நுணுக்கங்களை நன்கு அறிந்து பாட இயலாராயினும் 
இயன்றவளவு இசையுடன் பாடுவர் என்பது கருத்து.

    மகிழும் ஈசன்:     மேலே சொன்ன குறைபாடுகள் இருப்பினும் அடியார்களது அன்பு 
ஒன்றினையே முதன்மையாகக் கொண்டு அவர்களது தோத்திரங்களுக்கு மகிழ்ந்து அருள் புரியும் 
ஈசன் என்பதாம்.

    நல்ல குரலொலியுடன் சிறந்த பொருள் நிரம்பியதாய் இசையுடன் கூடிய தோத்திரங்களைப் 
பாடமுடியவில்லையே என்று வருந்த வேண்டாம். இயன்ற வரையில் பாடுங்கள். ஆனால் உள்ளம் 
உருக அன்புடன் பாடுங்கள். உங்கள் அன்பினையே பொருளாகக் கொண்டு இறைவனார் மகிழ்ந்து 
ஏற்றுக் கொள்வார்; பேரருள் புரிவார் என்று உலகர்க்கு ஆசாரியர் இத்திருப்பாடலினால் போதித்து 
அருளினார் என உணர்க.

    தாழை:     இங்குத் தென்னையைக் குறித்தது. 

    கமுகு -     பாக்கு மரம். தென்னை, கமுகு, வாழை இவைகளின் மிகுதியைக் கூறுமுகத்தால் 
தலத்தின் செழிப்பு கூறப்பட்டமை காண்க. இறைவனை வணங்குவோரும் செழிப்புடன் வாழ்வர் 
என்பது குறிப்பு.

2.     வண்டுகள், தாமரை மலர்களில் புகுந்து விளையாடும் வயல்களிலும் அவ்வயல்களைச் 
சூழ்ந்த தடாகங்களிலும் இனிய இசைகளைப் பாட, அழகு மிகுந்த குயில்கள் கூவுகின்ற 
சோலைகளையுடைய திருவைகாவில் என்னும் தலமே வானளாவி உயர்ந்த மேருமலையினை 
வில்லாகவும் தீக்கடவுளை அம்பாகவும் வாசுகி என்னும் பாம்பினை நாணாகவுங்கொண்டு 
பகைவர்களாகிய அசுரர்களின் அழகு பொருந்திய மூன்று புரங்களையும் எரியச் செய்த 
 சிவபெருமானார் விரும்பி அமரும் இடமாகும்.

    பொன், வெள்ளி, இரும்பு என்னும் மூன்று உலோகங்களால் ஆனவைகளானதால் 
அவைகளை எழிலார் எனக் கூறியருளினார்.

    விகிர்தன்:     சிவபெருமான்.

3.    வளங்கள் நிறைந்திருக்கும் வயல்களைச் சூழ்ந்த நீர் நிலைகளின் அருகே சோலைகள்தோறும் 
அழகு பொருந்திய வானத்துச் சந்திரனும், மழையினைப் பொழிவிக்கும் மேகங்களும் வந்து தவழும் 
திருவைகாவில் என்னும் தலமே, குற்றங்கள் எவையும் இல்லாதவர்களாகி உயர்ந்த நல்ல தவத்தினை 
மேற்கொண்டு உண்மைநூல்களைக் கற்று அவைகளின் உட்பொருளை உணர்ந்த அடியார்கள் 
ஞானம் மிக்கவராகி நின்று வணங்க அவர்களுக்கு நாள்தோறும் அருள்செய்ய வல்லவனான 
தலைவனான சிவபிரானது இடமாகும்.

    ஊனம்:      குற்றம்: 

    மெய்கற்று:     மெய் என்றது இங்கு மெய்ந்நூல்களைத் குறிக்கும். அவை சாத்திரம், 
தோத்திரம் என இருவகைப்படும்.

    மல்:     வளம், 'மல்ஆனவயல் சூழ் தரும் சூழி அருகே' என மொழிமாற்றிப் பொருள் 
கொள்ளப்பட்டது.

    மெய்ந்நூல்களைக் கற்று அவைகளின் உட்பொருளை உணரில் ஞானம் உண்டாகும் 
என்றும் அங்ஙனம் ஞானம் ஏற்படின் இறையருள் பெறுவது எளிது என்றும் இத்திருப் பாடலால்
 உணர்த்தப்படுகிறது.

    ஒருநாள் அருள்புரிந்து மற்றைநாள் அருள்புரியார் என்பதல்ல; என்றும் அருள்புரிவார் 
இறைவர் என்பதைக் காட்ட நாளும் அருள் செய்ய வல நாதன் எனக் குறிப்பிட்டார். நாளும் என்பதை 
தொழ என்றதன்முன் கூட்டி நாளும் தொழ அருள் செய்ய வல்லநாதன் எனப் பொருள் 
கொள்ளினும் அமையும்.

4.     முற்பிறவிகளில் செய்த வினைகளெல்லாம் நீங்கி, முறைப்படி கற்று முழுதுமுணர்ந்து 
தவநிலை கூடுதற்கு முயற்சி செய்கின்ற முனிவர்கள் தமது தவம் நிலைபெறும்படியாக 
இருவேளையும் அடைந்து இடைவிடாது நினைக்கின்ற வயல்வளம் பொருந்திய திருவைகாவில் 
என்னும் தலமே இன்ன உருவம் இன்னநிறம் என்று அறிய முற்படில் அறிய முடியாதவனும் 
தருமமே தன்னுடைய வடிவமாகக் கொண்டு மிகுந்த தவக்கோலத்தை உடையவனுமான 
சிவபெருமான் அருளோடு தான் விரும்பி அமரும் இடமாகும்.

    இத்திருப்பாடல் இறைவரது இலக்கணத்தைக் குறித்தது. 'இன்னதன்மையன் என்றறிவொண்ணா 
எம்மானை' என்று சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகளும் தமது திருவாரூர்த் திருப்பதிகத்தில் கூறியருளியுள்ளார். 
(7-ம் திருமுறை 'பொன்னும் மெய்ப்பொருளும்' எனத் தொடங்கும் பதிகம்) இன்ன தன்மையன் 
என்றறிவொண்ணாத் தன்மையன் ஆயினும் தன்னடியவர்பால் கொண்ட அருளினால் அவர்கள் 
வணங்கித் தொழும்படி திருவைகாவில் என்னும் தலத்தினில் எழுந்தருளியுள்ளார் என்பது கருத்து.

    அகளமய மாய்நின்ற அம்பலத்தெங் கூத்தன் 
    சகளமயம் போல் உலகில் தங்கி -நிகளமாம் 
    ஆணவ மூல மலம்அகல ஆண்டான்காண் 
    மாணவக என்னுடனாய் வந்து.
                    -திருக்களிற்றுப்படியார் 

    (இதன்பொருள்) அரூபியாய் நின்ற சிவபெருமானானவர் சரீரமெடுக்கிறவர்களைப் 
போல இந்தப் பூமியிலே திருஉருக் கொண்டு என்னுடனே கூடியிருந்து, விலங்கு போலும் 
ஆணவமாகிய மூல மலமானது என்னைவிட்டு நீங்கும்படிக்கு அடிமையாகக் கொண்டான் 
சீடனே, இந்த அதிசயத்தை நீ அறிவாயாக என்று சீடனுக்குக்குரு உபதேசம் செய்வதாய் 
அமைந்தது இத்திருப்பாடல்.

    எனவே இறைவனார் ஆன்மாக்களின் மலத்தை அகற்றி முத்தியளிக்கவே சகளத் 
திருமேனி கொள்கிறார் என்பது உணரற்பாலது.

5.     மேன்மை பொருந்திய தாழைகளும் புன்னை மரங்களோடு புலிநகக்கொன்றை 
மரங்களும் மிகுந்த அழகோடு கூடிய மாதவிக் கொடிகளும் மணம் வீசப் பலவண்டுகள் 
பாடுகின்ற பொழில்கள் நிறைந்து அல்லது சூழ்ந்து) விளங்கும் திருவைகாவில் என்னும் 
தலமே வேதங்களைக் கற்றதோடு அவைகளில் விதிக்கப்பட்ட பலவாகிய யாகங்களையும் 
மிகுதியாகச்செய்து முறையாக ஆறுசமயத்தோர்க்குரிய நூல்களையும் கற்றும் அவைகளின் 
பொருள்களை உணர்ந்தும் உள்ள நிலவுலகத்தில் தேவர்களைப் போன்ற அந்தணர்கள் 
தொழும்படி எழுந்தருளியிருந்து அருள்செய்கின்ற ஒப்பற்ற சிவபெருமானுடைய இருப்பிடமாகும்.

    வேதங்களைக் கற்றதுடன் நில்லாமல் அவற்றில் விதிக்கப்பட்ட யாகங்களையும்
மிகவாகச் செய்தனர் என்றும், வேதங்களைப் பிரமாணமாகக் கொண்ட ஆறு சமயங்களுக்குரிய 
நூல்களையும் கற்றுணர்ந்தனர் அந்நாளைய அந்தணர்கள் என்றும் இதிலிருந்து தெரிகிறது. 
அவ்வாறு  சமயங்களுக்குரிய நூல்களைக் கற்று அவைகள் யாவற்றிற்கும் தலைவன் 
சிவபெருமானே என்பதைத் தங்களது கூர்த்த மதியினால் அறிந்து கொண்டு அப்பெருமானையே 
தொழுதனர் என்றும் அறியப்படுகிறது. இந்நாளைய அந்தணர்களில் பெரும்பான்மையோர் 
சிவபக்தி இல்லாது வைணவ மோகத்தில் சிக்கியிருப்பது வியப்புக்குரியதாய் உள்ளது.

    ஆறு சமயம்:     இவை சைவம், வைஷ்ணவம், சாக்தம், கெளமாரம், காணபத்யம், ஸௌரம் 
என்பனவாம். இஃதேயன்றி சூடாமணி நிகண்டு போன்ற நூல்களில் சைவம், பாசுபதம், மாவிரதம், 
காளாமுகம், வாமம், வைரவம் என்று அகச்சமயங்களாகக் கூறப்பட்ட ஆறு சமயங்கள் எனவுங் 
கொள்ளலாம்.

    சிவஞான போதம் என்னும் சித்தாந்த சாத்திர நூலுக்கு மாபாடியம் என்னும் பேருரை 
(மஹாபாஷ்யம்) இயற்றியருளிய மாதவச்சிவஞான சுவாமிகள் தமது பாடியத்தில் அவையடக்கம் 
என்னும் பகுதியில் சமய விளக்கங்களைக் கூறுமிடத்து அகப்புறச் சமயங்கள் ஆறு, அகச்சமயங்கள்
ஆறு எனப் பின்வருமாறு அருளிச் செய்துள்ளார்கள். சுவாமிகள் அருளிச் செய்துள்ளதன் 
சுருக்கம் வருமாறு:

    பாசுபதம், மாவிரதம், காபாலம், வாமம்,வைரவம், ஐக்கியவாத சைவம் என்னும் ஆறும் 
அகப்புறச் சமயங்களாம். இவற்றுள் பாசுபதம் முதலிய ஐந்தும் வேதம் சிவாகமம் இரண்டினையும் 
பொது வகையாற் பிரமாணமாகக் கொண்டாலும் இவ்விரண்டுக்கும் புறம்பாகிய பாசுபதம் 
முதலிய நூல்களைச் சிறப்பு வகையாற் பிரமாணமாகக் கொள்ளலாலும், வேதம் சிவாகமம் 
ஆகியவற்றுள் ஆகாதவை என விலக்கப்பட்டவற்றைக் கைக் கொள்வதாலும், ஐக்கியவாத சைவர் 
வேதம், சிவாகமம் என்ற இரண்டிற்கும் சிறப்பு வகையாற் பிரமாணங்கொண்டு அவை 
விலக்கியவற்றை விலக்கி, விதித்தவற்றைக் கைக் கொண்டு ஒழுகுவாரேனும் எல்லாப் 
பெருங்கேடுகட்கும் மூல காரணம் ஆணவ மலம் என்று கொள்ளாமையாலும், மலத்துண்மை 
கூறும் வேத சிவாகம வாக்கியங்களை இகழ்தலாலும் இவை ஆறும் சித்தாந்தச்சைவத்துக்கு 
அகப்புறச் சமயங்களாயின. அகம் என்பது 'உள்' (INNER) என்றும் புறம் என்பது 'வெளியே' (OUTER) 
என்றும் பொருள்படும்.

    அகச் சமயங்கள் ஆறு எனச் சுவாமிகள் குறித்தருளியவை  பாடாணவாத சைவம், 
பேதவாத சைவம், சிவ சமவாத சைவம், சிவசங்கிராந்தவாத சைவம், ஈச்வர அவிகார 
வாத சைவம், சிவாத்துவித சைவம் என்பனவாம். இவ்வறு வகைச் சைவரும் பொருள் 
உண்மையில் எல்லாம் சித்தாந்தச் சைவரோடு ஒப்புக் கொள்ளும் அந்தரங்க 
உரிமையுடையாராயினும் பொருட்குக் கூறும் தன்னியல்பு, பொது இயல்பு அளவில் 
முரண்படுதலால் இவை அகச்சமயங்கள் எனச் சித்தாந்த சைவத்தினின்றும் வேறாகவே 
வைத்து எண்ணப்பட்டன. 

    மேலே கூறப்பட்ட சமயங்களின் கருத்துக்களைப் பற்றியும் மற்றும் புறச்சமயம், 
புறப் புறச்சமயங்கள் பற்றியும் சிவஞான பாடியம் அவையடக்கப் பகுதியிலும், சங்கற்ப 
நிராகரணம் போன்ற சித்தாந்த நூல்களிலும் காணலாம்.

    இம்மாதிரி ஆறு ஆறாக அமைந்த சமயங்களின் நூல்களையெல்லாம் கற்று 
உணர்ந்தவர்கள் என்றும் கொள்ளலாம்.

    தேவர் தொழ:     ஈண்டு தேவர் என்று சிறப்பித்துக் கூறியது நிலவுலகத்தில் தேவர்கள் 
போன்று கல்வி, அனுஷ்டானம், ஞான உணர்ச்சி, சிவவழிபாடு முதலியவற்றில் சிறந்து விளங்கிய 
அக்காலத்து அந்தணர்களை என்க. மேலும் பொது வகையால் அந்தணர்கள் 'பூசுரர்' (நிலவுலகில் 
தேவர்கள்) என்று வழங்கப்படுதல் பற்றியும் அங்ஙனம் கூறியருளினார் எனினும் அமையும் . 
இத்தகைய சிறப்பு பிறப்பினால் மட்டுமல்லாது பண்பினாலேயே அந்தணர்களுக்கு அமையும் 
என்றும் கொள்க.

    மேதகைய கேதகை :  மேன்மை மிக்க தாழை மலர்கள் அவற்றிற்கு மேன்மை செழிப்பினாலும், 
அழகினாலும் உண்டாவது எனக் கொள்க.

    ஞாழல் : புலிநகக் கொன்றை மரம், இது கொன்றையின் ஒரு வகை. குங்கும மரம் 
எனப் பொருள் கூறுதலும் உண்டு.

    மாதவி :     குருக்கத்தி என்னும் கொடி.

6.     அழகிய தீபங்கள் முதலியவற்றுடன் பிரணவத்துடன் கூடிய திருவைந்தெழுத்து 
மந்திரமும், ஏழு வகையான சுரங்களில் பாடப்படும் தோத்திரப் பாடல்களும் 
எண்ணுதற்கரியவாய் வகைவகையாய் உளவாக, அவைகளோடு ஆண்களும் பெண்களும் 
பலர் கூடி வணங்கிக் சேர்கின்ற திருவைகாவில் என்னும் தலமே, நஞ்சினை உண்டருளிய 
நீலகண்டனும் நம்மையெல்லாம் ஆளாகவுடைய ஞானமே தன் வடிவாக அமைந்த 
முழுமுதற்கடவுளும், சிவந்த சடைமுடியில் கங்கையினை ஒளித்த சிவலோக நாதனுமாகிய 
சிவபெருமான் தங்குகின்ற இடமாகும்.

    புனல்கரந்த :     வேகமாய்ப் பரந்து பாய்ந்த கங்கை நீர் இருந்த இடம் தெரியாது 
சிவபெருமானது சடைமுடிக்குள் தங்கிவிட்டபடியால் கரந்த (மறைத்த அல்லது ஒளித்து வைத்த) 
என்றருளிச் செய்தனர். 

    அஞ்சுடர்:     அழகிய தீபங்கள்; பூசை செய்பவர்கள் தீபம் ஏற்றி வைத்தே பூசித்தல் 
வேண்டும் என்பது விதி. மற்றும் பதினாறு வகையாய்ப் பூசையில் செய்யப்படும் உபசாரங்களில் 
தீபங்காட்டுதலும் ஒன்றாகும்.

    ஆறுபதம் :     பிரணவம் ஒன்று, திருவைந்தெழுத்து ஐந்து ஆகமொத்தம் ஆறுபதங்கள். 
பிரணவமும் மற்றும் ஐந்தெழுத்துக்களும் தனித்தனி மந்திரங்களாக ஆகித் தனித் தனி பொருள் 
உண்மையால் ஒவ்வொன்றும் ஒரு பதமாகக் கூறப்பட்டது. பஞ்சப்பிரம்ம மந்திரங்கள் என்னும் 
ஐந்தினையும், அங்கமந்திரங்கள் ஆறினை ஒன்றாகவும் கொண்டு ஆறு பதம் எனக்குறிப்பிட்டார் 
என்று திருத்தருமபுர ஆதீன குறிப்புரையில் காணப்படுகிறது.

    ஏழினிசை : ஏழு இசைகளுடன் பாடப்படும் தோத்திரங்களைக் குறித்தது.

    மைஞ்சர் : மைந்தர் என்பதன் திரிபு. இங்கு ஆண் மக்கள் என்ற பொருளில் வந்தது.

7.     உயரமாக வளர்ந்த சோலைகள் தோறும் உள்ள தென்னைமரங்கள் பலவற்றில் 
அடர்த்தியாய் நின்ற முதிர்ந்த தென்னை நெற்றுக்கள் உதிர (அதனால்) வாளை மீன்கள் 
துள்ளிப் பாய (அதனால்) தேன் மணக்கும்படி மலர்கள் விரிகின்ற வயல்கள் சூழ்ந்த 
திருவைகாவில் என்னும் தலமே நாள்தோறும் மிகுந்த தோத்திரங்களைப்பாடி நல்ல
 மலர்களைக் கொண்டு இயன்ற வகையால் பூசித்துத் தோள்களும் கைகளும்குளிரத் 
தொழும் ஞானம் மிகுந்த அவர்களுக்கு (அதாவது அம்மாதிரி தொழும் அடியார்கட்கு) 
அருள் செய்கின்ற சோதி வடிவினரான சிவபிரானது இடமாகும். 

    'ஞானமிகும் அவர்க்கருள்செய்'  என இயைத்துப் பொருள் கொள்ளப்பட்டது.

    தோளினொடு கைகுளிர:     கண்குளிரக் கண்டான், உளங்குளிர வாழ்த்தினான் 
என்பது போலத் தோளும் கைகளும் குளிரத் தொழுதார் எனக்கொள்க. அதாவது தொழுவதில் 
நிரம்ப மகிழ்ச்சி கொண்டனர் என்பது கருத்து.

    பின்னிரண்டடிகளில் கூறப்படும் இயற்கைக் காட்சியினைச் சிறிது காண்போம். 
நீண்டு வளர்ந்த பொழில்கள், அவைகளிலே தென்னை மரங்கள், அத்தென்னை மரங்களில் 
நன்றாக அடர்த்தியான குலைகளில் கூடிய முதிர்ந்த காய்கள் கீழே உதிருகின்றன. அவைகள் 
அங்ஙனம் உதிரும் ஓசையினால் அருகே உள்ள நீர் நிரம்பிய வயல்களில் உள்ள வாளை 
மீன்கள் துள்ளிப் பாய்கின்றன. அவைகள் அருகேயுள்ள மலர்மொட்டுக்களின் மீது பாய்வதால் 
அம்மொட்டுக்கள் தேன்மணங் கமழுமாறு விரிகின்றன என்பதாம். இத்தகைய பொழில்வளம்,
 நீர்வளம், வயல் வளம் மிக்க திருவைகாவில் என்பது கருத்தாகக் கொள்க.

    நாளி- தென்னை; 

    வாளை-ஒரு வகை மீன்.

8.     உலகத்து மக்களெல்லாம் வந்து சேர்ந்து காலை மாலை ஆகிய இருவேளைகளிலும் 
தியானித்துக் கைகளில் மலர்களைக்கொண்டு பலவிதமாக நின்று தொழுது வணங்கும் 
அழகுமிக்க திருவைகாவில் என்னும் தலமே, திருக்கயிலாய மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க 
முயன்ற தீயவனாகிய இராவணனது இருபது கைகளுடன் உடலும் வருத்தமடையப் 
பத்துத் தலைகளையும் ஒருசேர நெரித்த அழகுமிக்கவனாகிய சிவபிரானது இடம் ஆகும்.

    விலங்கல்: மலை: கடியோன்: தீயவனாகிய இராவணன் 

    வையகம்: நிலவுலகம்; இங்கு உலகத்து மக்களைக் குறித்தது. 

    நலகாலை : நல்ல காலைப்பொழுது. அதிகாலையுமாம். 

    'வையகமெலா மருவி நலகாலையொடு மாலை கருதி கையின் மலர்கொண்டு 
பலவிதம் நின்று தொழுதேத்தும் எழில் வைகாவிலே’ என்று  பின்னிரண்டடிகளை இயைத்துப்
பொருள் கொள்ளப்பட்டது.

9 .     இறைவனையே தியானம் செய்து பாடும் அடியார்களும், உடலெல்லாம் திருநீறு 
பூசிக் கொண்டு வருகின்ற தொண்டர்களும் கூடிப் பலவிதமான அழகுமிக்க மலர்களைக் 
கொண்டு பூசித்தற்கு ஒருவரையொருவர் முந்திக் கொண்டு சேருகின்ற பதியாகிய 
திருவைகாவில் என்னும் தலமே, அந்தமும் ஆதியுமாகிய முதல்வனாகிய பெருமானும் 
தேவர்கட்கெல்லாம் தலைவனுமாகிய சிவபெருமானைப் பிரம தேவனும் திருமாலுமாகிய 
இருவர்களும் "எந்தை பெருமானே! இறைவனே!!" எனத் தொழ நின்று அவர்கட்கு அருள்புரியும் 
அவ்வீசனது இடமாகும்.

    இறைவரைப் பூசித்தற்கு அடியார்கள் ஒருவரையொருவர் முந்திக்கொண்டு செல்லும் 
திருவைகாவில் என்பதாம். 

    அந்தம் முதல் ஆதி பெருமான் :     எல்லாவற்றுக்கும் இறுதியைச் செய்பவனும், 
அனைத்தினுக்கும் தோற்றத்தைச்  செய்பவனுமாகிய முதற்பொருளாகிய பெருமையுடையவன் 
முதல் - முழுமுதற் கடவுள்.

10     ஈசன், நம்மை ஆளாகவுடைய எமது தந்தை, பெருமையுடையவன், முழுமுதற்கடவுள் 
என்று தன்னைப் பேசாத சமணர்கள், புத்தர்கள் ஆகியோரது மனத்தில் சென்று சேராத 
அப்பெருமானது இடம், தேசத்து மக்கள் அனைவரும் பொருந்தி நின்று நிலைத்த புகழுடன் 
விளங்கும் சிவபிரானைத் துதித்து மணம் மிக்க பல மலர்களைத் தூவி வழிபட வந்துசேரும் 
பதியாகிய திருவைகாவில் என்னும் தலமேயாகும்.

    பின்னிரண்டடிகளை "தேசமதெலாம் மருவி நின்று பரவி வாசமலரான பலதூவித் 
திகழ நின்ற புகழோனை அணையும் பதி" என இயைத்துப் பொருள் கொள்ளப் பட்டது.

    புகழோன்: புகழோனை, 'ஐ' என்ற இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு தொக்கி நின்றது. 

    தேசமெலாம் : எல்லாத் தேசத்து மக்களும் என்றோ அல்லது தேசத்து மக்கள் எல்லாம் 
என்றோ கொள்ளலாம்.

11.     தம்மை முழுவதும் ஆளாகவுடைய முக்கண் முதல்வனாகிய சிவபிரானது திருவைகாவில் 
என்னும் தலத்தினை, மிகுந்த வளங்கள் நிறைந்த சிரபுரம் என்னும் சீகாழிப் பதியினர்க்குத் 
தலைவனாகிய திருஞானசம்பந்தன் உரை செய்த பத்துத் தமிழ் மாலைகளாகிய இவைகளை 
ஓதவல்லவர்கள் உருத்திரர் என எண்ணப்பெற்று சிவலோகம் சேர்ந்து என்றும் பிரியாது 
பெரும்புகழொடு மிகவும் வாழ்வர்.

    செற்ற மலின் :     மிகுந்த வளங்களால்; மல்லலின் என்பது மலின் எனக் குறைந்து வந்தது.

    உரைசெய்உற்ற :     உரை செய்த என்று பொருள்படும்.

    தமிழ்மாலை ஈரைந்து:     ஒவ்வொரு பாடலையும் ஒரு தமிழ் மாலையாகக் கொண்டு 
ஈரைந்து தமிழ்மாலை எனக் கூறினார் .

    அமரலோகம் :     பொதுவாகத் தேவருலகம் எனப் பொருள்படுமெனினும்  சிறப்புவகையாற் 
சிவலோகத்தினையே குறித்ததாகக் கொள்க. ஏனெனில் சிவபெருமான் ஒருவரே ஈறு இலாத முதல்வன், 
அவரே உண்மையான அமரர். மற்றைய தேவர்களையெல்லாம் அமரர் என்பது உபசார வழக்கேயாம் 
என்க. அவர்கட்கு ஒருநாள் மரணம் உண்டு.

    புகழோடே பிரியார்:  இங்ஙனம் இணைத்துப் புகழினின்றும் பிரியார் என்பது திரு C.K.சுப்பிரமணிய 
முதலியாரவர்களின் குறிப்புரை. ஓடு என்பதை நீக்கப்பொருளில் வரும் ஐந்தன் உருபு என்றும் 
இது உருபுமயக்கம் எனக் கொண்டு அவர் அங்ஙனம் பொருள் கொண்டுள்ளார்.

    மிகவாழ்வர் என்றது மிகச்சிறப்புடன் வாழ்வர் என்பதாம். 'செல்வர் சிவபுரத்தின் 
உள்ளார் சிவனடிக்கீழ் பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து'  என்ற மாணிக்கவாசகரின் அருள் வாக்கும் காண்க.

                சிவம்

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

 


             

                சிவமயம்

                திருச்சாய்க்காடு-1 

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

                திருச்சிற்றம்பலம்

பண்-சீகாமரம்                         2-ம் திருமுறை

    மண்புகார் வான்புகுவர் 
        மனமிளையார் பசியாலுங் 
    கண்புகார் பிணியறியார் 
        கற்றாருங் கேட்டாரும் 
    விண்புகா ரெனவேண்டா 
        வெண்மாட நெடுவீதித் 
    தண்புகார்ச் சாய்க்காட்டெந் 
        தலைவன்தாள் சார்ந்தாரே        1

    போய்க்காடே மறைந்துறைதல் 
        புரிந்தானும் பூம்புகார்ச் 
    சாய்க்காடே பதியாக
        உடையானும் விடையானும் 
    வாய்க்காடு முதுமரமே
        இடமாக வந்தடைந்த 
    பேய்க்காடல் புரிந்தானும்
        பெரியோர்கள் பெருமானே     2

    நீநாளும் நன்னெஞ்சே 
        நினைகண்டாய் யாரறிவார்
    சாநாளும் வாழ்நாளுஞ் 
        சாய்க்காட்டெம் பெருமாற்கே
    பூநாளுந் தலைசுமப்பப்
        புகழ்நாமஞ் செவிகேட்ப 
    நாநாளும் நவின்றேத்தப் 
        பெறலாமே நல்வினையே        3

    கட்டலர்த்த மலர்தூவிக்
        கைதொழுமின் பொன்னியன்ற 
     தட்டலர்த்த பூஞ்செருந்தி
        கோங்கமருந் தாழ்பொழில்வாய் 
    மொட்டலர்த்த தடந்தாழை
        முருகுயிர்க்குங் காவிரிப்பூம் 
    பட்டினத்து சாய்க்காட்டெம் 
        பரமேட்டி பாதமே.        4

    கோங்கன்ன குவிமுலையாள்
        கொழும்பணைத் தோட் கொடியிடையைப்
    பாங்கென்ன வைத்துகந்தான் 
        படர்சடைமேற் பால்மதியந்
    தாங்கினான் பூம்புகார்ச் 
        சாய்க்காட்டான் தாள்நிழற்கீழ்
    ஓங்கினார் ஓங்கினா
        ரெனவுரைக்கும் உலகமே        5

    சாந்தாக நீறணிந்தான்
        சாய்க்காட்டான் காமனைமுன்
    தீந்தாகம் எரிகொளுவச் 
        செற்றுகந்தான் திருமுடிமேல் 
    ஓய்ந்தார மதிசூடி 
        ஒளிதிகழும்  மலைமகள்தோள்
    தோய்ந்தாகம் பாகமா 
        உடையானும் விடையானே        6

    மங்குல்தோய் மணிமாடம்
        மதிதவழும் நெடுவீதிச்
    சங்கெலாங் கரைபொருது 
        திரைபுலம்புஞ் சாய்க்காட்டான்
    கொங்குலா வரிவண்டின் 
        இசைபாடு மலர்க்கொன்றைத்
    தொங்கலான் அடியார்க்குச் 
        சுவர்க்கங்கள்  பொருளலவே.     7

    தொடலரிய தொருகணையாற் 
        புரமூன்றும் எரியுண்ணப்
    படஅரவத் தெழிலாரம் 
        பூண்டான்பண் டரக்கனையும்
    தடவரையால் தடவரைத்தோ
        ளூன்றினான் சாய்க்காட்டை
    இடவகையால் அடைவோமென்
        றெண்ணுவார்க் கிடரிலையே    8

    வையநீ ரேற்றானும்
        மலருறையும் நான்முகனும்
    ஐயன்மார் இருவர்க்கும் 
        அளப்பரிதால் அவன்பெருமை
     தையலார் பாட்டோவாச் 
        சாய்க்காட்டெம் பெருமானைத்
    தெய்வமாப் பேணாதார் 
        தெளிவுடைமை தேறோமே     9

    குறங்காட்டு நால்விரலில் 
        கோவணத்துக் கொலோவிப்போய்
    அறங்காட்டுஞ் சமணருஞ் 
        சாக்கியரும் அலர்தூற்றுந் 
    திறங்காட்டல் கேளாதே
        தெளிவுடையீர் சென்றடைமின்
    புறங்காட்டில் ஆடலான் 
        பூம்புகார்ச் சாய்க்காடே        10

    நொம்பைந்து புடைத்தொல்கு 
        நூபுரஞ்சேர் மெல்லடியார் 
    அம்பந்தும் வரிக்கழலும்
        அரவஞ்செய் பூங்காழிச் 
    சம்பந்தன் தமிழ்பகர்ந்த 
        சாய்க்காட்டுப் பத்தினையும் 
    எம்பந்த மெனக்கருதி 
        ஏத்துவார்க் கிடர்கெடுமே        11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி : சாயாவனேசுவரர்            தேவி : குயிலினும் நன்மொழியாள்

பதிகவரலாறு:

    காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பல்லவனீச்சரத்தில் பாம்புகளை ஆபரணமாகப் பூண்ட 
சிவபிரானாரைத் தமது முடியால் வணங்கித்துதித்து அங்கு இசையமைந்த பதிகங்களைப் 
பாடிய பின்னர், காவிரி சூழும் புகார் என்னும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் உள்ள திருச்சாய்க்காடு 
என்னும் தலத்தில் தொண்டர் குழாம் வந்து மகிழ்ச்சியுடன் எதிர் கொள்ளப் புகுந்தார். 
திருக்கோயிலை வலமாக வந்து வானளவும் உயர்ந்த திருவாயிலினுள் பிரவேசித்துக் 
கொன்றைமாலையினை அணிந்த சிவபெருமான் திருமுன்பு சென்று வணங்கி 'மண்புகார்' 
எனத் தொடங்கும் திருப்பதிகத்தினைப்பாடிக் கற்பவர்களும் கேட்பவர்களும் ஆகிய 
எல்லோருடைய ஊனும் உயிரும் உருகும்படித் துதித்துத் தமது திருக்கரங்களை 
உச்சிமேற்குவித்து வணங்கினார். 

பதிகப்பொழிப்புரை :

    1. வெண்மையான மாடங்கள் நிறைந்த நீண்ட வீதிகளையுடைய குளிர்ச்சி மிக்க 
புகார் நகரத்துச் சாய்க்காட்டில் கோயில் கொண்ட எமது தலைவனாகிய சிவபெருமானின் 
புகழைக் கற்பாரும் கேட்பாருமாகிய திருவடிகளைச் சார்ந்தவர்கள் மீண்டும் மண்ணுலகில் 
பிறக்கமாட்டார்கள். நிலவுலகத்தில் வாழுங் காலத்திலும் துன்பங்களால் மனம் வருந்த 
மாட்டார்கள்; (அதாவது மனதை வருத்தும் துன்பங்கள் அவர்களை வந்து அணுகா என்பது கருத்து). 
பசியாலும் இடுக்கண் அடையமாட்டார்கள். உடலினை வருத்தும் நோய்களையும் அறியமாட்டார்கள். 
நிலவுலகினை விட்டுச் செல்லும்போது சிவலோகம் சென்று அடைவார்கள். இத்தகைய அடியவர்கள்
சுவர்க்கபோகம் என்று கூறப்படும் இன்பம் அனுபவிக்கும் தேவருலகத்துக்கும் செல்லமாட்டார்கள் 
என்பதைக் கூற வேண்டுவதேயில்லை.

    திருச்சாய்க்காட்டுத் தலைவனின் தாள்களைச் சார்ந்தார்க்கு மீண்டும் பிறப்பில்லை 
என்பதால் அவர்கள் சிவலோகம் சேர்வார்கள் என்று கூறியதாயிற்று. எனவே அவர்கள் போகம் 
கொடுப்பதும் நல்வினை தீர்ந்ததும் மீண்டும் உலகில் பிறப்பதற்கு ஏதுவாகிய தேவருலகத்துக்குச் 
செல்லமாட்டார்கள்  என்பதைக் கூறவும் வேண்டுமோ? வேண்டா என்றவாறு.  நிலவுலகத்தே 
வாழுங்காலத்திலும் அவர்கள் மனம் இளைதல், பசியால் வாடுதல், நோய்களால் வருத்தப்படல் 
ஆகிய துன்பங்களை அடையமாட்டார்கள். எனவே இம்மை, மறுமை ஆகிய இரண்டுக்கும் 
ஏதுவாகிய திருச்சாய்க்காட்டுத் தலைவனின் தாள்களைச் சேர்க என்றும், அங்ஙனம் சேரும் 
நெறியினையும் ஆசாரியர் இத்திருப்பதிகத்தில் கூறியருளி மக்களை நல்வழிப்படுத்தி 
அருளியுள்ளமை காண்க. பின்னால் வரும் பாடல்களில் அவன் புகழ் கற்க, அவன் திருநாமம் கேட்க, 
அவனை நினைக்க, பூச்சுமந்து வணங்க, அவனது நாமம் செபிக்க என்றெல்லாம் அருளியிருத்தலை 
மக்கள் அனைவரும் பின்பற்றி நல்வாழ்வு அடையக்கடவர்.

    'புகார்ச்சாய்க்காடு' என்றது புகார் என்னும் காவிரிப்பூம் பட்டினத்தைச் சார்ந்திருத்தலால் 
அதனுடன் சேர்த்துச் சொல்லியதாகும். முன்னரும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப்  பல்லவவனீச்சரம் 
என்று கூறியது இது பற்றியேயாகும்.

    முதல்மூன்று அடிகளில் வந்துள்ள 'புகார்' என்ற சொல் புகமாட்டார்கள் என்று பொருள்படும் 
எதிர்மறை வினைமுற்று. நான்காவது அடியில் வந்துள்ள 'புகார்' காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் 
மற்றொரு பெயராகும்.

2.    காட்டிலே போய் மறைந்து உறைதலை விரும்பினவனும், பூம்புகார் நகரத்தைச் சார்ந்த 
சாய்க்காட்டினைத் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்டவனும், விடையேறும் பெருமானும், காட்டில் 
உள்ள பழைய மரத்தினை தனக்கிருப்பிடமாகக் கொண்டு வந்தடைந்த பேய்களின் பாடலுக்குத் 
தக்க  ஆடலைப் புரிந்தவனும், கற்றல் கேட்டல் உடையவர்களாகிய பெரியோர்கள் தமது 
தலைவனாகக் கொண்ட பெருமானாகிய சிவபெருமானாகும்.

     முதுமரம் என்பதற்கு ஆலமரம் என்றும் பொருள் காணப் பட்டுள்ளது. பெரியோர்கள் 
என்பதற்கு  மானிடரினும் பெரியவர்களாகிய தேவர்கள் எனக்கொண்டு தேவர்கள் தலைவன் - 
தேவதேவன்- மகாதேவன் எனக் கொள்ளுதலும் அமையும்.

3.     நல்ல எனது நெஞ்சமே! தாம் வாழப் போகின்ற நாட்கள் எத்தனை என்பதையும், 
சாகும் நாள் எது என்பதனையும் யாரே அறியவல்லார். (ஒருவரும் அறியவல்லர் அல்லர் 
என்பது கருத்து) எனவே நீ வாழுகின்ற நாட்களிலேயே தினந்தோறும் சிவபெருமானை 
நினைப்பாய். அவனுக்கே நாளும் பூச்சுமப்பாய், செவிகள் அவனது புகழ்களையும் 
திருநாமங்களையும் கேட்கச் செய். நாவானது அவனைப்பற்றிய பெருமைகளையும் 
அவனது பெயர்களையுமே நாளுங்கூறித் துதிக்கட்டும். இம்மாதிரி செய்யும் நல்வினையைப் 
பெறுவோம்.

    உலகில் ஒருவர் எவ்வளவு காலம் இருப்பர் என்பதும் என்றையதினம் இறப்பர்
என்பதும் எவரும் அறியாததொரு  விஷயமாகையால், ஒருவன் தான் வாழும் நாளிலேயே 
நல்வினைப்பயனால் சிவபிரானது 'திருவடித்தியானம், பூக்களைச்  சுமந்து கொண்டு வந்து 
அருச்சித்தல், அவனது நாமமும் மூர்த்தி அவனிருக்கும் வண்ணமும் கேட்டல், நாவினால் 
அவனது திருப்பெயர்களையும் நாத்தழும்பேறக் கூறுதல்  முதலிய சீரிய சிவபுண்ணியங்களை 
முனைந்து தேடிக்கொள்ள வேண்டும் என்று தனது நெஞ்சிற்கு அறிவுறுத்துவது போன்று 
உலகுக்கு உபதேசித்தருளியவாறு காண்க.

    'நன்னெஞ்சே நினை கண்டாய்' என்பதனை 'யாரறிவார் சாநாளும் வாழ்நாளும்' 
என்பதோடு இணைத்தால் நல்ல நெஞ்சமே! சாநாளும் வாழ்நாளும் யாரறிவார் என்பதனை 
நினைத்துப் பார்த்து இப்போதே அவன் பணி செய்யத் தொடங்குவாய் என்ற பொருள் கிடைக்கும்.

     'புகழ் நாமம்' என்பதற்கு பெருமானது புகழ்களுக்குரிய வரலாறுகளைத் தன்னுள் 
கொண்ட திருநாமங்கள் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். உதாரணம்: சந்திரசேகரன், கங்காதரன், 
திரிபுராந்தகன், அந்தகாசுரசூதனன், கங்காளன் போன்றவை. ஒவ்வொரு திருநாமமும் புகழ்க்குரியதே 
எனினும் பல திருநாமங்கள் வரலாறுகளை உள்ளடக்கியவனவாக உண்மை காண்க.

4.     பொன்னால் ஆகிய தட்டுப்போல் பூத்த பூக்களாகிய செருந்தி,கோங்கு முதலிய 
நிறைந்த தாழ்ந்த பொழில்களினிடத்தே தாழை அரும்புகள் மலர்தலால் மணத்தினைப் 
பரப்பும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சாய்க்காட்டில் கோயில் கொண்டுள்ள தனக்கு மேல் 
பரம் இல்லாத இறைவனாகிய பரமேச்வரனின் திருப்பாதங்களை கட்டு விரிந்து மலர்ந்த 
மலர்களைத் தூவி வழிபட்டுப்பூசை செய்யுங்கள்.

    'கட்டு அலர்ந்த’ என்பது அரும்புகளின் கட்டு அதாவது பிணிப்பு நீங்கி பூக்களாக 
மலர்தல். பரமேட்டி மேலான இடம்; புகலடைவதற்கு சிவபெருமானுக்கு மேல் வேறு இடம்
இல்லை என்பது கருத்து.

    இத்திருப்பாடல் உலகத்தவரை சிவபூஜை செய்து உய்யுங்கள் என்று நல்வழிப் 
படுத்துவதற்காக அருளிச் செய்தார் என்க.

5.     கோங்கின் அரும்பு போன்று குவிந்த கொங்கைகளை உடையவளும், செழித்த 
மூங்கில் போலும் தோளும் கொடி போன்று துவளும் இடையினை உடையவளுமான 
உமாதேவியாரைத் தனது ஒரு பக்கத்திலே வைத்து மன மகிழ்ந்தவன். படர்ந்த தனது 
சடைமுடி மேல் பால்நிறமுள்ள சந்திரனைத் தாங்கினவன். பூம்புகார்ச்சாய்க்காட்டினைக் 
கோயிலாகக் கொண்டவன். அவனது தாளின் நிழற்கீழ் ஓங்கினவரே உண்மையில் ஓங்கினவர் 
ஆவர் என்று உலகத்தவர் கூறுவர். உலகத்தவர் என்பது ஈண்டு உலகத்து நன்மக்களைக் குறிக்கும். 

    இறைவனது தாள் நிழலில் ஓங்குதல் என்பது அவனிடம் பக்தி செய்து அவனுக்கு 
அடிமை செய்வதில் முந்துதலால் உயர்வடைதல். அதுவே உண்மையான உயர்வு. மற்று 
எவ்வகையில் உயர்வு அடைந்தாலும் அது உயர்வாகாது என்று அருளிச் செய்தபடி.

6.     சந்தனம் போன்று திருநீற்றினைப் பூசியவனும், திருச்சாய்க்காட்டில் கோயில் 
கொண்டவனும், மன்மதனின் உடம்பினைத் தீய்ந்து எரிகொளுவச் செய்து உவந்தவனும், 
தனது திருமுடிமேல் தக்கன் சாபத்தினின்றும் ஓய்வு பெற்றுத்தங்கிய பிறைச்சந்திரனைச் 
சூடியவனும், ஒளியுடன் கூடிய மலை மகளின் தோள்களைத்தழுவி அவ்வம்மையைத் தனது 
பாகமாக உடையவனும் விடையேறும் பெருமானாகிய சிவபிரானேயாகும்.

7.     சந்திரன் உலவுவதும் மேகத்தைத் தொடுவதுமான அழகிய மாடங்கள் நிறைந்த 
நெடிய வீதிகளையுடையதும், சங்குகள் கரையினைத் தாக்கி அலைகள் ஒலிப்பதுமான திருச்
சாய்க்காட்டுப் பெருமானும், தேன் நிறைந்ததும், அதனை உண்ண அழகிய வண்டுகள் 
இசைபாடுவதுமாயுள்ள கொன்றைப்பூக்களாலான அழகிய மாலையினை அணிந்தவனுமான 
சிவபிரானது அடியார்களுக்குச் சுவர்க்கலோகத்து இன்பங்கள் ஒருபொருளாக ஆகாது.

    சிவபிரானின் திருவடிகளைச் சார்ந்து அடையும் பேரின்பமே சிறந்தது. ஆதலால் 
நல்வினைப்பயன் முடிந்ததும் அழிந்து மீண்டும் மண்மேல் பிறத்தற்கேதுவாய சுவர்க்க 
போகத்தை அடியார்கள் விரும்பமாட்டார்கள் என்றவாறு. முதல் திருப்பாடலில் 'வான்புகுவர் 
விண்புகாரென வேண்டா' என்று அருளியதுங்காண்க.

8.     பிறரால் தொடற்கரிய ஒருகணையினால் மூன்று புரங்களையும் எரியுண்ணச் 
செய்தவன். படத்தினை உடைய பாம்பினை அழகிய மாலையாகப் பூண்டவன். முன் அரக்கனாகிய 
இராவணனையும் அவனது மலைபோன்றதோள்களையும் திருக்கயிலாய மலையினைத் தனது 
கால்விரலால் அழுத்திய பரமன். அவனது பதியாகிய திருச்சாய்க்காட்டினையே வழிபடும் 
இடமாகச் சென்று சரணடைவோம் என்று எண்ணுபவருக்குத் துன்பங்கள் இல்லையாம்.

    'தொடலரிய' என்பதற்குப் பிறரால் தொடுத்தற்கரிய என்று பொருள் கொள்ளலாம். 
இடர்கள் என்பது இப்பிறவியில் வாழ்நாளில் வரும் துன்பங்கள் மட்டுமன்றிப் பின்னர் வரும் 
பிறவியாகிய துன்பங்களையுங் குறிக்கும்.

9.     இப்பூவுலகம் முழுமையையும் நீரோடு (மாபலிச் சக்கரவர்த்தியிடமிருந்து) தானமாக 
ஏற்றவனாகிய திருமாலும், தாமரைமலரில் உறைபவனாகிய பிரமதேவனும் ஆகிய இரு 
தலைமைத் தேவர்களுக்குங்கூட அளத்தற்கு அரியதாகியதால் (அத்தகைய) அவனது பெருமை 
பெண்களால் இடைவிடாது பாடப்படுகின்ற திருச்சாய்க்காட்டுச் சிவபெருமானைத் தமது 
வழிபடு தெய்வமாகக் கொண்டு விருப்பத்துடன் வழிபடாதவர்களுடைய தெளிவினை ஒரு 
தெளிவாகக் கொள்ளோம். அதாவது வழிபடுபவருடைய தெளிவே உண்மையில் தெளிவாகும். 
மற்றையோருடையது அல்ல என்றபடி. தெளிவு- புண்ணியம், பாபம் இன்னது என்று ஆராய்ந்து 
உண்மையை அறிந்து தெளிந்த நிலை.

    ஐயன் என்றால் பெருமையுடையவன், தலைவன் என்று பொருள்படும். 
அத்தகைய ஐயன்மார்க்கும் அளத்தற்கரிய பெருமையுடையவன் ஆதலின் அவர்க்கும் 
பெருந்தலைவன் நமது பிரானாகிய சிவபெருமான் என்க. அத்தகைய அவனது 
பெருமையினையே மகளிர் தமது பாடலில் இசைத்துப் பாடுவர் என்று அருளிச் 
செய்தவாறு.

10.     தொடைகளில் அசைக்கும் நான்கு விரற்கடை அகலமுள்ள கோவணம் 
தரித்தலையும் நீக்கி முழுநிர்வாணமாகத் திரியும் அறங்காட்டும் சமணர்களும், 
சாக்கியர் எனப்படும் புத்தர்களும் பழிச்சொற்களால் தூற்றுந்திறத்தினைக் 
காட்டுவதைப் பொருட்படுத்திச் செவிசாய்க்காதீர்கள். நல்ல ஞானத் தெளிவுடைய 
மக்களே! புறங்காட்டில் ஆடல்புரிவானாகிய சிவபிரானின் பூம்புகார்ச் சாய்க்காட்டைச் 
சென்றடைந்து அங்குப் பெருமானைச் சரண்புகுங்கள் என்று வழிப்படுத்தியருளினார் 
என்க. அம்மாதிரி வழிபடுபவர்களே தெளிவுடையவர்கள் ஆவார்கள்,

    'அறங்காட்டும் அமணர்' என்பது உண்மையில் அவர்களிடம் அறம் (தருமநெறி) 
இல்லாது, அது இருப்பதுபோலத் தமது சாதுர்யமான பேச்சாலும் போலி ஒழுக்கங்களாலும் 
வெளிக்குக் காட்டுதலாம்.

11.     பந்து அடித்தாலும் நொந்து தளரும் சிலம்பணிந்த மென்மையான பாதங்களையுடைய 
மகளிரது பந்தும், காலில் தரித்த கழல் என்னும் அணியும் ஒலி செய்யும் சீகாழியைச் சேர்ந்த 
திருஞானசம்பந்தன் தமிழிற்பாடிய திருச்சாய்க்காட்டுப் பாடல்கள் பத்தினையும் எம்முடைய 
உறுதியான பற்றுக்கோடு என்று திடமான கருத்துடன் ஏத்துபவர்களுக்கு எல்லாத்துன்பங்களும் 
இல்லையாகக் கெடும் என்றவாறு.

    ஏத்துதல் என்றது அப்பாடல்களைக் கொண்டு இறைவனைத் துதிப்பது ஆகும். 
தமது இடர்கள் கெடவேண்டும் என எண்ணுபவர்கள் செய்ய வேண்டுவது யாது என்பதை 
இப்பதிகத்தினில் ஆசாரியர் அருளிச் செய்திருக்கின்றார்.

                -சிவம்-
ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

            சிவமயம் 

            திருச்சாய்க்காடு -2

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

            திருச்சிற்றம்பலம்

பண்- இந்தளம்                     2-ம்திருமுறை

    நித்த லுந்நிய மஞ்செய்து நீர்மலர்தூவிச் 
    சித்த மொன்றவல் லார்க்கரு ளுஞ்சிவன் கோயில் 
    மத்த யானையின் கோடும்வண் பீலியும் வாரித் 
    தத்துநீர்ப் பொன்னி சாகர மேவுசாய்க் காடே.         1

    பண்ட லைக்கொண்டு பூதங்கள் பாட நின்றாடும் 
    வெண்ட லைக்கருங் காடுறை வேதியன் கோயில் 
    கொண்ட லைத்திகழ் பேரிமு ழங்கக் குலாவித் 
    தண்ட லைத்தட மாமயி லாடுசாய்க் காடே.        2

    நாறு கூவிள நாகிள வெண்மதி யத்தோடு 
    ஆறு சூடும் அமரர் பிரானுறை கோயில் 
    ஊறு தேங்கனி மாங்கனி யோங்கிய சோலைத்
    தாறு தண்கத லிப்புதல் மேவுசாய்க் காடே.         3

    வரங்கள் வண்புகழ் மன்னிய எந்தை மருவார் 
    புரங்கள் மூன்றும் பொடிபட எய்தவன் கோயில் 
    இரங்க லோசையு மீட்டிய சரக்கொடு மீண்டித் 
    தரங்க நீள்கழித் தண்கரை வைகுசாய்க் காடே.        4

    ஏழை மார்கடை தோறு மிடுபலிக் கென்று 
    கூழை வாளர வாட்டும் பிரானுறை கோயில் 
    மாழை யொண்கண் வளைக்கை நுளைச்சியர் வண்பூந் 
    தாழை வெண்மடற் கொய்துகொண் டாடுசாய்க் காடே.     5

    துங்க வானவர் சூழ்கடல் தாம்கடை போதில் 
    அங்கொர் நீழ லளித்தஎம் மானுறை கோயில் 
    வங்கம் அங்கொளிர் இப்பியு முத்து மணியுஞ் 
    சங்கும் வாரித் தடங்கட லுந்துசாய்க் காடே.        6

    வேத நாவினர் வெண்பளிங் கின்குழைக் காதர் 
    ஓத நஞ்சணி கண்ட ருகந்துறை கோயில்  
    மாதர் வண்டுதன் காதல்வண் டாடிய புன்னைத் 
    தாது கண்டு பொழில்மறைந் தூடுசாய்க் காடே.        7

    இருக்கு நீள்வரை பற்றி யடர்த்தன் றெடுத்த 
    அரக்கன் ஆகம் நெரித்தருள் செய்தவன் கோயில் 
    மருக் குலாவிய மல்லிகை சண்பகம் வண்பூந் 
    தருக் குலாவிய தண்பொழில் நீடுசாய்க் காடே.         8

    மாலி னோடயன் காண்டற் கரியவர் வாய்ந்த 
    வேலை யார்விட முண்டவர் மேவிய கோயில் 
    சேலி னேர்விழி யார்மயி லாலச் செருந்தி 
    காலை யேகன கம்மலர் கின்றசாய்க் காடே.        9

    ஊத்தை வாய்ச்சமண் கையர்கள் சாக்கியர்க் கென்றும்
    ஆத்த மாக அறிவரி தாயவன் கோயில் 
    வாய்த்த மாளிகை சூழ்தரு வண்புகார் மாடே 
    பூத்த வாவிகள் சூழ்ந்து பொலிந்தசாய்க் காடே.         10

    ஏனை யோர்புகழ்ந் தேத்திய எந்தைசாய்க் காட்டை 
    ஞான சம்பந்தன் காழியர் கோன்நவில் பத்தும் 
    ஊன மின்றி யுரைசெய வல்லவர் தாம்போய் 
    வான நாடினி தாள்வர்இம் மாநிலத் தோரே.         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

பதிக வரலாறு:

    திருச்சாய்க்காட்டில் இறைவனை 'மண்புகார்' எனத் தொடங்கும் திருப்பதிகத்தினால் 
துதித்துப் போற்றிய பின்னரும் உலகினில் விளங்கிய திருத்தொண்டர்கள் போற்ற அங்கு
எழுந்தருளியிருந்த திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளையார், மேலும் அழகுடைய இசையினைப் 
பொருந்திய ' நித்தலும் நியமஞ்செய்து' எனத் தொடங்கும் திருப்பதிகத்தினைப் பாடித் 
துதித்து இறைவரது திருவெண்காட்டினை மிக்க விருப்பத்துடன் பணிதற்குச்  சென்றனர்.
இச்செய்தியினைப் பின்வரும் பெரிய புராணப்பாடலும் கூறுதல் காண்க .

    சீரினில் திகழ்ந்த பாடல் திருக்கடைக் 
        காப்புப் போற்றி 
    பாரினில் பொலிந்த தொண்டர் போற்றிடப்
        பயில்வார் பின்னும் 
    ஏரிசைப் பதிகம் பாடி ஏத்திப்போந்து
        இறைவர் வெண்காடு 
    ஆருமெய்க் காத லோடும் பணிவதற்கு 
        அணைந்தா ரன்றே.

    பெரியபுராணப் பாடல் இவ்வளவு தெளிவாக,  இப்பதிகத்தினைப் பாடித் 
துதித்த பின்னரே திருவெண்காட்டினை அணைந்தனர் எனக் கூறியிருந்தும் 
"திருவெண்காட்டினை அடைந்து வழிபட்டு மீண்டும் போந்து இத்திருப்பதிகம் 
பாடியருளியது  போலும்'' எனவொரு உரைப்பதிப்பில் பதிகவரலாறு கூறப் பட்டிருப்பதன்
காரணம் புலப்பட்டிலது. 

பதிகப்பொழிப்புரை:

1.    நாள்தோறும் நியமமாகச் செய்யுங் கடன்களைச் செய்து  , பூவும் நீருங்கொண்டு 
இறைவனைப் பூசித்துப் பின்னர் மன ஒருமையுடன் அவரைத் தியானிக்க வல்லவர்களுக்கு 
அருள்புரிகின்ற சிவபெருமானார் எழுந்தருளியிருக்குங் கோயில், மதத்தினால் மயக்கங் 
கொண்ட யானைகளின் தந்தங்களையும்,மயிற்பீலிகளையும் வாரிக் கொண்டு தத்தி
வருகின்ற காவிரிநதி கடலில் சேருகின்ற இடமாகிய திருச்சாய்க்காடு ஆகும்.

    'நியமஞ்செய்தல்' என்பது தினந்தோறும் நியதியாகச் செய்யப்படவேண்டிய 
நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்தலாகும். அவை ஸ்நானம், சந்தியாவந்தினம், 
ஜபம் போன்றவைகளாம். இவைகளைச் செய்தபின்னரே சிவபூஜை செய்தல் வேண்டும் 
என்பதும் இங்குப் பெறப்படுகிறது.

    "நீர்மலர் தூவுதல்' என்பது நீரினால் இறைவனுக்கு திருமுழுக்காட்டி (அபிஷேகம் செய்து) 
மலரினால் அருச்சித்தலாகும். உபலக்ஷணத்தினால் மற்றைய தூபம், தீபம், நைவேத்தியம் 
போன்ற உபசாரங்களையும் கொள்க.

    'தத்துநீர்ப் பொன்னி சாகரம் மேவும்' என்பதற்குக் காவிரி நீர் நாட்டுவளத்திற்கே 
பெரிதும் பயன்பட்டுக் கடலிற்சேர்வது மிகச்சிறிய அளவே ஆதலின் 'பாயும்' என்னாது 
'மேவும்' என்றருளிச் செய்தார்  என விசேடஉரை காண்பாரும் உண்டு.

2.     பண்களின் இசைகளை மேற்கொண்டு பூதகணங்கள் ஆடத் தானும் ஆடுகின்றவனும், 
வெண்மையான தலைகள் நிறைந்த கரிய காட்டிலே உறைகின்ற வேதியனுமாகிய 
சிவபெருமானது கோயில், மேகத்தின் ஒலியை நிகர்த்து, ஒலிக்கும் பேரிகை முழங்க 
அதனுடன் பொருந்தி பெரிய மயில்கள் ஆடுகின்ற குளிர்ந்த சோலைகளையுடைய 
திருச்சாய்க்காடு ஆகும்.

3.     மணம் வீசுகின்ற வில்வம், மிக்க இளமையான பிறைச்சந்திரன் இவைகளோடு 
கங்கையாற்றினையும் தலையிலணிந்த தேவர்கள் தலைவனாகிய சிவபெருமான் 
எழுந்தருளியிருக்கின்ற கோயில், சுவையூறுகின்ற இனிய கனிகள், மாங்கனிகள் நிறைந்து 
ஓங்கிய சோலைகளும், குலைகள் கூடிய வாழைப்புதர்களும் பொருந்திய திருச்சாய்க்காடு 
ஆகும். அதாவது இனிய பழங்களைத் தரும் மரங்களும், மாமரங்களும், வாழைமரங்களும்
 நிறைந்து இயற்கைவளம் மிக்க சாய்க்காடு என்பது பொருள். 'தேங்கனி'  என்பதற்கு 
தெங்கின் கனி அதாவது முதிர்ந்த தேங்காய் என்று கொண்டால் தென்னைமரங்களும் 
நிறைந்துள்ளன என்பதாம்.

4.    வேண்டுவார்வேண்டியபடி வரங்களையருளும் வள்ளல் தன்மையால் அடைந்த புகழ் 
என்றும் நீங்காது நிலைத்து நிற்கும் எமது தந்தையாகிய சிவபெருமான் , பகைவரது 
முப்புரங்களையும் பொடியாகுமாறு எரித்தவன். அத்தகைய பிரான் எழுந்தருளியிருக்கும் தலம், 
வாணிபம் செய்து சேர்த்த பொருள்களுடன் வணிகர்கள் வந்து சேர்தலால் பெருத்த ஆரவாரமும் 
ஓசையும் மேவுகின்ற அலைகள் நிறைந்த கடற்கரையினையுடைய திருச்சாய்க்காடு ஆகும். 
அதாவது, ஈட்டிய சரக்குகளோடு வணிகர்கள் வந்து சேரும் ஆரவாரமும்,  அலைகளின் ஓசையும் 
சேர்ந்து பேரிரைச்சலை விளைவிக்கும் கடற்கரையினையுடைய திருச்சாய்க்காடு எனக் கூறியதாம். 

5.     மகளிருடைய (தாருகாவனத்து இருடியர்களின் மனைவியர்) வீட்டு வாயில்கள் தோறும் 
இடுகின்ற பிச்சைக்கென்று கூழையாகிய  ஒளிமிக்க பாம்பினை ஆட்டுகின்ற இறைவன் உறைகின்ற 
கோயில், பொன்போல் ஒளிரும் கண்களையும் , வளையல்களணிந்த கைகளையுமுடைய நுளைச்சியர் 
வளப்பம் மிக்க பூக்களையுடைய தாழையின் மடல்களைக் கொய்து கொண்டு விளையாடுகின்ற 
திருச்சாய்க்காடு ஆகும்.

    கடலும் கடல்சார்ந்த இடமுமான நெய்தல் நிலத்து மகளிர் நுளைச்சியர் எனவும், ஆண்கள் 
நுளையர் எனவும் இவர்களது  இருப்பிடம் நுளைப்பாடி எனவும் வழங்கப்படும். இவர்கள்  மீன்பிடித்தல் 
தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள பரதவர் என்னும் குலத்தைச் சார்ந்தவராவர். கடல் சார்ந்த இடமான 
மணற்பிரதேசத்தில் தாழை விசேடமாக வளருமாகையால் பரதகுலப் பெண்கள் தாழைமடல்களைக் 
கொய்து விளையாடும் திருச்சாய்க்காடு என அந்நிலத்தின் இயைபுக்கேற்ற வண்ணம் அருளிச் 
செய்தார் என்க. 

     கூழைவாளரவு என்பதில் கூழை என்பது ஒரு வகைப் பாம்பினைக் குறிக்கும் . மேலும் கூழைமை 
என்பது கடை குறையும் தன்மை. பாம்பினைத் தலைமுதல் நோக்கின் தலையினின்றும் உடல்பாகம் 
சிறிது சிறிதாகச் சிறுத்துக் கொண்டே போகும் தன்மை புலப்படும்.

6.    உயர்வு பொருந்திய தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்த பொழுது உண்டாகிய நஞ்சின் 
வெம்மை தணிவதற்கு அருளாகிய நிழலையளித்த எமது பெருமான் உறைகின்ற கோயில், 
அகன்ற கடலானது மரக்கலங்களையும், அங்கு ஒளிர்கின்ற முத்துச்சிப்பிகளையும், முத்தினையும், 
மணியினையும், சங்குகளையும் வாரி உந்துகின்ற திருச்சாய்க்காடாகும்.

7.     வேதத்தினை முதன்முதலாகச் சொல்லியருளிய திருநாவினையுடையவரும், 
வெண்மையான பளிங்கினால் ஆன குழையணிந்த திருச்செவியினையுடையவரும், 
கடலினின்றும் எழுந்த விஷத்தினை அணிந்த கழுத்தினையுடைய திருநீலகண்டருமான 
பெருமான் விரும்பிக் கோயில் கொண்டுள்ள இடம், அழகிய பெண்வண்டானது தன்னுடைய 
அன்பு மிக்க ஆண்வண்டானது புன்னைமலர்களில் புகுந்து ஆடியபோது மேலே பூசிக்கொண்ட 
பூந்தாதுக்களைக் கண்டு கோபித்துச் சோலையில் மறைந்து ஊடலைச் செய்கின்ற 
திருச்சாய்க்காடு ஆகும்.

    ஊடல் என்பது கணவன்-மனைவியரிடை நிகழும் பிணக்கு. வேறு பெண்வண்டோடு 
தன் காதல் வண்டு ஆடியதோ என ஐயுற்றுப் பெண்வண்டு கோபித்துத் தன்னைப் பார்க்க 
முடியாதபடி சோலையினுள் புகுந்து மறைந்து ஊடியது என்க.

8.     இறைவனார் வீற்றிருக்கின்ற உயர்ந்த திருக்கயிலை மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க 
முயன்ற அரக்கனாகிய இராவணனது உடம்பு தெரியச் செய்து, அவன் தனது பிழையினை 
உணர்ந்து பின்னர் துதித்து வேண்டியபொழுது அவனுக்கே பேரருள் புரிந்த சிவபிரானாரது 
திருக்கோயில், மணம் பொருந்திய மல்லிகை, சண்பகம் மற்றும் வளமையுடைய பூமரங்களும் 
நிறைந்த குளிர்ந்த சோலைகள் ஓங்கிப் பரந்து நிற்கும் திருச்சாய்க்காடு ஆகும்.

9.     திருமாலும் நான்முகனும் காணுதற்கரியவரும் கடலில் எழுந்த விஷத்தினையுண்டவருமான 
பெரியோன் விரும்பி அமர்ந்த கோயில், சேலினையொத்த விழிகளையுடைய மாதர்களும், மயில்களும் 
ஆரவாரித்து ஆடக் காலை வேளைகளில் செருந்தியானது பொன்போன்ற தனது மலர்களைப் பூக்கும் 
திருச்சாய்க்காடு ஆகும். அதாவது சோலைகளில் மாதரும் மயிலும் ஆடுவர். செருந்தி பொன்னிறமான 
பூக்களைப் பூக்கும் என்பதாம்.

10.     பற்களைத் துலக்காது ஊத்தை நிரம்பிய வாயினையுடைய சமணர்களாகிய கீழ்மக்களுக்கும், 
சாக்கியர்கள் எனப்படும் பௌத்தர்களுக்கும் எக்காலத்தும் அறிவதற்கு அரிய உண்மைப் பொருளாய் 
விளங்குகின்ற பரமனது திருக்கோயில் மாளிகைகள் சூழ்ந்து விளங்கும் புகார் நகருக்கருகே மலர்கள் 
பூத்த குளங்கள் சூழ்ந்து பொலிவுடன் திகழும் திருச்சாய்க்காடு ஆகும். புகார் என்ற காவிரிப் 
பூம்பட்டினத்துக்கு அருகே உள்ளது திருச்சாய்க்காடு என்று குறிப்பிட்டமை காண்க.

    ஊத்தை என்பது பற்களில் சேரும் அழுக்கு. அதனைப் போக்கப் பற்களைச் சுத்தம் 
செய்தால் அதில் உள்ள சிறு கிருமிகள் இறந்துபோம் என்ற காரணத்தினால் சமணர்கள் 
பற்களைத் துலக்காது எப்பொழுதும் ஊத்தைவாயர்களாகவே இருப்பர். ஆதலால் அவர்களை 
ஊத்தைவாய்ச் சமண் கையர்கள் எனக்குறிப்பிட்டார். 

    சாகமரம் என்பது தேக்கமரம் என்று பொருள்படும். தேக்கமரம் நிறைந்திருந்த 
காரணத்தினால் கௌதமபுத்தர் பிறந்த நாட்டுக்குச் சாக்கியநாடு என்றும் அவருக்குச் 
சாக்கியமுனி என்றும் பெயர்கள் வழங்கலாயிற்று. அவரைப் பின்பற்றும் பௌத்தர்கள் 
சாக்கியர் எனப்பட்டனர் . 

11.    உபமன்னிய முனிவர், இயற்பகை நாயனார், இந்திரனது தாயார், ஆதிசேடன் 
ஆகிய ஏனையோர் போற்றிப் புகழ்ந்து பூசித்த எந்தைபெருமானாகிய சிவபிரான் 
கோயில்கொண்ட திருச்சாய்க்காட்டினை, சீகாழிப்பதியில் உள்ளோரின் தலைவனாகிய 
திருஞானசம்பந்தன் பாடிய பத்துப் பாடல்களையும் குற்றமொன்றும் இல்லாது சொல்ல 
வல்லவர்களாகிய இம் மாநிலத்துள்ளவரே வான நாட்டினை இனிதாக ஆள்வர்.

    சொல்லவல்லவராகிய இம்மாநிலத்துள்ளோரே என்றபடியால், சொல்லவல்லாத 
இம்மாநிலத்துள்ள மற்றையவர்கள் வான நாடாள்வதற்கு உரிமையுள்ளவர் அல்லர் என்பது 
பெறப்பட்டது. ஊனமின்றிச் சொல்லுதலாவது, உடலும் உள்ளமும் தூய்மையுடனிருக்கச் 
சொல்லுதல், அன்புடனும், நம்பிக்கையுடனுஞ் சொல்லுதல், எழுத்துப் பிழையின்றிச் 
சொல்லுதல் போல்வனவாம்.

                -சிவம் -


ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

            
            சிவமயம்

            திருவெண்காடு-1

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

            
பண்-காந்தாரம்                 2-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்

    உண்டாய் நஞ்சை உமையோர் பங்கா என்றுள்கித் 
    தொண்டாய்த் திரியும் அடியார் தங்கள் துயரங்கள்
    அண்டா வண்ணம் அறுப்பான் எந்தை ஊர்போலும்
    வெண்டா மரைமேற் கருவண் டியாழ்செய் வெண்காடே.      1

    நாதன் நம்மை ஆள்வா னென்று நவின்றேத்திப் 
    பாதம் பன்னாள் பணியும் அடியார் தங்கள்மேல் 
    ஏதந் தீர இருந்தான் வாழும் ஊர்போலும் 
    வேதத் தொலியாற் கிளிசொற் பயிலும் வெண்காடே          2

    தண்முத் தரும்பத் தடமூன் றுடையான் றனையுன்னிக்
     கண்முத் தரும்பக் கழற்சே வடிகை தொழுவார்கள் 
    உண்முத் தரும்ப உவகை தருவான் ஊர்போலும் 
    வெண்முத் தருவிப் புனல்வந் தலைக்கும் வெண்காடே     3

    நரையார் வந்து நாளுங் குறுகி நணுகாமுன் 
    உரையால் வேறா வுள்கு வார்கள் உள்ளத்தே 
    கரையா வண்ணங் கண்டான் மேவும் ஊர்போலும்
    விரையார் கமலத் தன்னம் மருவும் வெண்காடே        4

    பிள்ளைப் பிறையும் புனலுஞ் சூடும் பெம்மானென்று 
    உள்ளத் துள்ளித் தொழுவார் தங்கள் உறுநோய்கள் 
    தள்ளிப் போக அருளுந் தலைவன் ஊர்போலும் 
    வெள்ளைச் சுரிசங் குலவித் திரியும் வெண்காடே.        5

    ஒளிகொள் மேனி யுடையாய் உம்ப ராளீயென்று 
    அளிய ராகி யழுதுற்றூறும் அடியார்கட்கு 
    எளியான் அமரர்க் கரியான் வாழும் ஊர்போலும் 
    வெளிய உருவத் தானை வணங்கும் வெண்காடே.         6

    கோள்வித் தனைய கூற்றந் தன்னைக் குறிப்பினால் 
    மாள்வித் தவனை மகிழ்ந்தங் கேத்த மாணிக்காய் 
    ஆள்வித் தமரர் உலகம் அளிப்பான் ஊர்போலும் 
    வேள்விப் புகையால் வானம் இருள்கூர் வெண்காடே        7

    வளையார் முன்கை மலையாள் வெருவ வரையூன்றி 
    முளையார் மதியஞ் சூடி யென்று முப்போதும் 
    இளையா தேத்த இருந்தான் எந்தை ஊர்போலும் 
    விளையார் கழனிப் பழனஞ் சூழ்ந்த வெண்காடே.        8

    கரியா னோடு கமல மலரான் காணாமை 
    எரியாய் நிமிர்ந்த எங்கள் பெருமான் என்பார்கட்கு 
    உரியான் அமரர்க் கரியான் வாழும் ஊர்போலும் 
    விரியார் பொழிலின் வண்டு பாடும் வெண்காடே.         9

    பாடும் அடியார் பலருங் கூடிப் பரிந்தேத்த
    ஆடும் அரவம் அசைத்த பெருமான் அறிவின்றி
    மூடம் உடைய சமண்சாக் கியர்கள் உணராத
    வேடம் உடைய பெருமான் பதியாம் வெண்காடே.        10

    விடையார் கொடியான் மேவி உறையும் வெண் காட்டைக் 
    கடையார் மாடங் கலந்து தோன்றும் காழியான்
    நடையா ரின்சொல் ஞானசம் பந்தன் தமிழ்வல்லார்க்கு
     அடையா வினைகள் அமர லோகம் ஆள்வாரே.         11

            திருச்சிற்றம்பலம்

 பதிகவரலாறு :     திருச்சாய்க்காடு தலத்தினைத் தொழுது வணங்கிய திருஞானசம்பந்தப் 
பிள்ளையார் மிகுந்த காதலோடு திருவெண்காட்டினைப் பணிவதற்கு அணைந்தனர். 
திருவெண்காட்டுத் தொண்டர்கள் இன்ன தன்மையர் ஆயினர் என்று சொல்லமுடியாதபடி 
பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு அவரை எதிர் கொண்டழைத்துப் பணிந்து போற்ற அப்பதியினுட் 
புகுந்தனர். முத்தமிழ் விரகராகிய பிள்ளையாரும் இறைவரது திருக்கோபுரத்தின் முன்பு 
மனத்திற்பெருகிய மகிழ்ச்சியுடன் சென்று தாழ்ந்து வணங்கி உள்ளே புகுந்து பக்தர்களாகிய 
அடியவர்கள் புடைசூழ திருக்கோயிலைச் சூழ்ந்து வலம்வந்து பெருமானாரது திருமுன்பு 
சேர்ந்து தொழுது வணங்கினார். மெய்ப்பொருளாகிய பரமனாரைக் 'கண்காட்டு நுதலானும் '
எனத்தொடங்கும் சொல்லுதற்கரிய பதிகமாலையால் அங்குள்ள சோம, சூரிய, அக்கினி 
ஆகிய மூன்று குளங்களையும் அமைத்துப்பாடித் துதித்தனர். 

    பின்னரும் பிள்ளையார் 'உண்டாய் நஞ்சை' எனவும் 'மந்திரமறையவை' எனவும் 
தொடங்கும் இரண்டு திருப்பதிகங்களையும் பாடியருளினார். "செப்பரும் பதிகமாலை' என்ற 
பெரிய புராணச் சொற்றொடர் பதிகங்களால் ஆனமாலை என்று பொருள்பட நிற்றலால்
 'கண்காட்டு நுதலானும்' என்ற திருப்பதிகம் பாடித்துதித்த பின்னர் இவ்விரண்டு பதிகங்களையும் 
பாடி ஒரு மாலையாகச் சூட்டினார் என்பது புலனாகும். 

பதிகப்பொழிப்புரை :

1.     வெண்தாமரை மீது கரியவண்டுகள் ஒலி செய்யும் திருவெண்காடு, தேவர்களைகாக்கும் 
பொருட்டு விஷத்தினை உண்ட பெரியோனே ! உமாதேவியைப் பாகத்தில் கொண்ட அம்மையப்பனே! 
என்று உள்ளத்தில் தியானித்துத் தொண்டர்களாய் வாழும் அடியார்களது துயரங்கள் அவர்களை 
அண்டாத வண்ணம் தீர்த்தருள்புரிபவனாகிய எமது தந்தையாகிய சிவபெருமானது ஊர் போலும்.

2.     கிளிகளெல்லாம் வேதத்தின் ஒலியினால் சொற்களைப் பயிலுகின்ற திருவெண்காடு, 
நம்முடைய பெருமான் நம்மை ஆட்கொண்டு காத்திடுவான் என்று திடமான உறுதியுடன் வாயாரப் 
பாடிப் பலகாலமும் இறைவனது திருப்பாதங்களைத் தவறாது வணங்கிடும் அடியவர்களிடத்தில் 
துன்பங்கள் வந்து சாராத வண்ணம் காப்பதற்காகவே இருப்பவனாகிய சிவபெருமான் 
கோயில்கொண்ட ஊர் போலும்.

    தனது அடியார்கள்மீது துன்பங்கள் சாராவகை தடுத்துக் காக்கும் பெருமான் கோயில் 
கொண்டுள்ள ஊர் திருவெண்காடு என்பது கருத்து. கிளிகள் தாம் வாழுமிடத்தில் உள்ளவர்களைப் 
போலவே சொற்களைப் பயிலும். இங்கு வேதத்தொலியால் அவைகள் சொற்களைப் பயிலும் 
என்றமையால் திருவெண்காட்டில் அந்தணர்கள் நாளும் தவறாது வேதமோதி வந்தனர் என்பதை
 உணர்த்தியவாறு காண்க. இவ்வாறே திருவீழிமிலையில் பாடிய பதிகத்திலும் 'பாரிசையும் 
பண்டிதர்கள் பன்னாளும் பயின்றோதும் ஓசைகேட்டு வேரிமலி பொழிற்கிள்ளை வேதங்கள் 
பொருட் சொல்லும் மிழலை' என அருளிச் செய்துள்ளனர்.

3.     கடல்நீர் வெண்மையான முத்துக்களை வாரி அலை வீசும் திருவெண்காடு, குளிர்ந்த 
முத்துக்கள் அரும்புபோலத் தோன்ற மூன்று குளங்களை உடையவனாகிய பெருமானைத் தியானித்து 
ஆனந்தபாஷ்பம் கண்களினின்றும் முத்துக்களைப் போலச் சொரிய வீரக்கழலணிந்த இறைவனது 
திருவடிகளைத் தொழுவார்களது உள்ளம் மகிழப் பேரின்பத்தினைத் தரும் பெருமானது ஊர் போலும். 

    வெண் முத்தருவிப் புனல் என்றும் பாடமுண்டு. அதற்கு வெள்ளிய முத்தினை ஒத்த அருவிநீர் 
என்பது பொருளாகும். 

4.     மணம் பொருந்திய தாமரைமலரில் அன்னப்பறவை பொருந்திவாழும் திருவெண்காடு, 
தலைமயிர் நரைத்து வாழ்நாள்   சுருங்கும் முன்னரே வாயுரையால் வேறுபடாதபடி தியானிப்பவர்களது 
உள்ளத்திலே என்றும் கரைந்து மறையாத வண்ணம் நிலைத்து நிற்கும் பெருமானது ஊர் போலும்.

    உயிர்போகும் முன் இறைவனை மனதில் நினைத்தும், வாயினால் பாடியும் 
வழிபடுவாரது உள்ளத்திரையில் அவனது உருவம் என்றும் மறையாது நிலைபெற்று 
நிற்கும் என அருளிச் செய்தவாறு.

    இனிக் 'கரையாவண்ணம்' என்பதற்கு அடியவர்கள் மனம் வருந்தி நையாவண்ணம் 
இறைவன் அவரது உள்ளத்திலே நிலைபெற்றிருப்பான் என்றும் கொள்ளலாம்.

5.     வெண்ணிறமுடைய சுரிந்த சங்குகள் உலாவித் திரிகின்ற திருவெண்காடே, 
இளம்பிறையும் கங்கையும் சூடுகின்ற பெருமான் என்று உள்ளத்திலே நினைந்து வழிபடுகின்ற 
அடியார்களுக்கு உண்டாகின்ற நோய்களை ஒழிந்துபோம் படியாக அருள்செய்யும் தலைவனாகிய 
சிவபிரானது ஊர் போலும். 

6.     வெண்ணிறமுடைய இந்திரனுடைய ஐராவதம் என்னும் யானை வழிபட்டு அருள்பெற்ற 
திருவெண்காடு, ஒளி மயமான திருமேனியுடையவரே! தேவர்களை ஆள்பவரே! என்று அன்பு 
முதிர்ச்சியால் கனிந்து, உள்ளமுருகி அழுதும் அரற்றியும் கண்ணீர் சொரிந்தும் அருள்வெள்ளத்தில் 
ஊறித் திளைத்த அடியவர்களுக்கு உரியவனாய்த் தேவர்கட்கு அரியவனாகிய சிவபிரான் 
வாழுகின்ற திருத்தலம் போலும்.

    வெள்ளானைக்கு அருள்புரிந்ததை முன்னரும் 'கண்காட்டு நுதலானும்' எனத் தொடங்கும் 
பதிகத்துள்ளும் கூறியுள்ளார்.

    வெள்ளையானை வழிபட்ட வரலாறு கந்தபுராணத்துள் கூறப்படுகிறது. சூரபத்மனின் 
குமாரன் பானுகோபன் தேவருலகத்தின் மீது படையெடுத்து இந்திரனின் குமாரனாகிய ஜயந்தனுடன் 
போர் செய்யும் போது ஜயந்தன் அடிபட்டு மூர்ச்சையடைந்தான். வெள்ளை யானையாகிய ஐராவதமும்
கூர்மையான பாணத்தினால் அடிக்கப்பட்டது. அப்பொழுது ஐராவதம் மிக்கபலத்துடன் 
பானுகோபனுடைய ரதத்தினைத் தனது கொம்புகளால் வேகமாக இடித்துத் தேரோட்டியையும் 
கொன்று பானுகோபனையும் அவனது கருங்கல் போன்ற மார்பில் முட்டியது. அதனால் 
அதனுடைய தந்தங்கள் முறிந்தன. பானுகோபன் அதனைக் கன்னத்தில் அடிக்க அது மூர்ச்சையாகி 
வீழ்ந்தது. பின்னர் மூர்ச்சை தெளிந்ததும் ச்வேதவனம் என்ற திருவெண்காட்டுக்குச் சென்று 
அங்குப் பெருமானைப் பூசித்துத் தனது தந்தங்களை மீண்டும் வளரப் பெற்றது. ஜயந்தனை 
பானுகோபன் சிறையில் அடைத்துவிட்டபடியால், ஐராவதம் மேருமலையில் வசித்து வந்த 
இந்திரனைச் சென்றடைந்தது.

7.     அந்தணர்கள் செய்யும் யாகத்தினின்றும் எழுகின்ற புகையினால் இருள் மிகுகின்ற 
திருவெண்காடே, மரணத்துக்கு வித்துப்போன்ற அதாவது காரணமான கூற்றுவனை சிவபக்தி 
என்னும் ஒரே குறிப்பினால் (இலக்கினால்) மாள்வித்து அச்சிவபிரானை மகிழ்ச்சியுடன் வழிபட்ட 
சுவேதகேது என்னும் பிரமசாரிக்கு தேவவுலகத்தையும் ஆளச்செய்தருளினவனாகிய 
சிவபிரானது ஊர் போலும்.

    மார்க்கண்டேயருக்காக இயமனை உதைத்தருளியது போலவே இத்தலத்தில் சுவேதகேது 
என்னும் பிராம்மணச் சிறுவருக்காக இயமனைக் கொன்றார் என்று தலபுராணங் கூறுகிறது. 
இவ்வரலாறு லிங்கபுராணத்துள்ளும் பின்வருமாறு காணப்படுகிறது.

    சுவேதன் என்னும் மறைமுனி தன் வாழ்நாள் மிகவும் குறைந்த காலம்தான் என்றறிந்து 
ஈசனைக் குறித்துத் தியானம் செய்வதில் தன் பொழுதையெல்லாம் கழித்தான். அவன் ஆயுட்காலம் 
முடியும் தறுவாயில் அவனுடைய உயிரைக் கவர்ந்து செல்ல காலனே வந்து, சுவேதனைக் கண்டு 
எள்ளி நகையாடி, யாரைத்தொழுது என்ன பயன், அவன் காலம் முடிந்து விட்டது என்று சுவேதனிடம் 
கூறினான். சுவேதனோ காலனை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. மேலும் ஈசனை 
வழிபடுவதிலேயே மிகவும் தீவிரமாக முனைந்திருந்தான். மிகவும் சினந்த காலனும் தன்னுடைய 
பாசக்கயிற்றை சுவேதன் மீது வீசி அவனைக் கட்டி இழுத்தான். சுவேதன் தான் வழிபடும் லிங்கத்தைத் 
தழுவிக் கொள்ளக் காலனின் பாசக் கயிறு லிங்கத்தையும் இழுத்தது. மிகவும் சினந்த ஈசன் தன் 
லிங்கவடிவத்தினின்றும் தன்கணங்களுடன் வெளிப்பட்டுவர, அதைக் கண்ட மறுகணமே காலன் 
தன் நிலை குலைந்து கீழே விழுந்து உயிர் நீத்தான். இறைவன் தன்னிடம் காட்டிய அன்பினால் 
மனம் பூரித்த சுவேதன் மீண்டும் ஈசனைத் தொழவும், ஈசன் சுவேதனைத் தன்கணங்களில் ஒருவனாகச் 
செய்து கொண்டும், காலனை எழுப்பித் தன்னிருப்பிடம் அடையவுஞ் செய்தார்.

8.     விளைச்சல் பொருந்திய வயல்கள் சூழ்ந்த திருவெண்காடே, வளையலணிந்த முன்கையினை 
உடைய மலைமகள் நடுங்கும்படி மலையினை ஊன்றியவன் என்றும், இளம்பிறையினைச் சூடியவன் 
என்றும் காலை, பகல், மாலை ஆகிய மூன்று காலங்களிலும் சலிக்காது அடியவர்களால் தொழ 
நின்றவனாகிய எந்தைபெருமானது ஊர் போலும்.

9.     விரித்த பொழிலினிடத்து வண்டுகள் பாடும் திருவெண்காடே, கரிய நிறமுடைய திருமாலும் 
தாமரைமலரில் வாழும் பிரம்மதேவனும் காணாதவண்ணம் அழலுருவாய் நிமிர்ந்த எங்கள் பெருமான் 
என்று தொழுபவர்களுக்குத் திருவருள் பாலிக்கும் உரிமையுடையவனும் (அதாவது துதிக்கும் அடியவர்களே 
அவனது அருளுக்கு உரியவர் என்பது கருத்து) தேவர்கட்கு அரியவனுமான சிவபெருமான் வாழுகின்ற 
ஊர் போலும்.

10.     தோத்திரங்களைப் பாடும் அடியவர் பலரும் கூடிப் பரிவுடன் வழிபட, ஆடுகின்ற பாம்பினை 
இடையிலே கட்டிய பெருமானும், அறிவில்லாது மூடத்தன்மையினையுடைய சமணரும் சாக்கியரெனப்படும் 
பௌத்தரும் உணரமாட்டாத திருக்கோலமுடையவனுமான நமது சிவபெருமானுடைய ஊர் 
திருவெண்காடே போலும்.  

11.     விருஷபக் கொடியினையுடையவனாகிய சிவபிரான் விரும்பி எழுந்தருளியிருக்கும் 
திருவெண்காட்டினை, வாயில்கள் பொருந்திய மாடங்கள் கலந்து தோன்றும் சீகாழிப்பதியினைச் 
சேர்ந்தவனும் இனியநடை பொருந்திய சொற்களையுடையவனுமான திருஞானசம்பந்தன் 
தொழுதுபாடிய பதிகமாகிய தமிழ் வல்லார்க்குத் தீவினைகள் சென்று சேரா.
மேலும் அவர்கள் அமரர் உலகையும் ஆள்வார்கள்.

                    -சிவம்-
ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ
        
                திருவெண்காடு-2

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

பண்-கந்தாரபஞ்சமம்                    3-ம் திருமுறை

                திருச்சிற்றம்பலம்


    மந்திர மறையவை வான வரொடும் 
    இந்திரன் வழிபட நின்ற எம்மிறை 
    வெந்தவெண் ணீற்றர்வெண் காடு மேவிய 
    அந்தமு முதலுடை அடிக ளல்லரே.            1

    படையுடை மழுவினர் பாய்புலித் தோலின் 
    உடைவிரி கோவணம் உகந்த கொள்கையர் 
    விடையுடைக் கொடியர்வெண் காடு மேவிய 
    சடையிடைப் புனல்வைத்த சதுர ரல்லரே.             2

    பாலொடு நெய்தயிர் பலவு மாடுவர் 
    தோலொடு நூலிழை துதைந்த மார்பினர் 
    மேலவர் பரவுவெண் காடு மேவிய 
    ஆலம தமர்ந்தஎம் அடிக ளல்லரே.             3

    ஞாழலுஞ் செருந்தியும் நறுமலர்ப் புன்னையுந் 
    தாழைவெண் குருகயல் தயங்கு கானலில் 
    வேழம துரித்த வெண் காடு மேவிய 
    யாழின திசையுடை இறைவ ரல்லரே.             4

    பூதங்கள் பலவுடைப் புனிதர் புண்ணியர் 
    ஏதங்கள் பலவிடர் தீர்க்கும் எம்மிறை 
    வேதங்கள் முதல்வர்வெண் காடு மேவிய 
    பாதங்கள் தொழநின்ற பரமர் அல்லரே.             5

    மண்ணவர் விண்ணவர் வணங்க வைகலும்
    எண்ணிய தேவர்கள் இறைஞ்சும் எம்மிறை
    விண்ணமர் பொழில்கொள்வெண் காடு மேவிய 
    அண்ணலை அடிதொழ அல்ல லில்லையே.         6 

    நயந்தவர்க் கருள்பல நல்கி இந்திரன் 
    கயந்திரம் வழிபட நின்ற கண்ணுதல் 
    வியந்தவர் பரவுவெண் காடு மேவிய
    பயந்தரு மழுவுடைப் பரம ரல்லரே.             7

    மலையுடன் எடுத்தவல் லரக்கன் நீள்முடி 
    தலையுடன் நெரித்தருள் செய்த சங்கரர் 
    விலையுடை நீற்றர்வெண் காடு மேவிய 
    அலையுடைப் புனல்வைத்த அடிக ளல்லரே.         8

    ஏடவிழ் நறுமலர் அயனும் மாலுமாய்த் 
    தேடவுந் தெரிந்தவர் தேர கிற்கிலார்
    வேடம துடையவெண் காடு மேவிய 
    ஆடலை அமர்ந்தஎம் அடிக ளல்லரே.            9

    போதியர் பிண்டியர் பொருத்த மில்லிகள்
    நீதிகள் சொல்லியும் நினைய கிற்கிலார்
    வேதியர் பரவுவெண் காடு மேவிய
    ஆதியை அடிதொழ அல்ல லில்லையே.            10

    நல்லவர் புகலியுள் ஞான சம்பந்தன்
    செல்வன்எம் சிவனுறை திருவெண் காட்டின்மேல்
    சொல்லிய அருந்தமிழ் பத்தும் வல்லவர் 
    அல்லலோ டருவினை அறுதல் ஆணையே.        11


            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி : சுவேதாரணியேசுவரர்;            தேவி : பிரம்மவித்யா நாயகி.

பதிகவரலாறு :

    முன்பதிக வரலாறு காண்க.

பதிகப்பொழிப்புரை : 

1.     மந்திரங்களைத் தன்னுள் கொண்டுள்ள வேதங்களும் தேவர்களோடு இந்திரனும் 
வழிபடும்படி எழுந்தருளிய எமது தலைவர், வெந்த வெண்ணீற்றினை அணிபவரும், 
திருவெண்காட்டில் விரும்பி இருப்பவரும் எல்லாப்பொருட்கும் அந்தமும் முதலுமாய் 
இருப்பவருமான பரமசிவனாரன்றோ ?

    சிவபெருமானே எல்லாப்பொருட்கும் இறுதியைச் செய்பவரும் மீண்டும் 
அவற்றைத் தோற்றுவிப்பவருமாவார் என்பதை 'அந்தமும் முதலும்' என்ற சொற்றொடரால் 
குறிப்பிட்டார். 'அந்தமுமாதியுமாயினாய்' என்ற சுந்தரர் திருவாக்கும் 'அந்தமு மாதியுமாகி 
நின்றீர்' என்ற திருநாவுக்கரசரின் திருவாக்கும் காண்க.  'அந்தம் ஆதி என்மனார் புலவர்'
 என்று சிவஞான போதம் கூறுகிறது.

2.     படையாக மழுவினையுடையவர். தோலினால் ஆன கோவண ஆடையை மகிழ்ந்து 
ஏற்கும் கொள்கையினர். விருஷபக் கொடியினையுடையவர். இவர் திருவெண்காட்டில் 
எழுந்தருளியிருக்கும், கங்கையைச் சடையின் மத்தியில் வைத்த திறமையாளரான, 
சிவபெருமானன்றோ?

    பெரும் ஆரவாரத்தோடு பரந்து வந்த கங்கை நதியினைச் சிறு திவலையாக அடக்கித் 
தனது சடையில் வைத்தமையால் நமது சிவனார் சதுரர் எனப்பட்டார். வேறு எவராலும் செய்ய 
முடியாத காரியம் அல்லவா அது?

3.     பால், நெய், தயிர் முதலிய பல பொருட்களால் திருமஞ்சனமாடுவார். தோலும் 
முப்புரிநூலும் பொருந்திய மார்பினையுடையவர். மேன்மக்கள் பரவித் துதிக்கின்ற 
திருவெண்காடு மேவிய இவர் ஆலமரநீழலில் அமர்ந்த எமது தலைவரல்லரோ ?

4.     ஞாழல், செருந்தி, நறுமணமுடைய புன்னை, தாழை ஆகிய மலர்கள் விளங்குவதும், 
வெண்ணிறமுடைய நாரைகள் அருகே தங்குகின்றதுமான கடற்கரையினையுடைய திரு வெண்காடு 
மேவிய யானையினை உரித்த பெருமான் யாழின் இசையினை உடைய நமது தலைவரல்லரோ ?

    ஞாழல்-கொன்றையின் ஒருவகை. குங்கும மரம் என்பாரும் உளர். செருந்தி என்பது 
பொன்போலப்பூக்கும் ஒரு வகை மரம். 'செருந்தி காலையே கனகம் மலர்கின்ற சாய்க் காடே' 
என முன்னரும் அருளிச் செய்திருத்தல் காண்க.

5.     பூதகணங்களையுடைய புனிதரும் புண்ணிய மூர்த்தியும் தன்னை வழிபடுவோரது 
குற்றங்களையும் துன்பங்களையும் தீர்ப்பவரும் எமது தலைவருமான வேதமுதல்வர் 
திருவெண்காட்டில் அடியவர்கள் பாதந்தொழ எழுந்தருளியுள்ள பரம சிவனாரன்றோ?

6.     மண்ணுலகத்து மக்களும், விண்ணுலகத்தோரும், மற்றும் உள்ள தேவர்களும் 
தினந்தோறும் இறைஞ்சி வழிபட நின்ற எமது இறைவர், விண்ணளவும் உயர்ந்தபொழில்களைக் 
கொண்ட திருவெண்காடு மேவிய அண்ணல். அவரது திருவடிகளைத் தொழத்துன்பங்கள் 
இல்லையாம்.

7.     அன்புடன் வழிபட்டவர்க்கு அருள்செய்தும், இந்திரனது ஐராவதம் என்ற வெள்ளையானை 
வழிபட நின்றவருமான நெற்றிக்கண்ணுடைய நமது கடவுள், அற்புதம் அடைந்த மக்கள் பரவுகின்ற 
திருவெண்காட்டினை விரும்பி எழுந்தருளிய அச்சத்தைத் தரும் மழுப்படையினையுடைய 
பரமசிவனாரன்றோ?

8.     திருக்கயிலாய மலையினை அடியுடன் பெயர்த்தெடுக்க முயன்ற வலிய அரக்கனாகிய 
இராவணனது தலையையும் தோள்களையும் நெரித்துப் பின்னர் அவனுக்கே பேரருள் செய்த சங்கரர், 
பயனுடைய திருநீற்றினைத் தரித்தவர். இவர் திருவெண்காட்டில் எழுந்தருளியுள்ள, சடையில் 
அலையுடன் கூடிய கங்கையினைத் தரித்த தலைவரன்றோ?

9.     இதழ்களையுடைய தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவனும், திருமாலும், முறையே 
திருமுடியையும் திருவடியையும் காணத்தேடியும் அவர்கள் அவற்றைத் தெரிந்து கொள்ள 
முடியாதவராய் நின்றவரும், பலபலவேடங்  கொண்டவரும் திருவெண்காட்டை மேவிய 
ஆடலை விரும்பிய  எமது தலைவரல்லரோ ? 

    வேடமதுடைய -திருஞானசம்பந்தர் கோளறு பதிகத்தில் 'பலபல வேடமாகும் 
பரநாரிபாகன்' என்றும், திருநாவுக்கரசர் 'அனைத்தும் வேடமாம் அம்பலக்கூத்தன்' 
என்றும் அருளியுள்ளது காண்க.

10.     பௌத்தர்கள், சமணர்கள் ஆகிய வைதிகத்துடன் பொருந்துதல் இல்லாதவர்களுக்கு 
எவ்வளவு நீதிகளை எடுத்துரைத்தாலும் தீவினை காரணமாக அவர்கள் அதனை நினைத்தும் 
பாராதவர். (அதனால் அவர்களைச் சாரேல் என்பது குறிப்பு) வேதமோதுபவர்கள் பரவித் 
துதிக்கின்ற திருவெண்காடு மேவிய ஆதியாகிய (அதாவது அனைத்துலகுக்கும் 
முதற்பொருளாகிய) சிவபிரானாரது திருவடிகளைத் தொழத் துன்பங்கள் இல்லையாம்.

11.     நல்ல மக்கள் வாழ்கின்ற திருப்புகலி என்னும் சீகாழியுள் தோன்றிய திருஞானசம்பந்தன், 
செல்வனாகிய எமது சிவபெருமான் உறைகின்ற திருவெண்காட்டின் மேல் பாடிய அருமையான 
தமிழ்ப்பாடல்கள் பத்தும் சொல்லவல்லவர்களது துன்பங்களோடு தொல்வினையும் அறுதல் 
என்பது நமது ஆணையாகும்.

    துன்பங்களுக்குக் காரணம் வினையேயாதலின் துன்பங்களோடு அருவினையும் 
அறுதல் நமது ஆணை எனக் கூறியருளினார்.

    'அருந்தமிழ் பத்தும் வல்லவர் அல்லல்...... ஆணையே' என்றருளிச்செய்தமையால் 
ஏனையோரது அல்லலும் அரு வினையும் அறாது என்பதாம்.

                    -சிவம்


ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ
                
                சிவமயம்

            தென்திருமுல்லைவாயில் 

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )


பண் - பியந்தைக்காந்தாரம்            2ம் திருமுறை 

            திருச்சிற்றம்பலம்

    துளிமண்டி உண்டு நிறம்வந்த கண்டன் 
        நடமன்னு துன்னு சுடரோன்
    ஒளிமண்டி உம்பர் உலகங்கடந்த உமை 
        பங்கன் எங்கள் அரனூர்
    களிமண்டு சோலை கழனிக் கலந்த 
        கமலங்கள் தங்கு மதுவில் 
    தெளிமண்டி உண்டு சிறைவண்டு பாடு
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே     1

    பருவத்தில் வந்து பயனுற்ற பண்பன்
        அயனைப் படைத்த பரமன் 
    அரவத் தொடங்கம் அவைகட்டி எங்கும்
        அரவிக்க நின்ற அரனூர் 
    உருவத்தின் மிக்க ஒளிர் சங்கொடிப்பி
        அவையோத மோத வெருவித் 
    தெருவத்தில் வந்து செழுமுத் தலைக்கொள் 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.    2

    வாராத நாடன் வருவார்தம் வில்லின் 
        உருமெல்கி நாளும் உருகில்
    ஆராத இன்பன் அகலாத அன்பன் 
        அருள்மேவி நின்ற அரனூர்
    பேராத சோதி பிரியாத மார்பின் 
        அலர்மேவு பேதை பிரியாள்
    தீராத காதல் நெதிநேர நீடு
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே     3

    ஒன்றொன்றொ டொன்றும் ஒருநான்கொ டைந்தும் 
        இருமூன்றொ டேழு முடனாய் 
    அன்றின்றொ டென்றும் அறிவான வர்க்கும் 
        அறியாமை நின்ற அரனூர்
    குன்றொன்றொ டொன்று குலையொன்றொ டொன்று 
        கொடியொன்றொ டொன்று குழுமிச்
    சென்றொன்றொ டொன்று செறிவால் நிறைந்த
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.    4

    கொம்பன்ன மின்னின் இடையாளொர் கூறன்
        விடைநாளும் ஏறு குழகன் 
     நம்பன்னெம் அன்பன் மறைநாவன் வானின் 
        மதியேறு சென்னி அரனூர் 
    அம்பன்ன ஒண்க ணவரா டரங்கின் 
        அணிகோ புரங்கள் அழகார் 
    செம்பொன்ன செவ்வி தருமாடம் நீடு 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.    5

    ஊனேறு வேலின் உருவேறு கண்ணி 
        ஒளியேறு கொண்ட ஒருவன் 
    ஆனேற தேறி அழகேறு நீறன் 
        அரவேறு பூணும் அரனூர் 
    மானேறு கொல்லை மயிலேறி வந்து 
        குயிலேறு சோலை மருவித் 
    தேனேறு மாவின் வளமேறி ஆடு 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.    6

    நெஞ்சார நீடு நினைவாரை மூடு 
        வினைதேய நின்ற நிமலன் 
    அஞ்சாடு சென்னி அரவாடு கையன் 
        அனலாடு மேனி அரனூர்
    மஞ்சாரு மாட மனைதோறும் ஐயம் 
        உளதென்று வைகி வரினும் 
    செஞ்சாலி நெல்லின் வளர்சோ றளிக்கொள் 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.     7

    வரைவந் தெடுத்த வலிவாள் அரக்கன் 
        முடிபத்தும் இற்று நெரிய 
    உரைவந்த பொன்னின் உருவந்த மேனி 
        உமைபங்கன் எங்கள் அரனூர் 
    வரைவந்த சந்தொ டகிலுந்தி வந்து 
        மிளிர்கின்ற பொன்னி வடபால் 
    திரைவந்து வந்து செறிதேறல் ஆடு 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.     8

    மேலோடி நீடு விளையாடல் மேவு 
        விரிநூலன் வேத முதல்வன் 
    பாலாடு மேனி கரியானும் உன்னி 
        அவர்தேட நின்ற பரனூர் 
    காலாடு நீல மலர்துன்றி நின்ற 
        கதிரேறு செந்நெல் வயலில் 
    சேலோடு வாளை குதிகொள்ள மல்கு 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.     9

    பனைமல்கு திண்கை மதமா உரித்த 
        பரமன்ன நம்பன் அடியே 
    நினைவன்ன சிந்தை அடையாத தேரர் 
        அமண்மாய நின்ற அரனூர் 
    வனைமல்கு கைதை வகுளங்கள் எங்கும் 
        முகுளங்கள் எங்கும் நெரியச் 
    சினைமல்கு புன்னை திகழ்வாச நாறும் 
        திருமுல்லை வாயில் இதுவே.     10

    அணிகொண்ட கோதை அவள்நன்று மேத்த 
        அருள்செய்த எந்தை மருவார்
     திணிகொண்ட மூன்று புரமெய்த வில்லி 
        திருமுல்லை வாயில் இதன்மேல் 
    தணிகொண்ட சிந்தை யவர்காழி ஞான 
        மிகுபந்தன் ஒண்ட மிழ்களின் 
    அணிகொண்ட பத்தும் இசைபாடும் பத்தர் 
        அகல்வானம் ஆள்வர் மிகவே.     11

            திருச்சிற்றம்பலம்

சுவாமி : முல்லைவனநாதர்         தேவி : கோதையம்மை

பதிகவரலாறு:     திருவெண்காட்டில் மெய்ப்பொருளாயினாரை வணங்கிப் பதிகமாலை சாத்திய 
முத்தமிழ்விரகராம் திருஞானசம்பந்தர் அடியார்குழாம் புடைசூழத் திருமுல்லை வாயில் அடைந்து 
அங்குப் பெருமானைச் செந்தமிழ்மாலை சாத்தி வழிபட்ட திருப்பதிகம் இது. செந்தமிழ் என்பது 
செம்மைப் பொருளாகிய சிவத்தை அடைவிக்கும் தமிழ் எனச் சிறப்புப் பொருள்தரும். 
(செம்மை + தமிழ் = செந்தமிழ்).

பதிகப் பொழிப்புரை:

1.     கடலினின்றும் பெருமளவில் தோன்றிய விஷத்தினை ஒரு சிறுதுளி எனவாக்கி உண்டு 
அதனால் கருமை நிறம் வந்தடையப் பெற்ற கழுத்தினையுடைய திருநீலகண்டன்; நிலை பெற்ற
நடனத்தினையுடைய ஒளிவடிவினன்; பேரொளிப் பிழம்பாக உலகங்கள் யாவையுங்கடந்து 
நின்றவன்; உமா தேவியாரைத் தனது ஒருபாகத்தில் கொண்டவன், இத்தகைய எங்களது 
சிவபெருமானது ஊர், மகிழ்ச்சியை மிகுதியாகக் கொடுக்கக் கூடிய சோலைகளிலும் வயல்களில் 
நிற்கும் தாமரை மலர்களிலும் தங்கும் தெளிந்த தேனை மிக உண்டு இறகுகளையுடைய வண்டுகள் 
இசை பாடுகின்ற திருமுல்லைவாயில் என்ற இதுவேயாகும்.

    சோலைகளில் உள்ள மலர்களில் உள்ள தேனையும், தாமரை மலர்களில் உள்ள தேனையும்
 உண்டு வண்டுகள் பாடுகின்றன என்பதாம்.

2.     அடியார்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டிய தக்க தருணத்தில் வெளிப்பட்டுத் தண்ணளி 
செய்யும் தன்மையினையுடையவன்; பிரம்மதேவனைப் படைத்த மேலான கடவுள்; தனது திருமேனியின் 
அங்கங்களில் பாம்புகளை அணிகலன்களாகக் கட்டி அவை எங்கும் ஒலிக்கும்படி விளங்கும் 
சிவபெருமான். இத்தகைய பெருமானது ஊர், உருவத்தில் பெரியதும் ஒளியுடன் கூடியதுமான 
சங்குகளும் சிப்பிகளும் கடல் அலைகள் மோத அதனால் அச்சங்கொண்டு தெருக்களில் வந்து 
செழுமையான முத்துக்களை ஈனும் திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

    சிவபெருமான் தனது வலப்பாகத்தினின்றும் பிரம்மதேவனையும், இடது பாகத்தினின்றும் 
திருமாலையும் படைத்தருளினார் என்பது புராணங்களின் கூற்று. "செங்கண்மால் தன்னை என்னைத் 
திண்டிறல் மொய்ம்பின் நல்கி..... -” என்று பிரம்ம தேவனது வாக்காகக் கந்தபுராணங் கூறுதல் காண்க.

    மேலும் அப்பர் சுவாமிகளும் தமது தனித்திருத்தாண்டகம் எட்டாவது திருப்பாடலில் 
'படமூக்கப் பாம்பணையானோடு வானோன் பங்கயன் என்றங்கவரைப் படைத்துக் கொண்டார்” 
என்று அருளியிருத்தலும் கருதற்பாலது.

    ‘அரவத்தொடங்கம் அவைகட்டி' என்பதற்கு பிரளய காலத்தில் இறக்கும் பிரம்ம 
விஷ்ணுக்களின் உடல்களைத் தாங்கி என்றும் கொள்ளலாம்.

3.     சென்று அடைந்தவர்கள் மீண்டும் பூமியில் வந்து பிறவாத் தன்மையை அருளும் 
சிவலோகத்தினையுடையவன். வழிபடவருபவர்கள் தமது வில்போல் வளைந்து குறுகும் உடல் 
நாளும் உருகித் தான் என்னும் நினைப்பு நீங்கி சிவமயமாகிய அவர்க்கு அடங்காத பேரின்பமாகவும் 
என்றும் அகலாத அன்புள்ளவனாகவும் இருப்பவன். இத்தகைய சிவபெருமான் அருளாகிய தனது 
சக்தியுடன் பொருந்தி நின்ற ஊர், குறையாத ஒளியுடன் கூடிய கௌஸ்துபம் என்றமணி நீங்காது
இருக்கும் திருமாலின் மார்பினில் வீற்றிருப்பவளாகிய மலர்மகள் நீங்காத காதலுடன் என்றும் 
பிரியாதவளாய் செல்வம் மிக்கு உண்டாகும்படி நிலைத்திருக்கும் திருமுல்லைவாயில் 
என்ற இதுவேயாகும். 

    வில்லின் உரு மெல்குதல் என்பது வயது முதிர்ந்த காலத்து வில்லைப்போல உடல் 
வளைதல் அதாவது கூன் விழுதல். அம்மாதிரி உடல் வளையும் காலத்துக்கு முன்னரேயே
இறைவனை உணர்ந்து பக்தி செய்து உருகுதல் வேண்டும் என உரைத்தார் எனக் கொள்க. 
அல்லது வானவில் போல் தோற்றங்காட்டி மறையும் தன்மைத்து இவ்வுடல் எனப் பொருள் 
கொண்டால், அங்ஙனம் அது அழியாத முன்னமேயே இறைவனைப் பக்தி செய்து உருகுதல் 
வேண்டும் என்பது பெறப்படும். ஏனெனில் இந்த உடல் நமக்குக் கிடைத்தது நாம் இறைவனை 
வணங்கி முக்தியின்பத்தைப் பெறும் பொருட்டேயன்றோ?

4.     ஒன்றோடு ஒன்றும் ஒன்றும் அதாவது மூன்று, அதனுடன் ஒரு நான்கும், ஒரு ஐந்தும், 
ஆறும், ஏழும் ஆக உள்ள இருபத்திஐந்து தத்துவங்கட்கும் அப்பாற்பட்டவன் ஈசன். இவைகளோடு 
உடனாயும் வேறாயும், ஒன்றாயுமிருப்பான். இத்தகைய பெருமான் என்று ஞானிகளால் 
அறியப்பட்டு வானவர்க்கும் அறியாத நிலையில் நின்ற சிவபெருமானது ஊர், குன்றுகளும், 
பழக்குலைகளும், கொடிகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்து ஒவ்வொன்றும் நிறைந்து செறிதலால் 
வளத்தைப் பெற்ற திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

    தத்துவங்கள் இருபத்தி ஐந்து. அவை 1. மூலப்பகுதி (குணதத்துவ காரணம்), 2. புத்தி, 
3. அகங்காரம், 4. மனம் 5.செவி,6.மெய், 7. கண்,8.வாய் (நாக்கு) 9. மூக்கு, 10. வாக்கு 11. பாதம், 
12. பாணி (கை) 13.பாயு, (மலவாயில்) 14, உபஸ்தம் (ஜனனேந்திரியம்) 15. சத்தம், 16. ஸ்பரிசம், 
17. உருவம், 18. ரசம், 19. கந்தம், 20. ஆகாயம், 21. வாயு, 22.தேயு (அக்னி), 23.அப்பு (ஜலம்) 
24.பிருதிவி (நிலம்) 25. புருஷன். இவற்றுள் முதல் இருபத்தி நான்கும் ஆன்ம தத்துவங்கள் 
என்றும் இருபத்தி ஐந்தாவது புருட தத்துவம் எனவும் படும். இந்த இருபத்தைந்து தத்துவங்களைத் 
தவிர உலகம் வேறு இல்லை. (திருக்குறள் 27வது பாடல் பரிமேலழகர் உரை பார்க்கவும்). புருட 
தத்துவம் விஷ்ணு எனவும் படும். ஆகையினால்தான் விஷ்ணுவை 'விஸ்வம்' என்று கூறுகிறோம். 
'ஸர்வம் விஷ்ணு மயம்' ஜகத் என்றும் கூறுகிறோம். தத்துவங்கள் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனாகிய 
பரமசிவனை விஸ்வாதீதன் என்றும் தத்துவாதீதன் என்றும் கூறுகிறோம். ஸர்வம் என்பதையும் ஜகத் 
என்பதையும் தள்ளி அதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவனானபடியால் சிவமயம் என்றே கூறுகிறோம். 
எனவே இத்தகைய தன்மையுள்ள சிவனை ஆராதிப்பவர்களே தத்துவங்களின் தன்மையை உணர்ந்தவர். 
அவர்களே முக்தியின்பத்துக்கு உரியவர்கள். இதைவிட்டு இருபத்தி ஐந்தாவது தத்துவமான 
விஷ்ணுவையே முடிவாகக் கொண்டு உபாசிப்பவர்களும் உண்டு.

    இருபத்தி நான்கு தத்துவங்களையும் கொண்டு இருபத்தி ஐந்தாவது தத்துவமாக 
விளங்கும் ஆத்மா அல்லது புருஷ தத்துவம் வேறு. அதற்கும் மேம்பட்ட பரமாத்மாவாகிய 
மெய்ப்பொருளாகிய பரசிவம் வேறு என்று அறிவதே உண்மையான அறிவாகும். இந்த 
உண்மை அறிவினையே இத்திருப்பாடல் முதல் பகுதியில் போதித்துள்ளார் நமது 
ஆசாரியர் பெருமான்.

5.     மின்னலைப் போன்ற இடையினையுடைய பூங்கொம்பு போன்ற உமையாளை 
ஓர் பாகமாக உடைய பெருமான், நாள்தோறும் எருதினை வாகனமாகக் கொண்டு ஏறும் 
இளமையுடையவன் (அழகன்), நமது தலைவன், நமது அன்பன் மறையினை முதன்முதலாக 
ஓதியருளிய நாவினையுடையவன்.  வானில் உலவும் மதியினைச் சூடிய தலையினையுடையவன். 
இத்தகைய பெருமானாகிய அரனது ஊர், அம்பு போன்று கூரியதும் ஒளியுள்ளதுமான 
கண்களையுடைய மகளிர் ஆடுகின்ற அரங்குகளின் கோபுரங்களும், அழகிய தோற்றச் 
சிறப்பைத் தருகின்ற மாடங்களும் நிலைபெற்றுள்ள திருமுல்லைவாயிலாகும்.

    அழகிய கோபுரங்களும், செம்பொன்னின் செவ்விதரும் மாடங்களும் நீடு 
திருமுல்லைவாயில் என்பது கருத்து.

6.     வேலினைப் போன்று கூரிய கண்ணினையுடைய உமாதேவியார் ஒரு பக்கத்திலே 
ஒளிபோலப் பிரகாசிக்கக் கொண்ட ஒப்பற்றவனாகிய பரமன், எருதின் மீது ஏறுபவன், 
அழகினை மிகச் செய்கின்ற திருநீற்றுப் பூச்சினையுடையவன். பாம்புகளை ஆபரணமாகப் 
பூண்டவன். இத்தகைய சிவபெருமான் கோயில் கொண்ட ஊர், மான் ஏறும் கொல்லையும் 
மயிலும் குயிலும் ஏறும் சோலையும் பொருந்தித் தேன் நிறைந்த மலர்களில் ஏறும் வண்டுகளும் 
ஆடுகின்ற வளம் ஏறுகின்ற திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

    கொல்லை என்பது காடு சார்ந்த இடமாகிய முல்லை நிலத்தைக் குறிக்கும் சொல். 
பின்னிரண்டடிகளின் திரண்ட கருத்து யாதெனில் மான்கள் நிறைந்த காடுகளும், மயிலும் 
குயிலும் நிறைந்த சோலைகளும், அச்சோலை மலர்களில் தேனுக்காக வண்டுகள் ஏறி 
ஆடுதலால் நல்ல வளத்தைக் காட்டுகின்ற திருமுல்லைவாயில் என்பதாகும்.

    ஏறும் என்னும் சொல் வாகனம் ஏறுதல், உயர்தல், தொகையதிகரித்தல், மிகுதல் 
முதலிய பல பொருள்களில் வந்துள்ளது.

7.     நெஞ்சத் தாமரையில் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு ஒன்றை எண்ணாது நிலையாகத் 
தியானிப்பவர்களைச் சூழும் வினைகள் அழிந்து போகும்படி அவர்களது உள்ளத்தில் நீங்காது 
உறையும் பரமன், ஆனைந்து எனப்படும் பஞ்ச கவ்வியத்தினால் அபிடேகம் செய்யப்படுபவன். 
பாம்புகள் ஆடுகின்ற திருமேனியினையும், அனல் ஆடுகின்ற கரத்தினையுமுடையவன். 
இத்தகைய பெருமானது ஊர், மேகங்கள் தவழ்கின்ற மாடங்களைக் கொண்ட மனைகள்தோறும் 
உணவு கிடைக்கும் என்று எண்ணி வருபவர்க்கு நல்ல உயர்ந்த செந்நெலரிசிச் சோறு அள்ளிக் 
கொடுக்கப்படுகிற திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

    அரவாடு கையன் அனலாடு மேனியரன் என்பதை அரவாடு மேனியன் அனலாடு கையரன் 
என மாற்றிப் பொருள் கொளல் பொருத்தமுடைத்து. பிச்சையென்று வந்தவர்க்குங்கூட உயர்ந்த 
செந்நெலரிசிச் சோறே ஈயும் மக்கள் நிறைந்த ஊர் என்றதனால் அவ்வூரிலுள்ளாரது உயர்ந்த 
தன்மையினைக் காட்டியதாயிற்று.

8.     திருக்கயிலாய மலையினைப் பெயர்த்தெடுக்க வந்த அரக்கனது தலைகள் பத்தும் 
நெரியும்படிச் செய்தவனும், மாற்றுயர்ந்த செழும்பசும் பொன்னின் நிறங்கொண்ட 
உருவுடையவனும், உமையம்மையாரை ஒரு பங்கிலே கொண்டவனுமான எங்களது 
அரனாரின் ஊர், மலைப்பிரதேசங்களில் வளரும் சந்தனமரங்களையும் அகிற்கட்டைகளையும் 
தள்ளிக் கொண்டு வந்து விளங்குகின்ற பொன்னி (காவிரி) நதியின் வடப்பக்கத்தில் அலைகள் 
வந்து வந்து கரைகளில் உள்ள சோலைகளினின்றும் பொழியும் தேனோடு கலக்கின்ற 
திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

9.     மார்பின்மீது தவழ்கின்ற பூணூலையுடையவனும் விரிந்த நூலாகிய வேதத்தினை 
எப்போதும் ஓதிக் கொண்டிருப்பவனாகிய பிரம்மதேவனும், வேதங்களிலெல்லாம் முதல்வன் 
எனத் துதிக்கப்பட்ட பரமசிவனுடைய மேனியில் ஓரு பாகத்தில் உள்ளவனாகிய திருமாலும் 
முடியையும் அடியையும் முறையே காணும் குறிப்புடன் தேட (அவர்களறியாவண்ணம்) நின்ற 
மேலான நமது பெருமானது ஊர் காற்றில் அசைகின்ற குவளை மலரும் கதிர்கள் முற்றிய 
செந்நெற்பயிரும்  உடைய வயல்களில் சேல், வாளை என்னும்  மீன்கள் குதி கொள்ள நிறைந்து 
விளங்கும் திருமுல்லைவாயிலாகிய இதுவேயாகும்.

    உமாதேவியாரைப் போலவே திருமாலும் ஒரு சமயம் தவஞ்செய்து பரமனின் 
இடப்பாகத்தைப் பெற்றார். ஆகையால் வேத முதல்வன் பாலாடு மேனி கரியான் எனக் குறிப்பிட்டார். 
'நாரணனை இடப்பாகத்து அடைத்தார் போலும்' என்ற அப்பர் சுவாமிகளின் திருவீழிமிழலைத் 
திருத்தாண்டகத்திலும் இவ்விஷயம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

10.     பனைமரத்தின் அடிப்பாகம் போன்று திரண்டு  உருண்டு இருக்கும் துதிக்கையினையுடையதும் 
மதம் மிக்கதுமான யானையினை உரித்துப் போர்த்த மேலான பொருளாகிய நமது இறைவனுடைய 
திருவடிகளையே நினைக்கின்ற அத்தகைய சிறந்த சித்தத்தினை ஊழ்வினை காரணமாக 
அடையப் பெறாத பௌத்தர்களும், சமணர்களும் அழியும்படி நின்ற சிவபெருமானது ஊர், 
காடுகளில் மிகுந்து இருக்கும் தாழை, மகிழமரங்கள் இவைகளின் மொட்டுக்கள் எங்கும் 
நெருங்கியிருக்கப் பூஅரும்புகள் நிறைந்த புன்னையின் நறுமணம் வீசுகின்ற திருமுல்லைவாயிலாகிய 
இதுவேயாகும்.

11.     அழகுகொண்ட கோதையம்மை என்ற திருப்பெயர் கொண்ட இத்தலத்து அம்பிகை நன்கு 
துதித்துவணங்க அவ்வம்மைக்கு அருள்செய்த எந்தைபெருமானும், பகைவரது வலிமை கொண்ட 
மூன்று புரங்களையும் எய்த வில்லையுடையவனுமாகிய பெருமானது திருமுல்லைவாயிலாகிய 
இத்தலத்தின்மேல் தணிந்த சிந்தைகொண்ட மக்கள் வாழும் சீகாழிப் பதியில் அவதரித்த 
திருஞானசம்பந்தன் பாடிய நன்மை மிகுந்த தமிழின் அழகிய பாடல்கள் பத்தையும் இசையுடன் 
பாடுகின்ற பக்தர்கள் அகன்ற வானுலகத்தை ஆள்வர்.

    கோதையம்மை என்ற திருநாமத்துடன் இத்தலத்தில் அம்பிகை வழிபட்டுத் 
தக்ஷிணாமூர்த்தியிடம் திருவைந்தெழுத்து உபதேசம் பெற்றார் என்னும் வரலாற்றையே 
'அணிகொண்ட கோதை .....அருள் செய்த எந்தை' என்று குறிப்பிட்டார்.

    தணி கொண்ட சிந்தையவர் என்பது மனத்தில் ஏற்படும் விருப்பு வெறுப்புக்களாகிய 
உஷ்ணம் தணிந்து சமநிலைப்பட்ட  உள்ளமுடையவர் என்று பொருள்படும். அல்லது பணிந்த 
உள்ளத்தினை உடையவர் என்றும் கொள்ளலாம். 'தாழ்வெனும் தன்மை' என்று சுந்தரரும், 
'தாழ்வுடைமனம்' என்று திருஞானசம்பந்தர் தமது திருவேற்காட்டு திருப்பதிகத்திலும் கூறியது 
ஈண்டுக் கொள்ளற்பாற்று. ஒண்டமிழ் என்பது ஒண்மை + தமிழ் என்று பிரிந்து நன்மையைத்தரும் 
தமிழ் என்று பொருள்படும். ஒண்மை என்னும் சொல் நன்மை என்ற பொருளையும் தரும். 
ஈண்டுத்தமிழ்க்கு நன்மைதரும் தன்மை செம்மைப் பொருளை அடைவித்தலாகும்.
இக்காரணம் பற்றியே  சேக்கிழார் பெருமான் இப்பதிகத்தினைச் செந்தமிழ்மாலை 
எனக் குறிப்பிட்டார்கள் என உணர்க. 

            -சிவம்-

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

         
                சிவமயம்

            ஆணியாம் திருப்பதிகம்-1 
            திருப்பிரமபுரம் (சீகாழி)

            திருஞானசம்பந்தர் அருளியவை

        (உரையாசிரியர் ஆங்கீரஸ எஸ். வெங்கடேச சர்மா )

பண்-சீகாமரம்                    2-ம் திருமுறை

            திருச்சிற்றம்பலம்


    எம்பிரான் எனக்கமுதம் ஆவானும் தன்னடைந்தார் 
    தம்பிரான் ஆவானும் தழலேந்து கையானும் 
    கம்பமா கரியுரித்த காபாலி கறைக்கண்டன் 
    வம்புலாம் பொழிற்பிரம புரத்துறையும் வானவனே.        1

    தாமென்றும் மனந்தளராத் தகுதியராய் உலகத்துக்கு 
    ஆமென்று சரண்புகுந்தார் தமைக்காக்குங் கருணையினான் 
    ஓமென்று மறைபயில்வார் பிரமபுரத் துறைகின்ற
    காமன்றன் உடலெரியக் கனல்சேர்ந்த கண்ணானே.         2

    நன்னெஞ்சே உனையிரந்தேன் நம்பெருமான் திருவடியே 
    உன்னஞ்செய் திருகண்டாய் உய்வதனை வேண்டுதியேல் 
    அன்னஞ்சேர் பிரமபுரத்து ஆரமுதை எப்போதும் 
    பன்னுஞ்சீர் வாயதுவே பார்கண்ணே பரிந்திடவே.         3

    சாநாளின் றிம்மனமே சங்கைதனைத் தவிர்ப்பிக்கும் 
    கோனாளுந் திருவடிக்கே கொழுமலர்தூ வெத்தனையும் 
    தேனாளும் பொழிற்பிரம புரத்துறையும் தீவணனை 
    நாநாளும் நன்னியமம் செய்தவன்சீர் நவின்றேத்தே         4

    கண்ணுதலான் வெண்ணீற்றான் கமழ்சடையான் விடையேறி 
    பெண்ணிதமாம் உருவத்தான் பிஞ்ஞகன்பேர்  பலவுடையான்
    விண்ணுதலாத் தோன்றியசீர்ப் பிரமபுரம் தொழ  விரும்பி 
    எண்ணுதலாம் செல்வத்தை இயல்பாக அறிந்தோமே    5

    எங்கேனும் யாதாகிப் பிறந்திடினும் தன்னடியார்க்கு 
    இங்கேயென் றருள்புரியும் எம்பெருமான் எருதேறிக் 
    கொங்கேயும் மலர்ச்சோலைக் குளிர்பிரம புரத்துறையும்
    சங்கேயொத் தொளிர்மேனிச் சங்கரன்றன் தன்மைகளே.     6

     சிலையதுவெஞ் சிலையாகத் திரிபுரமூன் றெரிசெய்த
    இலைநுனைவேல் தடக்கையன் ஏந்திழையாள் ஒரு கூறன்
    அலைபுனல்சூழ் பிரமபுரத் தருமணியை அடிபணிந்தால் 
    நிலையுடைய பெருஞ்செல்வம் நீடுலகிற் பெறலாமே.     7

    எரித்தமயிர் வாளரக்கன் வெற்பெடுக்கத் தோளொடுதாள்
    நெரித்தருளும் சிவமூர்த்தி நீறணிந்த மேனியினான்
    உரித்தவரித் தோலுடையான் உறைபிரம புரந்தன்னைத் 
    தரித்தமனம் எப்போதும் பெறுவார்தாம் தக்காரே.         8

    கரியானும் நான்முகனும் காணாமைக் கனலுருவாய் 
    அரியானாம் பரமேட்டி அரவஞ்சேர் அகலத்தான் 
    தெரியாதான் இருந்துறையும் திகழ்பிரம புரஞ்சேர 
    உரியார்தாம் ஏழுலகும் உடனாள உரியாரே.         9

    உடையிலார் சீவரத்தார் தன்பெருமைஉணர்வரியான் 
    முடையிலார் வெண்டலைக்கை மூர்த்தியாம் திருவுருவன் 
    பெடையிலார் வண்டாடும் பொழிற்பிரம புரத்துறையும்
     சடையிலார் வெண்பிறையான் தாள்பணிவார் தக்காரே.     10

    தன்னடைந்தார்க்கு இன்பங்கள் தருவானைத் தத்துவனைக்
    கன்னடைந்த மதிற்பிரம புரத்துறையும் காவலனை 
    முன்னடைந்தான் சம்பந்தன் மொழிபத்தும் இவை வல்லார்
    பொன்னடைந்தார் போகங்கள் பலவடைந்தார் புண்ணியரே.     11

            திருச்சிற்றம்பலம்

பதிகவரலாறு :

    தென்திருமுல்லைவாயிலைச் சென்றடைந்து அங்குப் பெருமானைச் செந்தமிழ்மாலை 
சாத்தி வணங்கிப் பிறகு மற்றும் உள்ள திருத்தலங்கள் சிலவற்றையும் தரிசித்த திருஞான 
சம்பந்தப்பிள்ளையார் திருமறையவர்கள் போற்றத் திருப்புகலி (சீகாழி) வந்து சேர்ந்தார். 
இத்துடன் அவரது இரண்டாவது தலயாத்திரை நிறைவு பெறுகிறது.

    இரண்டாவது தலயாத்திரையினை இனிதே முடித்துத் திரும்பிய பிள்ளையார் 
திருத்தோணியில் எழுந்தருளிய இறைவரைத் தொழுது திருமுன்பு நின்று தூய ஆணியாம் 
திருப்பதிகம் பாடி அருட்பெருவாழ்வு பெருகச் சிவபெருமானைத் தினமும் போற்றும் 
விருப்பத்தின் மிக்கவராய் அங்கு எழுந்தருளியிருந்தார்.

    தூய ஆணியாம் பதிகம் என்னும் சொற்றொடரில் ஆணி என்பது பொன்உரையாணியினைக் 
குறிக்கும். இது மாற்றறியாத செழும் பசும் பொன்னினால் அமைந்து ஏனைப்பொன்னையெல்லாம் 
மாற்று உயர்வு தாழ்வு காண்பதற்கு அளவையாக  உள்ளதாகும். அதுபோலவே ஆணியாம் திருப்பதிகம் 
என்பது உலகின் ஏனைப்பதிகங்களின் திறத்தினை அளவு காண்பதற்கு அளவுகோல் போன்ற 
திருப்பதிகம் எனப் பெரிய புராணப் பேருரை வகுத்த பெரியார் திரு. சி. கே. சுப்பிரமணிய 
முதலியாரவர்கள் விளக்கங் கூறியுள்ளார்கள். மேலும் அவர்கள் தமது உரைப்பகுதியில் 
இப்பதிகம் இன்னதென்று துணியக் கூடவில்லையென்றும், 'வண்டரங்கப் புனற்கமலம்' என்ற 
திருப்பதிகம்; 'எம்பிரான் எனக்கமுதமாவானும்' எனத் தொடங்கும் திருப்பதிகம் இவையிரண்டினுள் 
ஒன்றாயிருத்தல் கூடுமெனவும் கூறியுள்ளார்கள். அப்பெரியாரது கருத்தினையே பெரும்பாலும் 
பின்பற்றும் நாம் இவ்விரண்டு பதிகங்களையுமே இத்தலைப்பில் கொடுத்துள்ளோம். 
திரு.வ.சு.செங்கல்வராயப் பிள்ளை, என்னும் சைவப்பேரறிஞர் 'வண்டரங்கப் புனற் கமலம்' 
என்று தொடங்கும் பதிகமே இவ்விரண்டினுள்ளும் சிறப்புடைத்து எனக்கருதியுள்ளார்கள். 
நாம் இரண்டினையுமே ஆணியாம் திருப்பதிகமாகக் கருதி ஈண்டுக் கொடுத்துள்ளோம். 
அறிஞருலகம் இரண்டையுமோ அன்றி ஏற்ற ஒன்றினையோ ஆணியாம் திருப்பதிகமாக 
தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்க எனப் பணிவுடன் வேண்டுகிறோம். 

பதிகப்பொழிப்புரை:

1.     எனது தலைவனும், எனக்கு அமுதம் ஆவானும், தன்னைச் சரணமடைந்தவர்க்குத் 
தலைவனாவானும், தழல் ஏந்திய கையானும், அசைந்து வரும் பெரிய யானையினை 
உரித்தவனும், காபாலியும், கறையினையுடைய கழுத்தினையுடையவனும், மணம் நிறைந்த 
பொழில்களையுடைய பிரமபுரத்து உறைகின்ற வானவனாகிய நமது சிவபெருமானேயாகும்.

    'பிரான்' என்ற சொல் தலைவன் எனப் பொருள்படும். பிரியன் அதாவது பிரியமுடையவன் 
என்ற பொருளில் பிரியன் என்பது பிரானாக ஆயிற்று என்று கொள்பவரும் உளர்.

    'அமுதம்' என்பது பாற்கடலைக்கடைந்து தேவர்கள் என்றும் மரணமடையாதிருக்கக் 
கொடுக்கப்பட்ட ‘அம்ருதம்' . இது அமுதம் என மருவிற்று. மிகவும் உயர்ந்த இனிய பொருளை 
அமுதம் எனல் உலக வழக்கு. இறைவன் தனது அடியார்க்கு சாவாமையையும், பேரின்பத்தையும் 
தருதலால் அமுதம் ஆகின்றான்.

    பிரமகபாலத்தைக் கையிலேந்திய கோலத்துடன் உள்ள மூர்த்தி காபாலி எனப்படுவர். 
சென்ற தமிழ்மாலையில் புராண வரலாறு காண்க. எம்பெருமான் உண்ட நஞ்சு கழுத்தில் 
நின்றமையால் கறைக்கண்டன் எனப்பட்டார். 'கறை' என்ற சொல் நஞ்சு என்ற பொருளையும் தரும்.

2.     எக்காலத்தும் (தாழ்வு ஏற்பட்ட பொழுதும்) மனந்தளராத தன்மையினையுடையவராய் 
இவ்வுலகத்துக்கெல்லாம் அடைக்கலம் தருபவன் இறைவன் ஒருவன்தான் என்ற உறுதியுடன் 
தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களைக் காக்கின்ற கருணா மூர்த்தி, 'ஓம்' என்ற பிரணவத்துடன் 
ஆரம்பித்து வேதங்களைப் பயிலுபவர்கள் (ஓதுபவர்கள்) நிறைந்த பிரமபுரத்து உறைகின்றவனும், 
மன்மதனது உடல் எரியும்படிச் செய்த கண்ணினையுடையவனுமான சிவபிரானேயாகும்.

    இவ்வுலகத்தவர் அடைக்கலம் புகவேண்டிய ஒரேகடவுள் சிவபெருமானேயாகும் 
என்பதை அறிந்து அவரையே சரணடைக என்று கூறியருளினார் என்க.

    'ஓம்' என்று மறை பயில்வார் என்றமையால் திருஞான சம்பந்தர் காலத்தில் அந்தணர்கள் 
வேதம் ஓதும் முன் 'ஓம்’ என்ற பிரணவத்தினையே உச்சரித்து ஓதி வந்தார்கள் என்பது 
அறியப்படுகிறது. அதற்கு முன்னரும் பின்னருங்கூட அவ்விதமே இருந்திருத்தல் வேண்டும். 
தற்பொழுது ஸ்மார்த்தப் பிராமணர்கள் சிலர் 'ஹரி:ஓம்' என்று ஆரம்பிப்பது வைஷ்ணவர்களது 
சகவாஸத்தினாலும் அவர்களுடைய பழக்க வழக்கங்கள் ஸ்மார்த்தரிடையே ஊடுருவியதாலும் 
ஏற்பட்ட 'வைஷ்ணவ மோஹம்' என்பது கருதற்குரியதும் திருத்தம் பெற வேண்டியதுமாகும்.

3.     நல்ல நெஞ்சமே!  உன்னை மிகவும் இரந்து வேண்டுகின்றேன். நீ உய்ய வேண்டும் 
(அதாவது நற்கதியடைய வேண்டும்) என்று விரும்பினால் நம்பெருமானது திருவடியிணையினையே 
ஸதாகாலமும் தியானம் செய்து கொண்டிருப்பாய். அன்னங்கள் சேர்கின்ற பிரமபுரத்து 
எழுந்தருளிய ஆரமுதாகிய நமது பெருமானை எப்போதும், வாயே ! நீ பாடுவாய். அவனது 
அழகிய கீர்த்தியினையே பாடுவாய். கண்ணே ! நீ எப்போதும் அந்தப் பெருமானின் திருவுருவையே 
அவர் திருவருள் கிடைக்குமாறு பார்த்திடுவாய். 

    ஆசாரியர் பெருமான் இத்திருப்பாடலின் மூலம் தமது நெஞ்சு, வாய், கண் ஆகியவைகட்கு 
உபதேசிக்கும் முறையில் உலகத்தவர்க்கு உய்திபெறும் மார்க்கத்தை உபதேசித்தருளினார் என்க. 
இங்ஙனமே இன்னும் பலவிடங்களிலும் ஆசாரியர் நல்வழிப்படுத்தியுள்ளமை வருமிடங்களிலெல்லாம் 
கண்டு கொள்க. திருநாவுக்கரசு சுவாமிகளின் 'செல்கதி காட்டிடும் திருவங்கமாலை' எனப் 
பெரிய புராணத்தில் போற்றப்பட்ட திருப்பதிகத்திலும் இவ்வாறே தலை, கண், வாய், செவி, மூக்கு 
முதலிய பொறிகளைச் சிவாராதனத்திலே ஈடுபடுத்தி உபதேசித்தமை காண்க. ஆதிசங்கரர் தமது 
சிவானந்தலஹரியிலும் தமது மனம், வாக்கு, கரங்கள், காதுகள், புத்தி, கண்கள் ஆகியவற்றை 
சிவபெருமானிடமே முறையே நினைத்தல், துதிபாடுதல், அருச்சித்தல், சிவகதைகளைக் கேட்டல்,
 தியானித்தல், தரிசித்தல் ஆகிய செயல்களில் ஈடுபடுத்திப் பாடியுள்ளார். மேலும் அவர் 
சிவபெருமானைப் பாடுவதே நாக்கு, அவனைக் காண்பனவே கண்கள், அவனை அருச்சிப்பனவே 
கரங்கள், அவனைத் தியானிப்பவனே செய்ய வேண்டிய காரியத்தைச் செய்தவனாகிறான் 
என்றும் அருளிச் செய்துள்ளார். விரிவஞ்சி மேலும் மேற்கோள்கள் காட்டாது விடுத்தோம்.

4.     மனமே ! சாகும் நாளினைப் பற்றிய ஐயப்பாட்டினைத் தவிரச் செய்யும் தலைவனாகிய 
பரமேசுவரனின் திருவடிக்கே எல்லா வகையாலும் அழகு மிக்க மலர்களைத் தூவி அருச்சிப்பாய். 
தேன் நிறைந்த பொழில்களையுடைய பிரமபுரத்துறையும் தீவண்ணனாகிய பெருமானை 
அவனது புகழ்களையெல்லாம், நாவே! நல்ல நியமங்களைச் செய்து நீ பாடி ஏத்துவாய்.

    'நியமம்' என்பதை முன்னரும் ‘நித்தலும் நியமஞ் செய்து'   என்று தொடங்கும் 
திருச்சாய்க்காட்டுத் திருப்பதிக உரையில் விளக்கியுள்ளோம்.  தோத்திரம் செய்ய ஆரம்பிக்கும்
முன்பாகத் தினசரி செய்ய வேண்டிய அனுஷ்டானங்களைச்  செய்தலே நியமங்கள் எனப்படும்.

5.     நெற்றியில் கண்ணுடைய பெருமான், வெண்ணீற்றுப் பூச்சினையுடையவன், 
(மலர்கள் நிறைதலால்) மணம் கமழ்கின்ற சடையினையுடையவன், எருதின்மேல் ஏறியவன், 
நன்மையைப் பயக்கும் மாதொருபாகன், தலைக்கோலமுடையவன், பெயர்கள் பலவுடையவன், 
விண்ணுலகத்தோர்க்குச் சிறந்த பொருளாகத் தோன்றும் பெருமையினையுடையவன். 
இத்தகைய பெருமானது பிரமபுரத்தைத் தொழவிரும்பி அவனையே எண்ணுகின்ற செல்வத்தை 
நாம் உள்ளவாறு அறிந்தோம்.

    உமையம்மையோடு கூடிய பரமனே அருள் புரியும் மூர்த்தியாகலின் 'பெண்ணிதமாம் 
உருவத்தன்' என்றார். பிஞ்ஞகன் — தலைக்கோலமுடையவன், அதாவது சடையின் 
பின்னிய திருக்கோலம். 

    'எண்ணுதலாம் செல்வம் ' என்றது இறைவனை இடைவிடாது தியானம் செய்யும் 
பெருநிலையையடைதல். இதுவே அழியாத செல்வம்.  இயல்பாக அறிந்தோமே என்பதற்கு 
இயற்கையாகவே நாம் இந்தக் கொள்கையினை அறிந்தோம் எனவும் கொள்ளலாம்.

6.     எவ்விடத்திலேனும் எப்பிறவியிலேனும் பிறந்தாலும் அப்படிப் பிறந்திட்ட தன்னடியார்க்கு 
அங்கேயே அப்பிறவியிலேயே விடையேறிவந்து அருள் செய்யும் எம்பெருமான்,மணம் பொருந்திய 
மலர்ச் சோலைகளையுடைய குளிர்ந்த பிரமபுரத்துறைகின்ற சங்கினையொத்து ஒளிவீசுகின்ற 
திருமேனியினையுடைய சங்கரனது இயல்பு இதுவாகும்.

    தனது அடியவர்கள் எப்பிறவியில் எங்கு பிறந்திட்டாலும் பிறவியையோ, பிறந்த 
இடத்தினையோ நோக்காது அங்கேயே அருள்புரிபவன் நமது சங்கரன் என்பது கருத்து. 
நன்மையைச் செய்பவன் என்ற பொருளைத்தரும் சொல் சங்கரன் என்பதாகும்.

    வெண்ணீறு பூசிய திருமேனியுடைய பிரான் ஆகையால் சங்கே ஒத்து ஒளிர்கின்ற 
மேனி என்று அருளிச் செய்தார்.

7.     மேருமலையினை வில்லாகக் கொண்டு ஆகாயத்தில் திரியும் தன்மையினையுடைய 
முப்புரங்களையும் எரி செய்த இலைபோன்ற நுனியினையுடைய வேலினைக் கொண்ட 
பெருமையுடைய கரத்தினையுடையவன். ஆபரணங்களையணிந்த பெருமாட்டியினை 
ஒரு பாகமாகக் கொண்டவன். அலைகளையுடைய நீரால் சூழப்பட்ட பிரமபுரத்துறைகின்ற 
இந்த அருமணி போல்வானாகிய பரமனை அடிபணிந்தால் நிலையான செல்வத்தை 
இந்த உயர்ந்த உலகத்தில் பெறலாம்.

    சிவபெருமானைப் பணிவார்க்கே இந்த